ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

«Μία μέρα με φίλους»

Είναι Παραμονή Χριστουγέννων. Ο Νίκος και η Άννα είναι ενθουσιασμένοι γιατί ο Γιάννης και η Κατερίνα, συμμαθητές και φίλοι τους, θα μείνουν στο σπίτι τους απόψε. Αφού έχουν φάει τα αγαπημένα τους φαγητά και γλυκίσματα, έχουν παίξει πολλά επιτραπέζια και έχουν δει την αγαπημένη τους ταινία, ετοιμάζονται να κοιμηθούν. 

er you're done practicing, click Save & Exit 

-Να σας πω, είπε ψιθυριστά ο Γιάννης, δεν θα θέλατε τώρα να είστε στο καράβι μας; Θέλω να πω, πόσο τέλειο θα ήταν να κάναμε Χριστούγεννα στο πλοίο!

-Καλά και εσύ, όχι και καράβι μας. Δεν είμαστε καπετάνιοι, του απάντησε η Άννα.

-Ναι, αλλά το έχουμε υιοθετήσει! Άρα είναι και καράβι μας! Πετάχτηκε η Κατερίνα.

-Σςςςςςς! Είπε ο Νίκος. Θα μας ακούσουν που μιλάμε. Υποτίθεται ότι έπρεπε ήδη να κοιμόμαστε.

 Τα παιδιά κουκουλώθηκαν με τα σκεπάσματά τους και αφού πέρασε λίγη ώρα με πνιχτά γελάκια και ψιθύρους, αποκοιμήθηκαν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

«Πρωινό Ξύπνημα» 

Ο Γιάννης ξύπνησε πρώτος και τη στιγμή που άνοιξε τα μάτια του, πετάχτηκε απότομα και κουτούλησε στο ταβάνι. Πώς βρέθηκε στο πάνω μέρος μιας κουκέτας; Τι δωμάτιο ήταν αυτό; 

Έσκυψε στο κάτω κρεβάτι και είδε τον Νίκο να κοιμάται βαθιά. Κατέβηκε δίπλα του και τότε το είδε: Ένα φινιστρίνι! Και απ’έξω θάλασσα! Σκούντηξε με δύναμη τον Νίκο.

-Ξύπνα, ξύπνα!

-Μα τι φωνάζεις πρωί πρωί; Χασμουρήθηκε ο Νίκος.

-Είμαστε στην καμπίνα ενός καραβιού! Κοίτα απ’έξω!

-Ε; Τι; Αααα!!! Πως βρεθήκαμε εδώ;

Τα αγόρια κοίταζαν την θάλασσα και την καμπίνα τους όταν ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Κοιτάχτηκαν και μετά ο Γιάννης πήγε διστακτικά να ανοίξει. Τα κορίτσια στέκονταν απ’έξω και μόλις τους είδαν, είπαν με μία φωνή:

-Ευτυχώς σας βρήκαμε!

-Έχετε καμία ιδέα τι συμβαίνει; ρώτησε ο Νίκος.

-Όχι. Και εμείς ξυπνήσαμε σε μία καμπίνα σαν αυτή εδώ, είπε η Κατερίνα.

-Εγώ έχω μια ιδέα αλλά είναι λίγο τρελή, είπε η Άννα.

-Εδώ που βρισκόμαστε, ας την ακούσουμε, συμφώνησαν οι άλλοι.

-Νομίζω πως είμαστε...στο Θάρρος, ψέλισε η Άννα.

Κεφάλαιο 3 

"Εξερεύνηση"

Τα παιδιά βγήκαν από την καμπίνα και άρχισαν να περπατούν στους διαδρόμους του πλοίου ψάχνοντας τον Καπετάνιο. Ο Κάπτεν ήταν τόσο αναλυτικός, καλός και ευγενικός στα γράμματά του που ένιωθαν σαν να τον γνώριζαν. Μετά από μερικά λεπτά βρέθηκαν έξω από την τραπεζαρία των αξιωματικών. Σε ένα τραπέζι κάθονταν 3 άντρες και 1 γυναίκα με τις επίσημες στολές τους και συζητούσαν τρώγοντας ένα λαχταριστό πρωινό. Μιλούσαν στα Αγγλικά αλλά τη στιγμή που ετοιμάζονταν να τσουγκρίσουν τα ποτήρια τους, ακούστηκε η ευχή «Καλά Χριστούγεννα» στα Ελληνικά. 

-Σίγουρα είμαστε στο Θάρρος, κοιτάξτε! Είναι ο καπετάνιος και ο πρώτος Αξιωματικός, ο κ.Άγγελος και ο κ.Μανώλης.

