ALİ İLE MATEMATİK HER YERDE

        Her zamanki gibi okula korkarak gidiyordum. Korkumun sebebi ne öğretmenim ne de güzel okulumdu. Mavi gözlü, uzun sarı saçlı, al yanaklı canım öğretmenim bile okula gelme korkumu yenemiyordu. Neden mi korkuyordum. Tabii ki matematik dersinden. Sizce de birçok çocuğun korkulu rüyası değil mi matematik dersi? 

      Benim için rakamlar adeta bana savaş açmış düşman askeri, problemler ise dünyanın en büyük sorunuydu. O gece odama girdiğimde hayatımın böyle değişeceğini hiç düşünmemiştim. Masama oturdum, kalemi elime aldım sorular ile mücadele etmeye başlamıştım. 

         İlk konumuz üç basamaklı sayılar, bir de baktım ne göreyim. Bir süngerin üstünde çubuklar, çubuklarda boncuklar bir o yer değiştiriyor bir diğeri. Kimi ben yüzlüğüm diyor kimi ben birlik. Nasıl güzel dans ediyordu 328,823… Dans ettikçe ben de tek tek sayıyordum. Daha önce nasıl okuyamamıştım. Rakamlar dans etmeye devam etsin. 

                           Az ilerde bir tepede neşe içinde oyunlar oynayan sayıları gördüm. Koşarak yanlarına gittim. Dört arkadaş bir olmuş tepenin altına sıralanmış. Beş arkadaş bir olmuş tepenin üstünden diğer tarafa sıralanmış. Hayranlıkla izledim. 1,2,3,4 kendi tarafını 5,6,7,8,9 da kendi tarafını belirliyoruz. Bir 210 oluyordum, bir 220. Nasıl eğlenceliymiş yuvarlama. Son rakam her şey bana bağlı diyordu. Beşin altındakiler alt onluğa koşuyor, Beş ve beşin üstündekiler tepeye çıkıp üst onluğa koşuyordu.

      İçimde kıpırdamalar başlamıştı. Ben bayağı rakamların dünyasındaydım. Az ilerde öğretmenimin çırpınarak anlatmaya çalıştığı örüntü ve süslemeler köyü vardı. İki üçgen, dört kare bir zıplıyor. Sonra dört kare, iki üçgen zıplıyor. Bir de baktım ben de onlarla zıplıyorum.

                 Heyecanla tam zıplarken Ali diye seslendi annem,birden irkildim. Sağıma baktım iki yok, soluma baktım üç yok. Yaa anne rüyaymış dedim. Çok üzüldüm. Annem şaşkınlık içinde bana bakıyor,ben de heyecan içinde rüyamı anlatıyordum.