Μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα, το Δ2 του 10ου Δημοτικού Σχολείου της Κομοτηνής ετοιμάστηκε για μια ξεχωριστή εκδρομή στο όμορφο δάσος της Νυμφαίας, τη μεγαλύτερη   πηγή οξυγόνου της πόλης. 

Βασικός σκοπός της εκδρομής, πέρα από την εξερεύνηση της φύσης, ήταν να καθαρίσουν το μέρος από πεταμένα σκουπίδια και σπασμένα μπουκάλια που θα μπορούσαν να προκαλέσουν φωτιές κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και να θέσουν σε κίνδυνο ολόκληρη την περιοχή.

Τα παιδιά, γεμάτα ενθουσιασμό, επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο μαζί με τη δασκάλα τους, την κυρία Ελένη, και ανυπομονούσαν να φτάσουν στο δάσος. Μόλις έφτασαν, άρχισαν να περπατούν στα πέτρινα μονοπάτια του, θαυμάζοντας τα πανύψηλα δέντρα και ακούγοντας το κελάηδισμα των πουλιών.

Κάποια στιγμή, καθώς μάζευαν σκουπίδια, μια παρέα κοριτσιών, η Άννα, η Ειρήνη, η Δέσποινα, η Γλυκερία, η Μαρία, η Αναστασία, η Ιωάννα, η Χριστίνα και η Δήμητρα, πρόσεξε κάτι μικρό να κουνιέται στο έδαφος.

“Παιδιά, παιδιά κοιτάξτε τι υπάρχει εδώ!” φώναξε η Άννα.

Ήταν ένα μικρό πουλάκι που είχε πέσει από τη φωλιά του!

Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω του και παρατήρησαν ότι είχε σπασμένη τη φτερούγα του.

«Πρέπει να το βοηθήσουμε!» είπε αποφασιστικά ο Γιώργος.

“Εάν μείνει εδώ, θα πεθάνει!” είπε δειλά ο Δημήτρης.

Η κυρία Ελένη συμφώνησε και πρότεινε να το μεταφέρουν προσεκτικά στον κτηνίατρο. Με μεγάλη   προσοχή, ο Γιάννης και ο Χαμδή πήραν το μικρό πουλάκι στα   χέρια τους. Ήταν πολύ   ελαφρύ και έτρεμε από φόβο.

Το έβαλαν σε ένα κουτί με λίγα φύλλα και λίγο βαμβάκι για να νιώθει πιο ασφαλές. Όλοι το κοιτούσαν με αγάπη και έλεγαν λόγια παρηγοριάς, σαν να μπορούσε να τους καταλάβει.

“Τι μικρούλι που είναι!!” είπε ο Δαμιανός.

“Ναι, μοιάζει σαν μια μικρή μπαλίτσα!”, είπαν με μια φωνή ο Μετζνούν και ο Ιωάννης.

“Προσέξτε να μην το πληγώσετε!” φώναξε ο Βασίλης.

Φτάνοντας στην κτηνιατρική κλινική, ο γιατρός εξέτασε προσεκτικά το τραυματισμένο πουλάκι και τους εξήγησε ότι είχε σπάσει τη φτερούγα του, αλλά με φροντίδα και ξεκούραση θα μπορούσε να γίνει καλά.