Ben Eslem Hira. Size geçmişte yaşadığım bir hikayemi anlatacağım.
Annem ve babam Yozgat’ta doğmuş ve büyümüş. Ben ise Ankara’da doğdum.
Her zaman onların doğduğu toprakları çok merak ederdim.

Bir gün ailemle konuştuk ve memlekete gitmeye karar verdik.
Orada halamlar vardı. Onları da göreceğim için çok heyecanlıydım!

2024 yazın sabah erkenden yola çıktık.
Annem termosla çay doldurmuştu, yanımıza sandviçler de aldık.
Yolda müzik dinleyip sohbet ettik.

“Yozgat” tabelasını görünce içim içe sığmadı.
— Anneee! Geldik galiba!

Ama tam o sırada...

Bir inek yola çıktı! Babam hemen frene bastı ama inek arabaya çarptı!
Cam kırıldı. Ben korkudan nefes alamadım.
— Aneee!

Babam hemen annemin ve benim kapımızı açtı.
Ben titriyordum. Çevredeki insanlar su verdi. Ambulans geldi.
Annemle hastaneye gittik.

Tomografi ve tahliller yapıldı. Çok şükür büyük bir şey yoktu.
Kafamda ufak bir yara vardı, dikiş attılar.
Canım fazla yanmadı ama çok korkmuştum.

Hastanede birkaç saat kaldıktan sonra taburcu olduk.
O gece Ankara’daki evimize geri döndük.
Ama köye gitme hayalim bitmedi.

Yaz tatili geldi. Bu sefer tekrar köy yolundaydık!Camdan doğaya bakıyor, kuzenimi düşünüyordum.Köy girişinde bizi halam karşıladı.

Küçük bir bahçemiz var. Orada domates, biber, salatalık ekiyoruz.
Toprakla uğraşmak çok keyifli.
Ayakkabım çamur olsa bile mutlu oluyorum!

Kedim Gofret de bizimle geldi. Ama başka kedilerden hoşlanmıyor!
Onlarla kavga ediyor, huysuz oluyor.
Evde uslu ama dışarıda yaramaz!

Köyde koyunlar, kuzular, tavuklar, civcivler var.
Sabah horoz sesiyle uyanmak çok güzel.
Kümesin yanına gidip yumurta topluyorum!

Bazen otlar çok uzuyor, halamlarla tırpan yapıyoruz.
Ben de yardım ediyorum. Köyde herkes bir iş yapar.
Çalışmak burada bir oyun gibi.

Annemle tandıra gidiyoruz. Orada ekmek yapılıyor.
Annem katmer de yapıyor.
Ben de hamurla oynuyorum, yardımcı oluyorum.

Orman kenarında yürüyüş yapıyoruz.
Kelebekleri izliyorum, çiçek topluyorum.
Hatta bir defterim var, oraya kuruttuğum çiçekleri yapıştırıyorum.