Ne kadardır yolda olduğumu unutmuş, karanlığın içinde gidiyordum. Bazen uzakta birkaç haneli bir köyün bazen büyük bir şehrin ışıkları görünüyordu.

Sabaha yaklaşırken yol kenarındaki bir çeşmeyi görünce durmaya karar verdim, bir süre dinlenmek iyi olacaktı. Kardeşim arayınca gecenin bir yarısı birkaç parça kıyafet alıp çıkmıştım.

    I have been driving, but I couldn’t remember how far I drove. I saw the lights from small villages and big cities alond the road.

    I decided to stop the car when I noticed there was a small fountain on the roadside. It was better to stop over there. I grabbed some clothes and left my home after my sister called me.

Bu sıra ne kadar yoğun olduğumu bildiğinden annem haber verdirmemiş ama durumunun hiç de iyi olmadığını acele çağırmasından anlamıştım. Uzun zamandır üzerinde çalıştığımız bir kültür merkezi projesinin en yoğun günleriydi.

Çeşme başında bir an gözlerimi kapadığımda, uyku ile uyanıklık arasında bir ses duydum:

“Nice bir besleyesin bu kadd ile kâmeti
Düşdün dünyâ zevkıne unutdun kıyâmeti“

    My mom didn’t let me know because she knew how busy I was, but I knew she wasn’t doing well when my sister insisted me to come over there. These were the busiest days of the work on  a cultural center project.

    When I closed my eyes for a moment near the fountain, I heard a male voice on the state of consciousness between wakefulness and sleep:

        “Why and for how long will you keep feeding
        This tall, this overgrown body of yours?”

Kendime geldiğimde nefesim kesilecek gibi hissetmiştim. Yeniden yüzümü yıkadım, biraz ileride bir çoban sürüsü ile gidiyordu. Tekrar yola koyulduğumda, yine benzer dizeleri bir an kulağımda duydum:

“Uslu değil delidir yüce saraylar yapan
Âkıbet vîrân olur cümlenin ‘imâreti“

    I washed my face and the cold water brought me back to full consciousness. I felt like I got out of breath. I saw a shepherd was going with a herd through the hill. Similar lines was there just after I set off.

    “The one who builds fancy palaces is not smart,

                            but mad.
                After all, they all become ruins.”

Bir kez daha mola vererek aklımda kaldığı kadarıyla bu sözleri araştırdım. Bunların bir şiirden alıntı olduğunu ve Yunus Emre’ye ait olduğunu bulmam uzun sürmedi. Bir süredir Yunus Emre’nin ismini taşıyacak bir kültür merkezinin mimari planları üzerinde çalışıyordum, bir yerde okumuş olmam ve şimdi aklıma gelmesi muhtemeldi.

    I took another break and searched for those words as far as I could remember the lines. It didn’t take me long to find out that these were quotes from a poem, and they are belonged to Yunus Emre. I’ve been working on architectural plans for a cultural center named after Yunus Emre for a long time, and it’s possible that I read the lines somewhere, and I remembered them.

Bunları düşünürken eve varmıştım nerdeyse iki yıl olmuştu gelmeyeli. Birkaç kez annem yanıma gelmiş, benimle kalmıştı ama ben bir türlü gelememiştim. Dağın eteğine kurulmuş kiremit çatılı tek katlı evleri ile gerçek bir cennetti, ne kaderine terkedilmiş bir ev ne de bir arsa vardı. 

    I arrived at my village, but the lines got under my skin. It’s been almost two years since I’ve visited my mom. She stayed with me a few times, she had never stayed at my home more than a few days. Our village was a true paradise with its single-storey houses with a tile roof, and it’s located in the foot of a mountain, you can see neither an abandoned house nor a field.            

Göçün tükettiği, insanları gibi yorgun evleri olan köylere de yolum düşmüştü ancak burası hem canlılığı ve tazeliği anımsatır, bahçelerde yetiştirilen çeşit çeşit otların kokusu gelirdi burnuma…

Nihayet gelmiştim ama evimizin önünde korkularımı körükleyen bir kalabalık vardı. İçeriye girdiğimde kardeşim beni görür görmez kalkarak bana sarıldı. Komşular oradaydı, annemle son kez konuşamamıştım. Bir yandan üzülüyor, diğer yandan zihnimde yolda duyduğum sözlerin yankısı geliyordu.

I had been in the ruined villages seem tired as their people, but ours reminds me of vitality and freshness as the various herbs grown in its gardens. 

    There was a crowd  which raised my fears in front of our house. When I walked in, my sister rose and hugged me as soon as she noticed me. The neighbors were there, It was a shame I couldn’t see my mom for the last time. I was so upset, but I have heard the same lines again and again.