Μια φορά και έναν καιρό, σε μια όμορφη πεδιάδα, στην καρδιά του θεσσαλικού κάμπου ζούσε ο Πηνειός. 

Ο Πηνειός γεννήθηκε αιώνες πριν όταν στον Όλυμπο κατοικούσαν ακόμη οι 12 θεοί. Ο Δίας και η παρέα του. 

Στην καταπράσινη πεδιάδα στους πρόποδες του Ολύμπου, ζούσαν η Πίνδος και ο Λίγκος, ένα αγαπημένο ζευγάρι. Το μικρό τους σπιτάκι, χτισμένο από πέτρα και ξύλο, κρυβόταν ανάμεσα στα δέντρα, ενώ γύρω του απλώνονταν χωράφια και ανθισμένοι κήποι που φρόντιζαν με αγάπη. Η ζωή τους κυλούσε ήσυχα, γεμάτη απλά έργα της γης και βαθιά αγάπη, που έκανε ακόμα και τα πουλιά να σιγοτραγουδούν κοντά τους. Όμως η ευτυχία τους προκάλεσε το φθόνο του Δία...

Ο Δίας, ζηλεύοντας τη βαθιά τους αγάπη, τους μεταμόρφωσε σε δύο περήφανα βουνά, να στέκουν αντικριστά μα για πάντα μακριά. 

Η καρδιά τους, δεν άντεξε τον χωρισμό. 

Από τα μάτια τους άρχισαν να κυλούν ατέλειωτα δάκρυα, που πότισαν τη γη και γέννησαν ένα ποτάμι, τον Πηνειό. 

Ο Πηνειός, γεννημένος από τα δάκρυα της Πίνδου και του Λίγκου, δεν ήταν απλώς ένα ποτάμι. Ήταν ένας ζωντανός δεσμός ανάμεσα στη γη και στους ανθρώπους, ένα δώρο αγάπης και ζωής. Τα νερά του κυλούσαν αέναα, τραγουδώντας την αιώνια ιστορία του ζευγαριού, και ταυτόχρονα σκορπούσαν δώρα ανεκτίμητα στους ανθρώπους.

Με το νερό του πότιζε τα χωράφια, έσβηνε τη δίψα, έδινε ζωή στις σοδειές και ανακούφιζε τους κουρασμένους ταξιδιώτες. Οι αγρότες χρησιμοποιούσαν τα νερά του για να ποτίσουν τα σιτηρά, το καλαμπόκι, το βαμβάκι και κάθε λογής καρπό που έθρεφε τον τόπο τους. Χωρίς τον Πηνειό, τα φυτά δεν θα μπορούσαν να μεγαλώσουν σωστά, και η ζωή στις πεδιάδες θα ήταν αδύνατη. Όμως ο Πηνειός δεν χάριζε μόνο την τροφή, οι όχθες του έγιναν τόποι γαλήνης, όπου οι άνθρωποι περπατούσαν και χαλάρωναν, ακούγοντας το τραγούδι του νερού που σιγοψιθύριζε ιστορίες παλιές.

Τα χρόνια πέρασαν, και αν και ο Πηνειός της Θεσσαλίας συνέχισε να χαρίζει ζωή και ομορφιά στον τόπο, οι άνθρωποι άρχισαν να τον εκμεταλλεύονται ασύστολα. Στην αρχή, δημιούργησαν γέφυρες για να ενώσουν χωριά και πόλεις, έργα που διευκόλυναν τη ζωή αλλά άλλαξαν τη φυσική ροή του ποταμού. Με τα χρόνια, όμως, οι ζημιές έγιναν μεγαλύτερες. Πολλά εργοστάσια άρχισαν να ρίχνουν τα απόβλητά τους στα νερά του, κάνοντάς τα βρώμικα και επικίνδυνα για τα ψάρια και τα άλλα ζώα που ζούσαν εκεί. Οι άνθρωποι πετούσαν σκουπίδια στις όχθες και μέσα στο ποτάμι, χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες. Η υπερβολική χρήση του νερού για τις καλλιέργειες μείωσε τη ροή του, στεγνώνοντας μέρη που κάποτε έσφυζαν από ζωή.

Ο Πηνειός, το ιερό ποτάμι που γεννήθηκε από μια πανάρχαια αγάπη, τώρα κινδύνευε από την αδιαφορία και την απληστία.

Κάθε βράδυ, όταν οι άνθρωποι έπεφταν για ύπνο και ο άνεμος χαμήλωνε, το ποτάμι άρχιζε να μιλάει.
Με τη φωνή του νερού του παρακαλούσε:

"Σώστε με... Μην με αφήσετε να σβήσω. Ήμουν εδώ πριν από εσάς και θέλω να μείνω για όσους έρθουν μετά. Καθαρίστε τις πληγές μου, αφήστε με να αναπνεύσω, να κυλήσω ελεύθερος και καθαρός όπως άλλοτε. Μην ξεχνάτε πως από τα δικά μου νερά μεγαλώνετε κι εσείς."