Μες στης  αυγούλας τη σιγαλιά ,να τη! μέσα από τη ρεματιά ξεπροβάλλει αργά, αργά με βήμα ρυθμικό, μια οπτασία σαν μορφή ιερή.

Είναι μια γριούλα με το πιστιμάλι της γιομάτο πορτοκαλοκόκκινα κούμαρα, γκόρτσα ,τσάγαλα με αμύγδαλα άσπαστα, καρύδια, τζούνες από κάστανα, μα και μήλα πριν καλά καλά ωριμάσουν από της πάχνης τη δροσιά, την ομιχλώδη καταχνιά και τη φθινοπωρινή βροχή, μιας και είναι φρούτο μελαγχολικής εποχής ,παραξηγημένο , ένοχο για τη φυγή  των ανθρώπων από του Παραδείσου τη θαλπωρή.

Σκαρφάλωσε το μονοπάτι που βγάζει σε δρόμο κεντρικό και σέρνει τα βήματά της  προς την πόλη της την Αγιά. 

Δεν είναι αποσταμένη, τέτοια εποχή είναι γι αυτή γιορτή. Ο άγιος τόπος ,ο ευλογημένος που ζει, της δίνει ότι χρειάζεται το χειμώνα να περάσει, παράταση να πάρει και τον καινούριο χρόνο όρθια και γερή να ξεγελάσει. Περήφανη για τη συγκομιδή ,κοντοστέκεται σε ένα εξωκλήσι, δοξάζει και ευχαριστεί για όσα της πρόσφερε  η μάνα γη .

Κοιτά την ποδιά της με τα πολύτιμα αγαθά της! Κάποια στιγμή σαστίζει και κάθεται σε ενός πλάτανου κουφάλα λίγο να ξαποστάσει και μια ανάσα να πάρει. Χαζεύει   το στενό σοκάκι και την ανηφοριά, το μονοπάτι του Πατροκοσμά που θρύλους, παραδόσεις συντηρεί κι εκεί θεϊκή πνοή στα πάντα δίνει άλλη υπόσταση .Ξάφνου ανθρώπινη λαλιά βγαίνει από την ποδιά και αρχίζει ένας συναγωνισμός και μια συνεριά.

-Το κούμαρο είμαι εγώ, τι με στριμώχνετε και θαρρείτε πως θέλω να τσιμπιέμαι από ξηρούς  και σκληρούς καρπούς, οπλισμένους σαν αστακούς που θέλουν τρόπο και κόπο να γευτείς....

-Μην παίρνεις θάρρος ,είμαι κι εγώ εδώ, το μήλο το ζουμερό που πέρα κάνει το γιατρό, σε πίτες μέσα θα με συναντήσεις, σε γλυκά του κουταλιού, σε κέικ ,μπάρες διατροφής μα και σε δίαιτες αστραπής σε θέση θα μαι περιοπής.

-Εγώ είμαι άγριο ,μεθυστικό, βοτάνι ,γιατρικό και για τους μερακλήδες τσίπουρο δυνατό, απόσταγμα ,εγγύηση γεύσης και ευφορίας με ταυτότητα αγιώτικης συνοικίας.

Εγώ μπορεί να είμαι αμύγδαλο ταπεινό μα είτε ξερό, είτε ξεφλουδισμένο ,ανάλατο ή αλμυρό βασικό συστατικό στη διατροφή και του κουραμπιέ η τιμητική. Μπορεί να σε παιδεύω στο σπάσιμο και το ξεδιάλεγμα του καρπού, μα τα τσόφλια μου  χρησιμοποιείς ως προσάναμμα  στα τζάκια και στους φούρνους της αυλής για το χωριάτικο ψωμί και τη γάστρα της Κυριακής.

Πες τα  αδερφέ μου Χρυσόστομε !Το ίδιο νιώθω κι εγώ το καρύδι το αρχοντικό, που μνήμη συντηρώ και η χαρά του ζαχαροπλάστη είμαι εγώ. 

Η γιαγιά στέκει αμίλητη ,ασυναίσθητα ,ταπεινά σφίγγει το πιστιμάλι πιο καλά ,τους θησαυρούς τους μαγικούς που κουβαλά, ένας ένας να διατηρηθεί και στο διάβα της μη σκορπιστεί.

-Εσύ καστανάκι μου γιατί δε μιλάς: