Μια φορά και έναν καιρό, ένα όμορφο πρωινό στο δάσος ήταν μια μικρή καφετιά κάμπια, που μόλις βγήκε από το αβγό της. Για να χορτάσει την ατελείωτη πείνα της, η κάμπια προχώρησε μέχρι το κοντινότερο ζουμερό φυλλαράκι και ρούφηξε μερικές δροσοσταλίδες.

Έτσι περνούσαν οι ημέρες και η κάμπια χαιρόταν με το δώρο της ζωής που της είχε δοθεί. Το πρωί ξύπναγε ξεκούραστη, ύστερα από πολλές ώρες  ύπνου, και πήγαινε στο κοντινότερο φυλλαράκι να κάνει το μπάνιο της και να πάρει το πρωινό της.  

Έπειτα περιφερόταν εδώ και εκεί κοιτάζοντας με αγνή περιέργεια τα πάντα γύρω της.

Εκείνη την ημέρα ο δρόμος της την έφερε κοντά στη λιμνούλα. Εκεί, είδε μια καταπληκτική πεταλούδα. «Ώωω, είσαστε πολύ όμορφη», είπε. Η πεταλούδα γέλασε και απάντησε, «Ευχαριστώ πολύ, όμως ξέρεις και εσύ είσαι πολύ όμορφη». Η κάμπια χωρίς να χάσει στιγμή απάντησε, «Ξέρω με τι μοιάζω, με έχω δει στην επιφάνεια της λίμνης και ξέρω ότι δεν είμαι καθόλου όμορφη».

Η πεταλούδα την κοίταξε προσεκτικά. Δεν ήξερε αν έπρεπε να της αποκαλύψει ότι και η ίδια ήταν κάποτε μια απλή κάμπια και μετά, είχε μεταμορφωθεί σε πεταλούδα. Η κάμπια όμως δεν το ήξερε αυτό. Ίσως δε θα ήταν έτοιμη να δεχθεί την αλήθεια. Έτσι τελικά η πεταλούδα της απάντησε απλά, «Η ομορφιά βρίσκεται μέσα σου, χρειάζεται μόνο να της δώσεις χρόνο και αυτή θα ανθίσει».

«Ώωω, είσαστε πολύ όμορφη»

«Η ομορφιά βρίσκεται μέσα σου, χρειάζεται μόνο να της δώσεις χρόνο και αυτή θα ανθίσει»