Bir zamanlar, uzak bir köyde, “Renkli Duygular Ormanı” adında çok özel bir orman varmış. Bu orman, her ağaçla birlikte farklı bir duyguya bürünürmüş. 

Ormana her giden kişi, hangi ağacın önünden geçerse, o duyguyu hisseder ve öğrenirmiş.

Bir sabah, küçük bir tavşan olan Mavi, ormana gitmeye karar vermiş.

Bugün ne öğreneceğim acaba?

diye merak ediyormuş.

Mavi, ormanın girişinde ilk olarak Mutluluk Ağacı ile karşılaşmış. Ağacın dallarında rengarenk çiçekler açmış ve kuşlar neşeyle şarkı söylüyormuş.

Mavi, ağacın altına oturmuş ve gülümsemeye başlamış. "Ben çok mutluyum!" demiş, çünkü Mutluluk Ağacı ona çok güzel bir his vermiş.

Biraz ileride yaprakları dökülmüş bir ağaç vardı. Bu, Üzüntü Ağacı’ydı.

Üzülmek de bazen olur, geçer gider.

İçim biraz buruk… Sanırım üzgünüm.