Қыс түсіп, айнала аппақ қарға оранды. Аязды күндердің бірінде Айбол есімді бала үйінің ауласында ойнап жүрді. Ол қысты қатты жақсы көретін.

Айбол үлкен аққала жасауды ұйғарды. Ол қар домалатып, үш үлкен шеңберден дене жасады. Сосын басына ескі қалпақ, мойнына шарф, көздеріне көмір, мұрнына сәбіз қойды.

Сол түні Айбол тәтті ұйқыда жатты. Кенет, аспанда жұлдыз жанып, аққаланың үстіне жарық түсті. Аққала көзін ашып, жымиып жіберді.

Аққала өзіне қарап: «Мен тірілдім бе? Ух-уһ! Не деген керемет! Жаңа өмір!» – деді. Ол қармен ойнап, шаттанып жүгіріп жүрді.

Таңертең Айбол сыртқа шығып, аққаланың тұрған орнынан басқа іздер көрді. Ол таңырқап: «Бұл не? Аққаланың аяғы болған ба?» – деді.

Кенет, бұтаның артынан біреу шықты. Бұл – тірі аққала еді! Ол жымиып: «Сәлем, Айбол! Мен сенің жасаған Сиқырлы Аққалаңмын!» – деді.