Σε μια μικρή  πόλη ζούσε κάποτε ένα όμορφο κοριτσάκι με ξανθά σγουρά μαλλιά και καταγάλανα μάτια. Οι γονείς της την αγαπούσαν πολύ και την καμάρωναν γιατί ήταν πάντα φρόνιμη, χαμογελαστή και πρόθυμη να κάνει όλα όσα της έλεγαν. Ήθελε να είναι καθαρή, καλοχτενισμένη, να φοράει όμορφα και  καθαρά,  ρούχα. 

 Στη γειτονιά όλοι την αγαπούσαν γιατί ήταν καλοσυνάτη, ευγενική και γλυκομίλητη.

     Η Μελίνα είχε πολλούς φίλους και στο σχολείο και στην παιδική χαρά. Ποτέ δεν είχε μαλώσει ή μιλήσει άσχημα σε κάποιο παιδάκι . Αλλά και η δασκάλα της στο σχολείο μόνο καλά λόγια είχε να πει για τη μικρή Μελίνα. Πάντα ήταν διαβασμένη και προσεκτική.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος στα γενέθλια της Μελίνας έγινε ένα μεγάλο πάρτυ στην αυλή του σπιτιού της, που γέμισε από πολλά παιδιά, φίλους και συγγενείς που ήρθαν να της ευχηθούν. Έκοψαν μάλιστα και μια μεγάλη τούρτα ¨Πριγκίπισσα¨ που έμοιαζε πολύ με τη μικρή Μελίνα καθώς είχε σγουρά μαλλιά και γαλανά ματάκια. 

    Στο τέλος της βραδιάς ήρθε η ώρα να ανοίξει τα δώρα της.

  Άραγε τι δώρο να  της είχε αγοράσει φέτος η νονά της;  Μήπως το φούξια ποδήλατο που ήθελε τόσο πολύ ;

     Μα το πακέτο ήταν μικρό και σίγουρα δεν μπορούσε να ήταν εκεί το ποδήλατο. Με μεγάλη ανυπομονησία άνοιξε το δώρο της νονάς της και με έκπληξη είδε μέσα κάτι που δεν ήξερε τι ακριβώς ήταν.

-Σε ευχαριστώ πολύ νονά μου είναι πολύ όμορφο, είπε ευγενικά , αλλά τι είναι ;

-Είναι ένα ταμπλέτ, απάντησε η κυρία Αιμιλία, μπορείς με αυτό να μιλάς με τους φίλους σου, να παίζεις παιχνίδια, να ζωγραφίζεις, να βλέπεις παιδικά, παραμύθια και να ακούς μουσική. Μπορείς να δεις εικόνες από μακρινές χώρες, ζωάκια και φυτά που ούτε ξέρεις ότι υπάρχουν και να διαβάσεις πληροφορίες για ό,τι θέλεις!

 Η Μελίνα ενθουσιάστηκε με το δώρο της νονάς και της ζήτησε

 να της δείξει πως δουλεύει. Η κυρία Αιμιλία με μεγάλη προθυμία 

της έδειξε πως μπορεί να τα κάνει όλα αυτά και η Μελίνα 

την άκουγε με  μεγάλη προσοχή.

Η Μελίνα ήταν ενθουσιασμένη με το καινούριο της παιχνίδι. Από τα ξημερώματα μέχρι αργά το βράδυ ήταν συνεχώς μπροστά στο τάμπλετ. 

Έβλεπε παιδικά, έπαιζε παιχνίδια, μιλούσε με καινούργιους φίλους, άκουγε μουσική και συνήθως ξεχνούσε να διαβάσει τα μαθήματά της. 

Η μαμά της ,την καλούσε συνέχεια να ζωγραφίσουν μαζί, να κάνει μπάνιο ώστε να είναι καθαρή, να πάνε μαζί μια βόλτα.

Ο μπαμπάς της, την καλούσε να φάνε όλοι μαζί το μεσημεριανό τους φαγητό στο οικογενειακό τραπέζι.

 Ο αδερφός της ήθελε να παίξει μαζί της , με τους δεινόσαυρους. ,

Οι φίλοι της την προσκαλούσαν για παιχνίδι έξω στον καθαρό αέρα. Είχαν φέρει μαζί και τα αγαπημένα της κεκάκια για να κάνουν πικνικ κάτω από το αγαπημένο τους δέντρο της φιλίας. 

Η απάντηση της Μελίνας όμως ήταν συνεχώς η ίδια: 

-Λυπάμαι δεν έχω χρόνο, με περιμένουν οι διαδικτυακοί μου φίλοι να παίξουμε…. 

Η Μελίνα ήταν πια ένα βρώμικο, χλωμό κοριτσάκι με αχτένιστα μαλλιά.

Σαν να μην έφτανε αυτό, άρχισε να νιώθει και αδυναμία γιατί πολλά βράδια αργούσε πολύ να κοιμηθεί επειδή έπαιζε τα διαδικτυακά παιχνίδια στο τάμπλετ. 

Ενώ άλλες φορές ξυπνούσε γιατί έβλεπε στον ύπνο της, εφιάλτες, και σκηνές από ένα τρομακτικό παιχνίδι που έπαιζε και δεν ήταν για την ηλικία της,

 Η οικογένεια και οι φίλοι της άρχισαν να ανησυχούν πολύ.

Ωχ, τι τρομακτικό όνειρο ήταν αυτό;