Baako:

De leeuw die leerde te luisteren

Geschreven en geïllustreerd door Hoshi Hinten

Inhoudsopgave

Baako

Obi

Hadiza

De stem van de savanne

Baako, Obi en Hadiza

Baako

Onder een baobab op de west-afrikaanse savanne, probeert een jonge mannetjes leeuw zichzelf moed in te spreken.

            “Vandaag gaat het me lukken! Ik ga mee met de jacht en help mijn troep!”

Baako stopte voor een moment. Hij probeerde nu al weken aan de leidster te vragen of hij mee mocht, maar de moed zinkt hem telkens in de schoenen.

De leeuwinnen maakten zich klaar voor de jacht, ze slepen hun klauwen aan en likte hun tanden af.

    “Klaar om te gaan dames?” brulde de leidster.

Net toen ze wilden vertrekken, stapte Baako naar voren en versperde het pad. Hun ogen vonkten terwijl ze hem aanstaarden.

   “Wat nu weer Baako?”

 Hij voelde een rilling van angst langs zijn rug glijden, maar deinsde niet terug.

“Ik wil ook meehelpen met de jacht! Mag ik alstublieft mee… ik wil mezelf bewijzen!”

De leeuwinnen barsten in lachen uit.

        “Een joch als jij? Meedoen aan onze jacht? Doe normaal!” gniffelde de een.

“Zelfs een oude, blinde vleermuis zal je zo in de bosjes zien zitten!” zei de ander.

Baako hing zijn kop laag. De leidster stak haar poot op en iedereen werd stil.

“Baako, je weet best dat alleen leeuwinnen mee mogen met de jacht. Je zwarte manen vallen te veel op jagen de prooi nog weg. Blijf toch hier, bij de andere mannen.”

Ze lieten Baako achter en zetten hun tocht voort. Een van de leeuwinnen stopte een moment en keek hem aan.

        “Zech, ik weet dat je alleen maar wilt helpen enzo…. Maar op deze manier                 werkt het niet.” pleitte ze.

        “Hoe kan ik dan wel helpen? Ik kan ook helemaal niks!” krijste Baako.

Hij draaide zich om en schoot er vandoor. De leeuwin schudde haar kop en ging snel achter de andere meiden aan. 

    “Laat me toch met rust!’’

Baako rende en rende, langs bosjes en dwars door het hoge gras.

Hij kwam een grote rots tegen en ging er naast liggen. Baako voelde de tranen in zijn ogen prikken. Hij lag in de schaduw van de rots voor een lange tijd, zijn kop verscholen achter zijn poten.

“Waarom blijf ik mezelf toch zo voor schut zetten?”

Obi

Obi de struisvogel sprintte door het zand en liet stofwolkjes achter. Elke ochtend rende hij vanuit de bosjes naar de rivier toe. Obi hield ontzettend van rennen en kon sneller rennen dan al de andere struisvogels.

De andere struisvogels rolde met hun ogen “Toch altijd zo’n haast!”

Obi zag de grote rots waar hij elke dag langs kwam. Hij plantte zijn klauw in het zand, zette af en vloog zo over de rots heen. Maar het was echter al te laat, want precies waar hij zou neerkomen lag er plots iemand in het gras!

    Baako spuugde een paar veertjes uit en kroop onder Obi vandaan.

            “Het spijt me zeer, zeer erg!” kreunde Obi.

    Vlug stond hij op en schudde met zijn staartveren.

        “Ik ben toch zo’n nietsnut, zelfs struisvogels struikelen over me heen!”                         Mompelde Baako.

        “Oh nee, doe eens niet zo gek! Ik ben de nietsnut hier, ik moet toch eens                     uit mijn doppen leren kijken!”

  De twee keken elkaar aan en begonnen te lachen.

“Waar heb je het over? Iemand die zo snel is als jij, hoe kan je dan een nietsnut zijn?” vroeg Baako.

“Weetje, al de andere struisvogels doen dingen graag rustig aan. Maar ik hou ervan om sneller te rennen dan wie dan ook!”

Obi keek peinsend; “Het is niet zozeer dat ik ze graag wil achterlaten, maar wanneer ik ren kan ik mijn energie kwijt en word ik toch zo vrolijk!”

Baako knikte en klopte Obi op zijn rug.

“Ik denk dat ze gewoon niet doorhebben hoe handig jij kan zijn! Iemand zo snel als jij zou zo een keer op en neer kunnen rennen om te kijken voor gevaren! En als je dan problemen zag, kan je de anderen waarschuwen. Ik weet zeker dat als je dat doet, ze je snelheid vast en zeker zouden waarderen!”

    Obi boog voorover en gaf Baako een knuffel.

    “Dat is het aller-ALLER-slimste idee dat ik ooit heb gehoord!” straalde hij.

        “Je hebt mij ook op een slim idee gebracht!” en zijn ogen glinsterde.

    Opeens vloog hij er vandoor en liet Baako verbijsterd achter.

 “Ik ben blij dat het nu beter met hem gaat, maar wat zal hij toch van plan zijn?”

Hadiza

Na een korte tijd kwam Obi een kudde zebra’s tegen. Tussen de zee van zwart-witte strepen stond een vreemde, bruine zebra.

Obi keek haar aan en ging naar haar toe; “Ik kan zien dat jij ook niet bepaald populair bent!”

“Alsof dat jou wat aangaat!” snauwde de bruine zebra.

Ze liet haar hoofd hangen; “Er zijn wat zebra’s die vinden dat een okapi zoals ik niet thuishoort tussen hen.”

“Nou dan weet ik precies wat je moet doen! Volg mij!” riep Obi, en hij stuiterde op en neer.

Baako zag niet een, maar twee silhouetten op de horizon verschijnen. Obi had een okapi met zich meegenomen.

    “Dit is mijn geweldig slimme maatje Baako! Ik weet zeker dat hij een oplossing heeft.”         zei Obi, zeker van zijn zaak.

    “Ik ben Hadiza, een tijdje terug ben ik mijn kudde verloren. Een lieve kudde zebra’s                 heeft mij toen opgevangen, maar niet iedereen is het daar mee eens.” zei ze.

Terwijl Hadiza haar verhaal deed, luisterde Baako aandachtig. Toen ze klaar was, wreef hij zijn kin en dacht na.

        “Ik denk dat ik misschien wel een ideetje heb om je te helpen beter met de                 zebras om te kunnen gaan!” mompelde hij.

Hadiza glimlachte en steigerde van geluk “Dankjewel, oh dankje!”

Baako voelde een warm gevoel in zijn buik. Dat Hadiza zo blij was, maakte hem ook gelukkig.

Ondertussen was Obi er vandoor gegaan. Hij rende over de hele savanne, van aan de rivier tot aan de dichte bossen. Hij was zelfs dapper genoeg om naar de grot van de hyena te gaan. Overal waar hij kwam sprak hij met dieren die het moeilijk hadden en stuurde ze naar Baako toe.