Νηπιαγωγείο Βορεινού

Νηπιαγωγείο Γαρεφείου

Νηπιαγωγείο Ξιφιανής

Νηπιαγωγείο Προμάχων

Νηπιαγωγείο Σωσάνδρας

Νηπιαγωγείο Χρύσας Τσάκων

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ

200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

               Aν ήμουν και εγώ εκεί...

Αγία Λαύρα Βρυζάκης Θεόδωρος

            Ήταν νύχτα Μάρτιος 1821...

Ξαφνικά χτυπάει η πόρτα και τρομάξαμε μήπως ήταν οι Tούρκοι. Ανοίξαμε φοβισμένοι και είδαμε έναν παππούκα , που μας έφερε ένα μήνυμα για να πάμε κρυφά στο μοναστήρι. Όταν φτάσαμε είχε ησυχία και βρήκαμε τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και γύρω του κι άλλους Έλληνες. Εκεί συζητούσαμε για την επανάσταση. Εμείς λέγαμε να γίνει η επανάσταση για να κερδίσουμε την ελευθερία μας. Ήταν και κάποιοι άλλοι όμως που διαφωνούσαν, γιατί μπορεί να μη πετυχαίναμε. Εμείς τους είπαμε να μη φοβούνται, να είναι γενναίοι, γιατί έχουμε μαζί μας τον Χριστό και θα νικήσουμε. Τους πείσαμε λοιπόν να γίνει η επανάσταση και όλοι μαζί φωνάξαμε  

                        ''Ελευθερία ή θάνατος’’

Η πυρπόλυση της Τούρκικης ναυαρχίδας

                            Νικ. Λύτρας

<<Η Πυρπόληση της Τουρκικής Ναυαρχίδας από τον Κανάρη>>, 7 Ιουνίου 1822(Χίος).

Οι Τούρκοι έχουν καταστρέψει το νησί μας. Αρκετά περιμέναμε. Ήρθε η ώρα να φύγουν από το νησί. Μπήκαμε λοιπόν σε μια βάρκα με αρχηγό τον Κων/νο Κανάρη. Είναι σπουδαίος πολεμιστής. Πλησιάσαμε το τουρκικό πλοίο. Ήταν σκοτεινά. Ο Κανάρης έβαλε κρυφά φωτιά και εμείς τραβώντας γρήγορα κουπί απομακρυνθήκαμε. Η φωτιά μεγάλωσε και σε λίγο το πλοίο των Τούρκων καιγόταν σαν πυροτέχνημα.

Οι υπόλοιποι ήμασταν κρυμμένοι σε άλλο πλοίο και περιμέναμε για να βοηθήσουμε τον Κανάρη και τους άλλους να ξεφύγουν. Βλέπαμε τη φωτιά και προσευχόμασταν στον Άγιο Ματθαίο να σωθούμε όλοι μας. Μόλις πλησίασε η βάρκα του Κανάρη , τους ανεβάσαμε πάνω στο πλοίο και φύγαμε γρήγορα για το νησί.

Εκεί γιορτάσαμε την νίκη μας όλοι μαζί.

10 Απριλίου 1826,

οι Τούρκοι μπήκαν στο Μεσολόγγι και το κατέλαβαν, για αυτό και εμείς φύγαμε για να γλυτώσουμε. Για να σωθούμε πήραμε τα όπλα και τα πιο απαραίτητα πράγματά μας και πήγαμε στη λιμνοθάλασσα. Εκεί βρήκαμε μια μεγάλη βάρκα και ένα κουπί. Μπήκαμε γρήγορα μέσα και ο μπαμπάς άρχισε να κάνει κουπί. Λυπόμασταν για την καταστροφή της πόλης μας και φοβόμασταν μην μας πετύχει κανένας Τούρκος. Τα μικρά παιδιά κλαίγανε. Ο παππούς και ο θείος κρατούσαν τα όπλα για να μας προστατέψουν. Η μαμά προσπαθούσε να ηρεμήσει το μικρότερο μωρό που έκλαιγε και του έδινε μια κουδουνίστρα . Πίσω μας το Μεσολόγγι καιγότανε. Πρέπει να σωθούμε, να φύγουμε όσο πιο μακριά μπορούμε.

Άραγε θα τα καταφέρουμε να πάμε στην Ιθάκη;

Μακάρι να φύγουν οι Τούρκοι και να ξαναγυρίσουμε ελεύθεροι στην πόλη μας

H Ναυμαχία του Ναυαρίνου ελαιογραφία 

                         Γκαρνερέ    

20 Οκτωβρίου 1827

Αν ήμασταν κι εμείς εκεί…..

