Merhaba,Ben Ece.

Merhaba ,Ben de Efe

Tarih 11 Mart 2020... Saat 23.00 suları... Efe ile Ece derin uykuya geçmiş rüyalarının en tatlı kısmındaydılar...Sabah uyandıklarında, gece yarısı yapılan açıklamalardan habersiz, nur topu gibi kucağımıza geliveren ilk vakamızın şaşkınlığıyla kahvaltıya oturdular. Okul saati yaklaşmıştı fakat tedirgindiler. Acaba okula gidilecek miydi? Dünyayı kasıp kavurmuş bu salgın ateşi bize doğru yaklaşmıyor, resmen bizi de savurmaya niyetli yol alıyordu. Efe, annesine okula gitmek istemediğini, hasta olmaktan korktuğunu dile getirse de annesi herkesin aynı süreçten geçtiğini ve bu zorlu mücadeleden birlikte çıkabileceklerini anlatırken; Ecelerin evde durum biraz daha farklıydı.

Ece'nin annesi farklı olarak Ece'nin okula gitmemesi gerektiğini söylüyor fakat Ece bu hastalığı hafife alarak okula gitmek istediğini söylüyordu en sonunda 2 evde de karar kılınmış ve çocukların okula gitmesine olanak sağlanmıştı.Okula gittiklerinde herkesin ağzında maske olduğunu gördüler.Bu hastalığın ne kadar ciddi birşey olduğunu anlamışlardı.Ece ve Efe hastalığın ciddiyetine vardı.Arkadaşlarının yanına gidip birbirlerine selam vermişlerdi.Yine eskisi gibi gülüyorlardı.Öğretmenleri yanlarına gelip onları uyarmıştı.Sosyal mesafe demişti.Sosyal mesafe mi?

Hayatlarında ilk defa sosyal mesafe diye bir kavram duymuşlardı. Merakla öğretmenlerine sordular. Öğretmenleri şöyle açıkladı:
—Bu virüs en küçük bir temasla bile yayılabiliyor. Bu yüzden de aramıza mesafe koyup birbirimizle temasta bulunmamalıyız. Bu koyduğumuz mesafeye de sosyal mesafe deniyor."Sosyal mesafe korona virüsün yayılmasını engellemek için çevremizdeki kişilerle aramıza  en az 1,50 metre mesafe koymaktır".
 

Sosyal mesafe kavramını anlamışlardı ve virüsün ne kadar ciddi bir şey olduğunuda...O dakikadan sonra sosyal mesafe,maske ve hijyen kuralına dikkat edeceklerine dair kendilerine söz vermişlerdi.Fakat zamanla hayatlarından bir şeyler eksiliyordu. OYUN! etkileşimle oynadıkları günler sanki geride kalmıştı ve bu sosyalleşmelerine de engel oluyordu. Efe ve Ece de başta olmak üzere tüm arkadaşları hayatlarındaki en önemli parçanın eksikliğiyle artık mutsuzdular ve bir çözüm üretmek istiyorlardı.

Bu konuda öğretmenlerine danışmışlardı. Öğretmenleri onları anlayabiliyordu, ilk defa böyle bir durumla karşı karşıyalardı ama hayat devam ediyordu. Öğretmenleriyle  uzaktan, temassız oynayabilecekleri oyunları etraflıca düşünmüşlerdi.Böyle bir pandemi doneminde öğretmenleri öğrencileri için nasıl verimli olabilirim diye gecesini gündüzüne katıp hem eğitimlerini geride bırakmamak hem de oyunlarla eğlendirip birlikteliği sağlamak istiyordu.

O günden sonra akşam yemek yemek için sofraya oturmuşlardı.Babası çocuklarla konuşmak istediğini söyledi.Çocuklar babalarını dikkatli bir şekilde dinlemeye başladılar .Babaları onlara hastalığın çıktığını ve artık istedikleri zaman dışarı çıkamayaklarını ve oyun oynayacak vakitleri olmadığını söyledi.Çocuklar çok üzülmüşlerdi bu habere ama yapacak birşey yoktu . Babaları çocuklarının üzülmemesi gerektiğini ve bu döneminde geçeceğini ve bu durumu kabullenmelerini söyledi .

Tam o sırada telefon çaldı öğretmenleri aramıştı  haftada birgün maske mesafeye dikkat ederek okul bahçesinde isterlerse buluşabiliceklerini söyledi.Çocuklar bu habere çok sevinmişlerdi.Artık arkadaşları ile birlikte oyun oynayabileceklerdi.Ertesi gün annesi Eceyi hazırlamıştı,maskesini takmış, yedek maske almış ve dezenfektanını unutmamıştı. O da biraz korkuyordu. Ama yine de okula gitmeyi çok istiyordu. Gittiklerinde arkadaşlarının da önlem aldığını gördüklerinde rahatlamışlardı. Arkadaşlarının yüzlerini ilk defa gördükleri için tanımakta zorluk çektiler.