Ben Nene Hatun 1857’de Erzurum'un Çeperli köyünde dünyaya geldim. Babamın adı Hüseyin, annemin adı Zeliha'dır.

Aynı köyde yaşadığımız Mehmet Efendi ile evlendim. Tarihte 93 harbi diye bilinen Osmanlı Rus savaşları başladığında 3 yıllık evliydim. Bir oğlum ve henüz 3 aylık olan bir kızım vardı. Savaşın karışık ve karanlık günleriydi. Köyümüz Rus askerleri tarafından işgal edilince ailemle birlikte Erzurum’a göç ettim.

Düşmanlar bir süre sonra Erzurum'u da işgal etmeye başlamıştı. O sırada, eşim cephede savaşıyordu.Henüz yirmi yaşında genç bir kadındım. Kundaktaki üç aylık kızımı emzirerek ve ondan biraz büyük olan oğluma; “Sizi bana Allah verdi. Ben de ona emanet ediyorum.” diyerek, vedalaştıktan sonra, cepheden yaralı gelip birkaç saat önce ölen ağabeyimin tüfeğini aldım ve Tabya’ya doğru koşanlar arasına katıldım. 

Düşmanlar Aziziye Tabyas'nı ele geçirmişlerdi. Düşmanlar giderek ülkemizi işgal etmeye devam ediyorlardı. Onların elinden kurtulan bir askerimizin haber vermesi sonucu minarelerden askerlerimize yardım edilmesi istendi.

Tüm halkımız silahlarını alarak yardıma koştu. Silahı olmayanlar ise taş, sopa, kazma, kürek alarak yardıma koştu. Bende yardım etmeye gidenlerden biriydim.

Kardeşim evimde, kucağımda yaralı yatarken öldü. Bu durumda bende evimde oturup öylece bekleyemezdim. Düşmana karşı yapılan saldırıda en ön saflarda yer aldım. Düşmanları orada yenerek Aziziye Tabyası'nı geri aldık. Savaşırken bende orada yaralandım. Ama evime dönmedim. Orada kalarak askerlerimize yardım etmeye devam ettim.