-Πάμε να τους μιλήσουμε, ίσως μπορούν να μας εξηγήσουν τι συμβαίνει.

Τα παιδιά μπήκαν μέσα και είπαν «Καλημέρα, χρόνια πολλά» αλλά κανείς δεν γύρισε να τους κοιτάξει, ούτε τους απάντησαν. Ο Γιάννης πήγε δίπλα στον Καπετάνιο και τον χαιρέτησε αλλά και πάλι, ήταν σαν να ήταν αόρατοι. 

-Είμαστε έτοιμοι για αποβίβαση στην Βαρκελώνη; είπε ο πρώτος μηχανικός.

-Ναι, είπε ο Καπετάνιος. Θα μείνουν στο καράβι ο Μπόγκνταν, ο Βλαντιμίρ, ο Ντάνιελ και ο Έρικ ενώ ο Ιορδάνης θα βοηθήσει τον μάγειρά μας, τον Ντανίλο, να ετοιμάσει το Χριστουγεννιάτικο γεύμα μας.

Τα παιδιά έμειναν ακίνητα και κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

-Λοιπόν, είπε ο Γιάννης, Χριστούγεννα στην Βαρκελώνη. Όχι κι άσχημα. 

Κεφάλαιο 4 "Χριστούγεννα στην Βαρκελώνη"

«Αγαπημένοι μου γονείς

Zούμε μία φανταστική περιπέτεια. Είμαστε στο Θάρρος και χθες αποβιβαστήκαμε στην Βαρκελώνη. Το πιστεύετε; Είναι από τις ομορφότερες πόλεις που έχουμε δει. Περπατήσαμε την La Rambla που είναι ένας τεράστιος δρόμος γεμάτος μαγαζιά, μουσεία, μικρά εστιατόρια που τα λένε tapas bars και φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Φάγαμε μία πεντανόστιμη paella με θαλασσινά και μετά συνεχίσαμε την βόλτα μας στο Πάρκο Guell που είναι σχεδιασμένο από τον διάσημο αρχιτέκτονα Antoni Gaudi, του οποίου κτήρια βλέπαμε παντού στην πόλη και ήταν υπέροχα. Πριν επιστρέψουμε στο καράβι για το Χριστουγεννιάτικο δείπνο, περάσαμε μπροστά από την Sagrada Familia και μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Χτίζεται εδώ και 153 χρόνια (!!!) αλλά πιστεύουν ότι θα ολοκληρωθεί του χρόνου. Μακάρι να μπορούσαμε να μπούμε μέσα αλλά δεν είχαμε άλλο χρόνο. Ο Καπετάνιος και η Ναταλία έχουν ξαναπάει πολλές φορές στην Βαρκελώνη και ήταν οι ξεναγοί μας. 

Όταν επιστρέψαμε στο καράβι, τα μέλη του πληρώματος που είχαν μείνει επάνω, είχαν κάνει πολλές ετοιμασίες. Ο Ντανίλο, ο μάγειρας, είχε ετοιμάσει γαλοπούλα γεμιστή, σαλάτες, ρύζι, πατάτες και οι υπόλοιποι είχαν ετοιμάσει ένα μπάρμπεκιου με νόστιμα κρέατα και λαχανικά. Φάγαμε όλοι μαζί και μετά γιορτάσαμε με κάποιες Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις από τις χώρες καταγωγής του πληρώματος. Όσοι ήταν από τις Φιλιπίννες, είχαν στολίσει την τραπεζαρία με "parol", Χριστουγεννιάτικα πολύχρωμα κρεμαστά διακοσμητικά από μπαμπού και σελοφάν σε σχήμα αστεριού.  Στο τραπέζι που καθήσαμε, είχαμε αφήσει μία θέση κενή γιατί στην Κροατία με αυτόν τον τρόπο τιμούν και σκέφτονται όσους έχουν φύγει από τη ζωή. Ήταν πολύ συγκινητικό να το βλέπεις, εγώ σκέφτηκα τον παππού και παραλίγο να κλάψω. Οι Ρουμάνοι τραγούδησαν τα παραδοσιακά τους κάλαντα και εμείς οι τέσσερις τραγουδήσαμε τα κάλαντα της Ικαρίας. Κοιμηθήκαμε κατάκοποι το βράδυ και το πρωί που ξυπνήσαμε, το πλοίο μας είχε  ήδη ξεκινήσει για το επόμενο λιμάνι της πορείας του, το Setubal της Πορτογαλίας. 

Θα σας γράψω σύντομα. Σας φιλω!  Άννα"