Mια φορά και έναν καιρό ένα μεγάλο βασίλειο ζούσε με ευημερία και ειρήνη. Με την πάροδο του χρόνου,   λόγω των καταναλωτικών συνηθειών των ανθρώπων στη χώρα άρχισε να υπάρχει έλλειψη τροφίμων. Όλοι στη χώρα πεινούσαν και ο καθένας πρόσεχε πόσο  φαγητό θα έτρωγε ο γείτονάς του ώστε να φτάνει για όλους.

 Ένα πρωί ένας γέρος ήρθε στο φτωχότερο χωριό του βασιλείου. Κανείς δεν ενδιαφερόταν γι' αυτόν, ούτε καν γύρισε να τον κοιτάξει. Κανείς δεν του μίλησε. Οι χωρικοί πήγαν στα σπίτια τους και έκλεισαν τις πόρτες. Μόνο λίγα περίεργα αγόρια τον ακολούθησαν στην πόλη.

Ο γέρος σταμάτησε στη μέση του χωριού και έβγαλε μια μαύρη κατσαρόλα από τη σέλα του. Έπειτα φώναξε πολύ δυνατά, "Ω, η ώρα του δείπνου πλησιάζει, πρέπει να φτιάξω μια νόστιμη πετρόσουπα αμέσως." Γέμισε την κατσαρόλα με νερό από το πηγάδι των ευχών, έψαξε τη σέλα του και πήρε ένα βελούδινο σακουλάκι. 

Σιγά-σιγά  από μέσα έβγαλε μια πέτρα, την πλησίασε στη μύτη του και πήρε μια βαθιά ανάσα. "Ω, αυτή θα είναι η πιο νόστιμη μαγική πετρόσουπα  που υπάρχει", είπε και έβαλε την πέτρα στην κατσαρόλα. Έπειτα τοποθέτησε την κατσαρόλα στη  φωτιά.

Μετά από  την επιμονή των παιδιών, οι κάτοικοι της πόλης βγήκαν σταδιακά τα σπίτια τους και συγκεντρώθηκαν γύρω από τον γέρο.  Εκείνος κοίταξε το πεινασμένο πλήθος, δοκίμασε το "ζωμό" της πετρόσουπας και είπε δυνατά΄:

"Ω, αυτό είναι νόστιμο, αλλά κάτι λείπει. Μακάρι να είχα ένα κρεμμύδι να προσθέσω ότι θα ήταν τέλειο. Θα μοιραζόμουν τη σούπα μου με αυτόν που θα μου έδινε ένα.” Μια γριά χήρα πήρε ένα μικρό κρεμμύδι και επέστρεψε γρήγορα. Του το έδωσε κι εκείνος πέταξε το κρεμμύδι στην κατσαρόλα.