.

Στη μέση ενός μεγάλου κάμπου απλώνεται ένα μικρό χωριό. Κουκλίστικα σπιτάκια, το ένα δίπλα στο άλλο σα να θέλουν να είναι αγκαλιασμένα. Ηρεμία και ησυχία τριγύρω. Το καλοκαίρι τελειώνει και όλα δείχνουν ότι περιμένουν τη βροχή. Δέντρα και φυτά ανυπομονούν να ξεδιψάσουν.

Τα πουλιά τρυπωμένα στα κλαδιά των δέντρων αναζητούν λίγη δροσιά. Κελαηδούν… το μόνο που ακούγεται είναι η μελωδία από το τραγούδι τους. Πόσο όμορφη μελωδία! Σα να γνωρίζουν τις νότες κα δεν κάνουν ποτέ λάθος.

Ήρθε το Φθινόπωρο. Σεπτέμβρης. Τα σχολεία άνοιξαν. Πόσο χαρούμενα τα μικρά παιδιά. Οι φωνές τους ξεχύνονται στα σοκάκια του χωριού και μπερδεύονται με των πουλιών. Αλήθεια, πόση χαρά χωράει σ’ αυτές τις παιδικές φωνές!!!

Μια παρέα παιδιών, η Ελευθερία, ο Λάμπρος, ο Πέτρος, η Ίριδα, η Δήμητρα και ο Αντρέας ξεκινούν για το σχολείο τους. Η έννοια τους είναι ο Πίπης, το αγαπημένο τους χελιδόνι που είχε φτιάξει την περασμένη Άνοιξη τη φωλιά του στα κεραμίδια του σχολείου τους. Μόλις έφτασαν, έτρεξαν να το δουν.

Τα παιδιά καθώς πλησίασαν είδαν ότι ο Πίπης είχε παρέα, ναι, είχε ζευγαρώσει.

- Ελευθερία: «Βρήκε παρέα»

- Λάμπρος: «Τι καλά!»

- Πέτρος: «Πως θα ονομάσουμε το νέο μας επισκέπτη;»

- Ίριδα: «Ελπίδα!!!»

- Δήμητρα: «Ωραία ιδέα!»

- Αντρέας: «Ναι, το όνομά του θα έχει τα αρχικά των δικών μας  ονομάτων. Θα ενώνει την παρέα μας!»

Ο Πίπης και η Ελπίδα χαρούμενοι που είδαν τα παιδιά άρχισαν το πιο όμορφο κελάηδισμα. Οι μέρες περνούσαν, τα παιδιά χαιρόντουσαν τη ζωή στο σχολείο τους, ώσπου μια μέρα κάποιος χτύπησε δυνατά τη μεγάλη σιδερένια πόρτα της αυλής, λέγοντας:

«Γρήγορα, Φύγετε, Πηγαίνετε σπίτι. Το σχολείο κλείνει.!!!»

Τα παιδιά δεν είχαν καταλάβει καλά-καλά τι είχε συμβεί, όταν ήρθαν οι γονείς τους αναστατωμένοι και τα πήραν.

Τα παιδιά μαζί με τους γονείς τους πήγαν στα σπίτια τους, έκλεισαν ερμητικά πόρτες και παράθυρα και περίμεναν…

Εν τω μεταξύ ο Πίπης και η Ελπίδα παρακολουθούν ψηλά από τη φωλιά τους το μεγάλο γκρίζο σύννεφο να κινείται απειλητικά πάνω από το χωριό, χωρίς να αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συνέβαινε.

Οι μέρες περνούσαν... Τα παιδιά παρέμεναν κλεισμένα στα σπίτια τους.

Μάταια τα χελιδόνια τα περίμεναν την επόμενη ημέρα να εμφανιστούν. Περίμεναν πολύ καιρό… Έφευγαν, έψαχναν για τροφή, γυρνούσαν κουρασμένα, δεν είχαν διάθεση ούτε να κελαηδήσουν. Κοιτούσαν γύρω τους την ερημιά της σχολικής αυλής και την ίδια ερημιά ένιωθαν στην ψυχή τους.

Πως κατάφερε μια στιγμή να αλλάξει τη ζωή; Που πήγαν τα γέλια, οι χαρές και τα ανέμελα παιχνίδια; Μόνο σιωπή…