Greek team

Where Friendship Starts  

By Irene

The next morning, Hattie woke up before the alarm rang.
Today was the day.
Her first day at school.

Outside, the nature was very quiet. The meadow was still wet, and the sheep were sleeping. Hattie felt a strange mix of excitement and fear in her stomach.

Her mother gave her a quick hug before she left for the hospital.
Her father rushed out for a short trip to the city, waving from the blue car.

Soon, the school bus arrived.

At school, everything felt big and new. The teachers smiled kindly, but Hattie was very introverted.

 She stood alone in the classroom, feeling a little loneliness again.

Some children whispered and laughed. One boy tried a little bulling, calling her strange because she came from so far away.

Hattie looked down at her shoes.

Then a girl sat next to her.

“Hi. I’m Anna,” she said.

For the first time, Hattie had a friend.

They talked about animals, about the cats at home, and about the quiet neighborhood where Hattie lived. They discovered they had common interests.

After class, the teacher took them outside to play. 

Hattie forgot her fear. She ran, laughed, and felt real joy.

In the afternoon, she walked back toward a small house in the meadow.
She was still different, still sensitive, sometimes too excessive with her feelings.

But now, she knew something new.

She was not alone.

This was a new beginning.

And she felt, for the first time, truly unique.

Την επόμενη μέρα το πρωί, η Hattie ξύπνησε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι.
 Σήμερα ήταν η μέρα.  Η πρώτη της μέρα στο σχολείο.

Έξω, η φύση ήταν πολύ ήσυχη. Το λιβάδι ήταν ακόμη βρεγμένο και τα πρόβατα κοιμόντουσαν. Η Hattie ένιωθε ένα παράξενο μείγμα ενθουσιασμού και φόβου στο στομάχι της.

Η μητέρα της της έδωσε μια γρήγορη αγκαλιά πριν φύγει για το νοσοκομείο.
 Ο πατέρας της έφυγε βιαστικά για ένα σύντομο ταξίδι στην πόλη, χαιρετώντας από το μπλε αυτοκίνητο.

Σύντομα, έφτασε το σχολικό λεωφορείο.

Στο σχολείο, όλα φαίνονταν μεγάλα και καινούρια. Οι δάσκαλοι χαμογελούσαν με καλοσύνη, αλλά η Hattie ήταν πολύ εσωστρεφής. Στεκόταν μόνη της στην τάξη, νιώθοντας πάλι λίγη μοναξιά.

Τίτλος:

Εκεί που η φιλία ξεκινά..

Μερικά παιδιά ψιθύριζαν και γελούσαν. Ένα αγόρι προσπάθησε να την κοροϊδέψει λίγο, λέγοντάς την παράξενη επειδή ερχόταν από τόσο μακριά.

Η Hattie κοίταξε κάτω τα παπούτσια της.

Τότε ένα κορίτσι κάθισε δίπλα της.

«Γεια. Είμαι η Άννα», είπε.

Για πρώτη φορά, η Hattie είχε μια φίλη.

Μίλησαν για τα ζώα, για τις γάτες στο σπίτι και για τη ήσυχη γειτονιά όπου ζούσε η Hattie. Ανακάλυψαν ότι είχαν κοινά ενδιαφέροντα.

Μετά το μάθημα, η δασκάλα τις πήγε έξω για παιχνίδι. Η Hattie ξέχασε τον φόβο της. Έτρεξε, γέλασε και ένιωσε αληθινή χαρά.

ο απόγευμα, περπάτησε πίσω προς ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι. Ήταν ακόμη διαφορετική, ακόμη ευαίσθητη, μερικές φορές υπερβολική με τα συναισθήματά της.

Αλλά τώρα ήξερε κάτι καινούριο.

Δεν ήταν μόνη.

Αυτό ήταν ένα νέο ξεκίνημα.

Και ένιωσε, για πρώτη φορά, πραγματικά μοναδική.

Hattie's red boots

By Andrianni & Anastasia

Hatti could not sleep the night before her first day at school. She looked out of her window at the dark trees and felt a little loneliness inside her chest. She had waited so long for this day, but now her stomach felt strange.

In the morning, she sat on the yellow bus and held her bag very tight. Inside were her new books and pencils. When the bus stopped, many children were already running in the yard. Some were laughing. Some were shouting. Hatti felt very curious but also very small.

