Nicolai Hartmann 20. yy’da Yeni Ontoloji adıyla yeni bir varlık felsefesi ortaya koymuştur.

Ontolojiyi deneysel temellere dayandırmaya ve bilimsel bilgilerle bağdaştırmaya çalışmıştır. Bu anlayışa göre varlık, en son şeydir. Onun arkasında başka şey aramamak gerekir. Hartmann’a göre tüm felsefi problemler ontolojik nitelikte problemlerdir.

Hartmann’a göre varlık felsefesinin konusu; varlığın yapısı, belirlenme ilkeleri, kategorileri, çeşitleri ve biçimleridir. Hartmann böylece, Husserl’in nesnel gerçeklere dayanmayan fenomenolojisinden farklı olarak realist bir metafiziği ortaya koymaya çalışmıştır. Bu nedenle 19. yy. idealizmini ve monizmini inkâr etmiştir. Ayrıca Ortaçağın doğaüstücülüğüne ve teizm düşüncelerine karşıdır.

Hartmann’a göre varlık düzeninde dört katman vardır. Bunlar, maddi, örgensel, ruhsal ve tinsel kavramlardır. Felsefenin en büyük yanılgısı, temel ilkenin bunlardan yalnızca birinde aranmasıdır.

Ontoloji bilimleri seçici tavrının aksine var olanı bütün olarak kavramaya yönelmiş bir insani bilgidir.