Μια φορά κι έναν καιρό, στα παλιά χρόνια ζούσε στον Πόντο εκεί στη Μαύρη Θάλασσα, μια όμορφη οικογένεια με τα 5 παιδιά της. Η πόλη στην οποία ζούσαν ονομάζονταν Τραπεζούντα και ήταν πολύ όμορφη. Από τη μια πλευρά βρέχονταν από τη θάλασσα και από τη άλλη ήταν γεμάτη με όμορφα λιβάδια και βουνά. Οι άνθρωποι είχαν χτίσει τα σπίτια τους και τις εκκλησιές τους και ζούσαν κοπιάζοντας καθημερινά στις δουλειές τους.

Η οικογένεια Ιασωνίδη ζούσε μια όμορφη ζωή με τα πέντε παιδιά της. 

Πολλές φορές στο σχολείο έκαναν όμορφες γιορτές με παραδοσιακούς χορούς, γυμναστικές επιδείξεις και πολύ όμορφη μουσική.

Τις ανοιξιάτικες Κυριακές η οικογένεια αγαπούσε τις βόλτες στην εξοχή. Η μαμά μαζί με τη γιαγιά ετοίμαζαν ένα μεγάλο καλάθι με πολλές λιχουδιές και όλοι μαζί πήγαιναν στην εξοχή. Εκεί έβρισκαν και άλλες οικογένειες και όλοι μαζί διασκέδαζαν με την ψυχή τους.

Το Δεκαπεντάυγουστο ο δρόμος ήταν πιο μακρύς...έπρεπε να πανε στο ψηλό βουνό Μέλας όπου σκαρφαλομένη στα βράχια ήταν η εκκλησία της Παναγίας των Ποντίων, της Παναγίας Σουμελά. Με ευλάβια προσκυνούσαν και προσεύχονταν στην Παναγία να τους χαρίζει υγεία, χαρές και ειρήνη.