Her teacher smiled and showed her the classroom. The lessons began with reading and drawing.

 Hatti liked the pictures, but she did not talk much. The other classmates already knew each other. Groups of girls whispered and giggled together. 

During the break, Hatti stood alone near the fence. Two boys looked at her red boots and laughed. One of them said, “Why do you dress like that?” It was her first time feeling bullying, and it brought quiet sadness to her eyes. She wanted to go back home, where everything was safe.

The next days were not easy. Every morning felt like a she had to climb, like a tall hill. Sometimes she thought she was too, too strange for this place.

But one afternoon, while she was reading, a girl named Elin came and sat next to her.

“I like your boots,” Elin said softly. “They are special.”

Hatti looked up, surprised. No one had called her special before.

“Do you want to read together?” Elin asked.

That was the moment of a new beginning.

Soon, Hatti was not alone at break anymore. She and Elin shared stories, drew animals, and helped each other with lessons. The school no longer felt like a cold place far away from home.

Hatti understood something important: being unique was not something to hide. It was something that could help the right people find you.

And as the days passed, the little girl who once felt loneliness began to run into the schoolyard with a smile — ready for whatever would come next.

Τίτλος:

Οι Κόκκινες Μπότες της Χάτι.

Η Χάτι δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ πριν από την πρώτη της μέρα στο σχολείο. Κοίταζε έξω από το παράθυρό της τα σκοτεινά δέντρα και ένιωθε λίγη μοναξιά μέσα στο στήθος της. Είχε περιμένει τόσο καιρό αυτή τη μέρα, αλλά τώρα το στομάχι της ένιωθε παράξενα.

Το πρωί, κάθισε στο κίτρινο σχολικό λεωφορείο και κρατούσε πολύ σφιχτά την τσάντα της. Μέσα είχε τα καινούρια της βιβλία και τα μολύβια της. Όταν το λεωφορείο σταμάτησε, πολλά παιδιά ήδη έτρεχαν στην αυλή. Μερικά γελούσαν. Μερικά φώναζαν. Η Χάτι ένιωθε πολύ περίεργη αλλά και πολύ μικρή.

Η δασκάλα της χαμογέλασε και της έδειξε την τάξη. Τα

μαθήματα άρχισαν με διάβασμα και ζωγραφική. Στη Χάτι άρεσαν οι εικόνες, αλλά δεν μιλούσε πολύ. Οι άλλοι συμμαθητές γνωρίζονταν ήδη μεταξύ τους. Ομάδες κοριτσιών ψιθύριζαν και γελούσαν μαζί.

Στο διάλειμμα, η Χάτι στεκόταν μόνη κοντά στον φράχτη. Δύο αγόρια κοίταξαν τις κόκκινες μπότες της και γέλασαν. Ένα από αυτά είπε: «Γιατί ντύνεσαι έτσι;» Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε εκφοβισμό, και αυτό έφερε μια ήσυχη λύπη στα μάτια της. Ήθελε να γυρίσει πίσω στο σπίτι, όπου όλα ήταν ασφαλή.

Οι επόμενες μέρες δεν ήταν εύκολες. Κάθε πρωί έμοιαζε με μια δυσκολία που έπρεπε να ανέβει, σαν έναν ψηλό λόφο. 

Μερικές φορές σκεφτόταν ότι ήταν πολύ διαφορετική, πολύ παράξενη για αυτό το μέρος. Αλλά ένα απόγευμα, ενώ διάβαζε, ένα κορίτσι που λεγόταν Έλιν ήρθε και κάθισε δίπλα της.

«Μου αρέσουν οι μπότες σου», είπε απαλά η Έλιν. «Είναι ξεχωριστές».

Η Χάτι σήκωσε το βλέμμα της, έκπληκτη. Κανείς δεν την είχε αποκαλέσει ξεχωριστή πριν.

«Θέλεις να διαβάσουμε μαζί;» ρώτησε η Έλιν.

Αυτή ήταν η στιγμή μιας νέας αρχής.

Σύντομα, η Χάτι δεν ήταν πια μόνη στο διάλειμμα. 

Εκείνη και η Έλιν μοιράζονταν ιστορίες, ζωγράφιζαν ζώα και βοηθούσαν η μία την άλλη στα μαθήματα.  Το σχολείο δεν έμοιαζε πια σαν ένα κρύο μέρος μακριά από το σπίτι.

Η Χάτι κατάλαβε κάτι σημαντικό: το να είσαι μοναδικός δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύβεις. Είναι κάτι που μπορεί να βοηθήσει τους σωστούς ανθρώπους να σε βρουν.

Και καθώς περνούσαν οι μέρες, το μικρό κορίτσι που κάποτε ένιωθε μοναξιά άρχισε να τρέχει στην αυλή του σχολείου με ένα χαμόγελο — έτοιμη για ό,τι κι αν ερχόταν μετά.

  The first day at school

By Thanos, Marizela,  Stathis

The First Day

The morning of the first school day finally came.
Hattie woke up early. She felt fear and excitement at the same time. She ate her breakfast quickly, packed her bag, and checked twice that her book, pencil, and snack were inside.

Her father drove her in the blue car to the school in Hardemo. On the way, they had a quiet conversation.
“Don’t worry, little shrimp,” he said. “Everyone feels anxious the first day.”

Hattie smiled a little, but the anxiety stayed in her stomach like a stone.

When she arrived, she saw children running and laughing. They all seemed to know each other already. Hattie stood alone by the gate. Then the teacher, a tall woman with glasses, smiled at her.
“Hello, I’m Miss Eriksson,” she said kindly. “Welcome to class.”

Inside the classroom, Hattie sat at a desk near the window. A girl with curly hair sat next to her.

“I’m Alma,” the girl said.
Hattie felt better. Maybe they could be friends.  But later, some boys pointed at Hattie’s old shoes and whispered. 

One even laughed. Hattie felt the sting of hostility—something like enmity she didn’t understand yet.Miss Eriksson started the first lesson: math. Numbers danced on the board. Hattie tried hard, but she made mistakes. When the teacher asked her to come to the board, Hattie’s hands shook so much she dropped the chalk.A few children giggled, and her cheeks burned with disappointment.

 At lunch, she sat with Alma, who shared half of her sandwich.

“Don’t care about them,” Alma said. “They just don’t know you yet.”

Hattie smiled again. Maybe Alma was right.

After school, her father came to pick her up.
“How was it?” he asked as they drove home.
“It was… different,” Hattie said slowly. “Some things were hard. But I made one friend.”

At home, the red house looked warm in the afternoon sun. Her mother hugged her tight. Hattie thought about her teacher’s words about diversity—that everyone is unique, and that’s what makes the world interesting.

That night, in bed, she opened her book and drew a picture of her classroom. Above it she wrote:

“Tomorrow I will go again.”

And she meant it.

Τίτλος:

Η πρώτη μέρα στο σχολείο.

Το πρωί της πρώτης σχολικής μέρας επιτέλους έφτασε.

Η Hattie ξύπνησε νωρίς. Ένιωθε φόβο και ενθουσιασμό ταυτόχρονα. Έφαγε γρήγορα το πρωινό της, ετοίμασε την τσάντα της και έλεγξε δύο φορές ότι το βιβλίο, το μολύβι και το σνακ της ήταν μέσα.

Ο πατέρας της την πήγε με το μπλε αυτοκίνητο στο σχολείο στο Hardemo. Στον δρόμο είχαν μια ήσυχη συζήτηση.

«Μην ανησυχείς, μικρή μου γαριδούλα», είπε. «Όλοι αισθάνονται αγχωμένοι την πρώτη μέρα.»

Η Hattie χαμογέλασε λίγο, αλλά το άγχος έμεινε στο στομάχι της σαν πέτρα.

Όταν έφτασε, είδε παιδιά να τρέχουν και να γελούν. Όλοι

φαίνονταν να γνωρίζονται ήδη μεταξύ τους. Η Hattie στάθηκε μόνη της κοντά στην πύλη. Τότε η δασκάλα, μια ψηλή γυναίκα με γυαλιά, της χαμογέλασε.

«Γεια σου, είμαι η δεσποινίς Eriksson», είπε ευγενικά. «Καλώς ήρθες στην τάξη.»

Μέσα στην αίθουσα, η Hattie κάθισε σε ένα θρανίο κοντά στο παράθυρο. Ένα κορίτσι με σγουρά μαλλιά κάθισε δίπλα της.

«Είμαι η Alma», είπε το κορίτσι.

Η Hattie ένιωσε καλύτερα. Ίσως μπορούσαν να γίνουν φίλες. Αργότερα όμως, μερικά αγόρια έδειξαν τα παλιά παπούτσια της Hattie και ψιθύρισαν μεταξύ τους. Ένα από αυτά μάλιστα γέλασε.

 Η Hattie ένιωσε το τσίμπημα της εχθρότητας — κάτι σαν έχθρα που ακόμα δεν καταλάβαινε. 

Η δεσποινίς Eriksson άρχισε το πρώτο μάθημα: μαθηματικά. Οι αριθμοί χόρευαν στον πίνακα. Η Hattie προσπάθησε πολύ, αλλά έκανε λάθη. Όταν η δασκάλα της ζήτησε να πάει στον πίνακα, τα χέρια της έτρεμαν τόσο πολύ που της έπεσε η κιμωλία.

Μερικά παιδιά γέλασαν σιγά, και τα μάγουλά της κοκκίνισαν από ντροπή.

Στο μεσημεριανό διάλειμμα κάθισε με την Alma, που μοιράστηκε μαζί της το μισό της σάντουιτς.

«Μην τους δίνεις σημασία», είπε η Alma. «Απλώς δεν σε ξέρουν ακόμα.»

Η Hattie χαμογέλασε ξανά. Ίσως η Alma να είχε δίκιο.

Μετά το σχολείο, ο πατέρας της ήρθε να την πάρει.

«Πώς πήγε;» ρώτησε καθώς οδηγούσαν προς το σπίτι.

«Ήταν… διαφορετικά», είπε αργά η Hattie. «Μερικά πράγματα ήταν δύσκολα. Αλλά έκανα μία φίλη.»

Στο σπίτι, το κόκκινο σπίτι έμοιαζε ζεστό μέσα στο απογευματινό φως του ήλιου. Η μητέρα της την αγκάλιασε σφιχτά. Η Hattie σκέφτηκε τα λόγια της δασκάλας της για τη διαφορετικότητα — ότι ο καθένας είναι μοναδικός και αυτό είναι που κάνει τον κόσμο ενδιαφέρον.

Το βράδυ, στο κρεβάτι της, άνοιξε το βιβλίο της και ζωγράφισε μια εικόνα της τάξης της. Πάνω από τη ζωγραφιά έγραψε:

«Αύριο θα ξαναπάω.»

Και το εννοούσε.

Hattie's new beginning 

By Malena, Dimitra

Hattie finally starts school. The first morning is very early.
The waking up is hard. Hattie feels tired, with sleepiness in her eyes. She wants to stay in bed. She feels boredom already.

At school, the classroom is small. The teacher smiles.
There is a lot of studying to do. Reading. Writing. Numbers.
Hattie tries, but her head feels heavy. During the break, she sees other kids. There are boys and friends playing.  

They run and shout and play games.  Some play a sport with a ball.  But not everything is nice. One boy starts bullying another boy. There is shouting. There is drama.

Two boys start a fight, some fighting with hands. Hattie feels sadness. She does not like this. Later, the teacher talks to the class. She says things must change. School must be safe. School must be kind. After school, Hattie is very tired again. The long day, the studying, the noise. But  something is different. She has one new friend.
They walk together. They talk about games and tomorrow. At night, Hattie goes to bed. She still feels a little boredom, a little tiredness, but she also feels happy.

School is not only hard. School is also new. And tomorrow, when she wakes up, maybe it will be a little better.

Τίτλος:

Το νέο ξεκίνημα της Χάττι.

Η Hattie επιτέλους αρχίζει το σχολείο.

Το πρώτο πρωινό είναι πολύ νωρίς.
 Το ξύπνημα είναι δύσκολο.
 Η Hattie νιώθει κουρασμένη, με νύστα στα μάτια της.
 Θέλει να μείνει στο κρεβάτι.
 Νιώθει ήδη λίγη βαρεμάρα.

Στο σχολείο, η τάξη είναι μικρή.
 Η δασκάλα χαμογελά.
 Υπάρχει πολύ διάβασμα να γίνει.
 Διάβασμα. Γράψιμο. Αριθμοί.
 Η Hattie προσπαθεί, αλλά το κεφάλι της νιώθει βαρύ.

