Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα, η Θάλεια πήγε με τις φίλες της στη θάλασσα για μπάνιο. Σήμερα, όμως, κάτι ήταν διαφορετικό. Τα ψαράκια δε χαμογελούσαν, τα χταπόδια ήταν λυπημένα, το δελφίνι ήταν μελαγχολικό. Τι πάθατε καλά μου ψαράκια; ρώτησε η Θάλεια

Μα δε βλέπεις; της απάντησαν τα ψαράκια.

Η Θάλασσα είναι γεμάτη πλαστικά μπουκάλια...

Και μεγάλες πλαστικές σακούλες!

Ποτέ ξανά δεν είδα τόσα πολλά πλαστικά στο βυθό της θάλασσας, είπε λυπημένο το χταπόδι. Πάντα ονειρευόμουν μία καθαρή θάλασσα, που θα ζούμε όλοι ειρηνικά, αλλά δυστυχώς δε συμβαίνει αυτό τώρα... Οι άνθρωποι δεν προσέχουν τις θάλασσες και πετάνε πολλά πλαστικά...

Μα να, κοίτα! Ο Ρούλης ο ψαρούλης αιχμαλωτίστηκε σε μία μεγάλη πλαστική σακούλα! τι θα συμβεί τώρα; Κάτι πρέπει να κάνουμε, είπε το χταπόδι τρομαγμένο

Η μαμά της Θάλειας έτρεξε στη θάλασσα και ελευθέρωσε τον Ρούλη τον ψαρούλη. Αυτή τη φορά σώθηκε, αλλά με τόσα σκουπίδια στη θάλασσα , θα ήταν τυχερός την επόμενη φορά;

Η Θάλεια και οι φίλες της κατάλαβαν πόσο επικίνδυνα είναι τα πλαστικά για τα ζώα που ζουν στη θάλασσα. Έτσι, αποφάσισαν να μαζέψουν ό,τι πλαστικό υπήρχε στη θάλασσα και στην παραλία.

Η Θάλεια και οι φίλες της σκεφτήκαν τι μπορεί να κάνουν για να μην γεμίσει ξανά η θάλασσα σκουπίδια. 

Αποφάσισαν να ετοιμάσουν μια πινακίδα και να την τοποθετήσουν στην ακτή. Η πινακίδα έλεγε να μην πετάνε πλαστικά οι άνθρωποι στη θάλασσα!