Κάποια αγόρια θα ήμασταν μέσα στα πλοία και θα ρίχναμε βόμβες στους Τούρκους, μέχρι να καταφέρουμε να βάλουμε φωτιά σε όλα τους τα πλοία και να φύγουν για τη χώρα τους. Κάποια πλοία όμως θα τα χτυπούσαμε με τα κανόνια μας τόσο δυνατά, που θα τα βουλιάζαμε και θα πήγαιναν στο βυθό της θάλασσας. Τα υπόλοιπα αγόρια θα ήμασταν πάνω στα βουνά και θα προσέχαμε μην εμφανιστεί ο στρατός των Τούρκων και αρχίζει να πυροβολεί τα πλοία μας. Θα κρατούσαμε στα χέρια μας και μεγάλα σπαθιά γιατί μπορεί να μας έβρισκαν εκεί στα βουνά οι Τούρκοι με το στρατό τους και τότε θα έπρεπε να παλέψουμε

σαν ήρωες.

Ίσως μαζί μας να ήταν και ο Κολοκοτρώνης που θα μας βοηθούσε να νικήσουμε τους εχθρούς μας γιατί ο Κολοκοτρώνης ήταν σπουδαίος πολεμιστής και με το στρατό του είχε νικήσει πολλούς Τούρκους. Στα βουνά θα βρίσκαμε και το Γιώργη το γιο της κυρά Λένης ( αναφορά στο βιβλίο τα Ελληνάκια) με τους φίλους του και θα πολεμούσαμε παρέα, για να νικήσουμε τον κακό τον αφέντη τον Αγά που τους έπαιρνε τη μισή περιουσία και τα σιτάρια με τα καλαμπόκια από τα χωράφια.

Εμείς τα κορίτσια θα ήμασταν στο χωριό και θα βοηθούσαμε τους στρατιώτες. Θα μαγειρεύαμε για να έχουν να τρώνε και θα πλέναμε τα ρούχα τους για να είναι καθαροί. Επίσης θα προσευχόμασταν για να τελειώσει ο πόλεμος να φύγουν οι Τούρκοι και να είμαστε όλοι ελεύθεροι. 

Θα κάναμε παρέα στην Μαρία, την αδερφή του Γιώργη και την Παγώνα που είχε παντρευτεί τον Γιάννο, αλλά είχε πάει στον πόλεμο μαζί με το Γιώργη , τους φίλους του και τα αγόρια από την τάξη μας. Μερικές όμως από εμάς θα πηγαίναμε μαζί με τα αγόρια να πολεμήσουμε στα βουνά, γιατί και οι γυναίκες μπορούν να πολεμάνε και να πηγαίνουν στο στρατό. Θα παίρναμε μαζί μας όπλα και σπαθιά και θα πολεμούσαμε για να γίνουμε ηρωίδες και να κάνουμε τη χώρα μας ελεύθερη. Βέβαια ο πόλεμος ,όπως μάθαμε στο νηπιαγωγείο, δεν είναι καλό να γίνεται γιατί πεθαίνουν πολλοί άνθρωποι. Κάποιες φορές όμως όταν κινδυνεύει η χώρα και οι οικογένειές μας , δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς γι’ αυτό πολεμάμε για να είμαστε ελεύθεροι.,

        Κρυφό σχολειό Νικ. Γύζης

Σε ένα μικρό χωριό που το λέγανε Ξιφιανή, ένα απόγευμα που άρχισε να σκοτεινιάζει ένας πατέρας κάποιου παιδιού, ο κυρ Νικόλας, πήρε το γιο του , πέρασε από τα σπίτια όλων των παιδιών και τα πήρε μαζί του για να τα συνοδεύσει να πάνε στην εκκλησία του χωριού , τον Άγιο Πολύκαρπο, και να κάνουν μάθημα με τον ιερέα του χωριού, τον πάτερ Αντώνιο. Στο δρόμο μιλούσαν χαμηλόφωνα για να μην τους ακούσουν οι Τούρκοι και τους κάνουν κάποιο κακό. Όμως λίγο πριν φτάσουν στην εκκλησία , ξαφνικά συνάντησαν έναν Τούρκο πασά πάνω στο άλογό του που τον ακολουθούσαν πέντε Τούρκοι στρατιώτες με ντουφέκια. Ο Τούρκος πασάς μόλις τους είδε τους ρώτησε αγριεμένα: - «Που πάτε ρε όλοι μαζί;». Τα παιδιά φοβήθηκαν και κρύφτηκαν πίσω από τον κυρ Νικόλα. Τότε αυτός απάντησε με θάρρος στον Τούρκο πασά: