Bir varmış, bir yokmuş…
Uçsuz bucaksız ağaçlarla kaplı yemyeşil bir ormanın kenarında, sarışın saçlı, mavi gözlü, neşeli bir kız çocuğu yaşarmış. Adı Yazduru’ymuş. Yazduru ormanı çok severmiş. Her hafta sonu ailesiyle birlikte ormana yürüyüşe çıkar, kuşları dinler, yaprakları toplar, çiçeklerle konuşurmuş.

Bir sabah Yazduru, elinde minik sırt çantasıyla ormana doğru yürümüş. Ama o gün orman çok sessizmiş. Sanki ağaçlar bile fısıldamıyormuş. Birden bir fısıltı duymuş: 

“Yazduru… Yardımına ihtiyacımız var...”

Etrafa bakmış ama kimseyi görememiş. Sonra kocaman bir meşe ağacının arkasından sevimli bir tavşan çıkmış. Tavşanın gözleri doluymuş.

“Ben Üzgün Tavşanım, Arkadaşlarım oyun oynarken beni unutmuş gibi hissettim. İçim burkuldu…”

Yazduru yanına çömelmiş, tavşana sarılmış.

“Üzgün hissetmek normaldir. Belki de arkadaşların farkında değildi. Onlara hislerini anlatabilirsin,” demiş.

O sırada bir sincap ağacın tepesinden bağırmış:

“Bu benim salıncağım! Kimse dokunmasın!”

Yazduru yukarı bakmış, sincap kızgın görünüyormuş.

“Sanırım bu da Öfkeli Sincap,” demiş gülümseyerek.

Sakin bir sesle:
“Öfkelendiğini görüyorum. Derin bir nefes alalım mı birlikte?”

“Teşekkür ederim Yazduru. Şimdi kendimi daha iyi hissediyorum.”