Μια φορά και έναν καιρό τα σημερινά τα χρόνια, ζούσε σε μια ζούγκλα ένα λιοντάρι–βασιλιάς. Το λιοντάρι ο βασιλιάς  ήταν γενναίο, δυνατό και καλό. Προστάτευε τους ανθρώπους της ζούγκλας. Προστάτευε όμως και τον εαυτό του και το στέμμα του για να μην του το πάρει κανείς.

    Μια νύχτα όταν κοιμόταν  χωρίς να το καταλάβει το Λιοντάρι- βασιλιάς, ήρθε ένα σκιουράκι και του έκλεψε το στέμμα του…

Tο σκιουράκι έτρεξε μακριά από το λιοντάρι, πήγε στο σπίτι του για να μην ξυπνήσει το λιοντάρι και το κυνηγήσει,  το φόρεσε στο κεφάλι του κι έκανε πως αυτός ήταν ο βασιλιάς. Αλλά το σκιουράκι δεν ήταν μεγάλο όπως το λιοντάρι γι΄ αυτό μπήκε από κάτω και το έκανε φωλιά.

    Το λιοντάρι έψαχνε  το στέμμα του. Όταν το σκιουράκι έβλεπε το λιοντάρι έκρυβε  το στέμμα του για να μην το δει.  Το σκιουράκι νόμιζε ότι έγινε βασιλιάς. Μια μέρα, όμως, ήρθε μια τίγρης...

Επισκέφτηκε το λιοντάρι στη φωλιά του γιατί ήθελε να γίνει βασίλισσα. Το προκάλεσε λοιπόν σε μάχη για να κερδίσει το στέμμα. Βγαίνει το λιοντάρι και της εξηγεί πως το στέμμα έχει χαθεί. Αποφάσισαν να το ψάξουν και οι 2 και όποιος το βρει να γίνει βασιλιάς.

    Σε μια βόλτα της στο δάσος η τίγρης περνώντας έξω από τη φωλιά του σκίουρου, τον βρίσκει να κοιμάται μέσα στο στέμμα και του το αρπάζει. Και έτσι έγινε βασίλισσα. 

    Το σκιουράκι μόλις ξύπνησε άρχισε να ψάχνει για το στέμμα. Όταν κατάλαβε ότι το είχε χάσει ένιωσε λύπη και θυμό και άρχισε να τρέχει πίσω από την τίγρη. Δεν μπορούσε να τρέξει τόσο γρήγορα και την έχασε. Αποφάσισε λοιπόν να ομολογήσει την αλήθεια στο λιοντάρι και να το βοηθήσει να ξαναπάρει πίσω το στέμμα. Το λιοντάρι το συγχώρεσε και πρότεινε να καλέσουν και τα υπόλοιπα ζώα του δάσους να συνεργαστούν γιατί η τίγρης δεν ήταν καλή βασίλισσα. Σκεφτόταν μόνο τον εαυτό της.