Σε ένα μικρό χωριό, περιτριγυρισμένο από καταπράσινα βουνά κι όμορφα ποτάμια, μια παρέα παιδιών περνούσε τις μέρες της παίζοντας και εξερευνώντας τη φύση.

Μια μέρα, μια καινούρια οικογένεια ήρθε στο χωριό, φέρνοντας μαζί της ένα παιδί που ονομαζόταν Αμίρ. Ο Αμίρ ήταν ντροπαλός και λίγο φοβισμένος από τη νέα πραγματικότητα, έχοντας αφήσει την πατρίδα του για λόγους που τα άλλα παιδιά δεν μπορούσαν να καταλάβουν.

Ένα πρωί, στο πάρκο «Fabiana Luzzi» του Κοριλιάνο Ροσάνο, η Μελάνια και ο Ανδρέας παρατήρησαν τον Αμίρ να κάθεται μόνος σ' ένα                                                 παγκάκι. 

Η Σεσίλια και η Σάρον, οι πιο θαρραλέες της παρέας, τον πλησίασαν με ένα ζεστό χαμόγελο. 

«Γεια σου, θέλεις να παίξεις μαζί μας;»  ρώτησαν με ενθουσιασμό. 

Ο Αμίρ σήκωσε το βλέμμα του και, βλέποντας το ειλικρινές χαμόγελό τους, έγνεψε καταφατικά. 

Τα άλλα παιδιά (ο Φρανκ, η Μαρία-Μελίνα, η Φατιμά και ο Σάμουελ) πλησίασαν, συστήθηκαν και τον καλωσόρισαν στην παρέα τους.

Γρήγορα, ο Αμίρ άρχισε να νιώθει άνετα με τους νέους του φίλους. Έπαιζε ποδόσφαιρο με τον Γκάμπριελ ή έκανε ποδήλατο με τον Ματτία. 

Μερικές φορές, καθόταν με τη Λάουρα κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου και έλεγε ιστορίες. Ο Αμίρ τους μιλούσε για τις περιπέτειές του στην πατρίδα του, γοητεύοντας τους νέους του φίλους με ιστορίες για πολύχρωμες αγορές και ατελείωτες ερήμους.

Παρά τους νέους του φίλους, δεν ήταν όλοι στο χωριό το ίδιο φιλόξενοι. Μια ομάδα παιδιών, με αρχηγό ένα αγόρι που ονομαζόταν Τομάζο, άρχισε να              ενοχλεί τον Αμίρ, κοροϊδεύοντάς τον     για την καταγωγή και την προφορά         του.

Ένα απόγευμα, έξω από το δημοτικό σχολείο «M. Amerise», καθώς ο Αμίρ περπατούσε προς το σπίτι, ο Τομάζο και η παρέα του τον περικύκλωσαν. 

Ο Άντζελο, που παρατήρησε τη σκηνή, έτρεξε να καλέσει τους φίλους του. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο "αρχηγός" Πιεροπάολο έφτασε με όλη την ομάδα, έτοιμοι να υπερασπιστούν τον Αμίρ.