Στο διάλειμμα βλέπει άλλα παιδιά.
 Υπάρχουν αγόρια και φίλοι που παίζουν.
 Τρέχουν, φωνάζουν και παίζουν παιχνίδια.
 Μερικοί παίζουν ένα άθλημα με μπάλα.  

Αλλά δεν είναι όλα ωραία.

Ένα αγόρι αρχίζει να εκφοβίζει ένα άλλο αγόρι.
 Υπάρχουν φωνές.  Υπάρχει ένταση.
 Δύο αγόρια αρχίζουν να τσακώνονται, χτυπιούνται με τα χέρια.
 Η Hattie νιώθει λύπη. Δεν της αρέσει αυτό.

Αργότερα, η δασκάλα μιλά στην τάξη. Λέει ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Το σχολείο πρέπει να είναι ασφαλές. Το σχολείο πρέπει να είναι ευγενικό.

Μετά το σχολείο, η Hattie είναι πάλι πολύ κουρασμένη.
 Η μεγάλη μέρα, το διάβασμα, ο θόρυβος.
 Αλλά κάτι είναι διαφορετικό.

Έχει έναν καινούριο φίλο. 
 Περπατούν μαζί.
 Μιλούν για παιχνίδια και για το αύριο.

Το βράδυ, η Hattie πάει για ύπνο.
 Ακόμα νιώθει λίγη βαρεμάρα, λίγη κούραση,
 Αλλά νιώθει και χαρούμενη. 

Το σχολείο δεν είναι μόνο δύσκολο.
 Το σχολείο είναι και κάτι καινούριο.Και αύριο, όταν ξυπνήσει,  ίσως να είναι λίγο καλύτερα. 

Hattie’s First Day at School   

By Elena, Maria

Hattie is very excited. Tomorrow is her first day at school.

In the morning, her parents wake her up early. They smile and make breakfast. Hattie feels excitement in her stomach.

At school, she meets her teacher. The teacher is kind and speaks softly. Hattie sits in a small classroom and looks around. Soon, she makes new friends. They are different.
Some are loud, some are quiet. This is diversity, and Hattie likes it. 

They read books and do studying together.  Later, they go outside to the playground. There is play, fun, and a lot of laughing.

Τίτλος:

Η πρώτη μέρα της Χάττι στο σχολείο.

Η Χάτι είναι πολύ ενθουσιασμένη.
 Αύριο είναι η πρώτη της μέρα στο σχολείο.

Το πρωί, οι γονείς της την ξυπνούν νωρίς.
 Χαμογελούν και ετοιμάζουν πρωινό.
 Η Χάτι νιώθει ενθουσιασμό στο στομάχι της.

Στο σχολείο, γνωρίζει τη δασκάλα της.
 Η δασκάλα είναι καλή και μιλάει απαλά.
 Η Χάτι κάθεται σε μια μικρή τάξη και κοιτάζει γύρω της.

Σύντομα κάνει νέους φίλους.

 Είναι διαφορετικοί.

 Μερικοί είναι δυνατοί, μερικοί είναι ήσυχοι.

 Αυτό είναι η διαφορετικότητα και στη Χάτι αρέσει

Διαβάζουν βιβλία και μελετούν μαζί.
 Αργότερα βγαίνουν έξω στην παιδική χαρά.
 Υπάρχει παιχνίδι, διασκέδαση και πολύ γέλιο.

Αλλά μια μέρα, ένα αγόρι είναι κακό.
 Γελάει με τους άλλους.
 Αυτό είναι εκφοβισμός.
 Η Χάτι νιώθει λυπημένη και μια μικρή θλίψη στην καρδιά της.

Μιλάει με τη δασκάλα της και τους γονείς της.
 Εκείνοι την ακούν και τη βοηθούν.
 Η Χάτι μαθαίνει ότι όταν μιλάς, τα πράγματα γίνονται καλύτερα.

Μετά το σχολείο, παίζει με έναν γείτονα.
 Στην αρχή της φαίνεται σαν εχθρός,
 αλλά αργότερα καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι.

Η Χάτι πηγαίνει σπίτι κουρασμένη αλλά χαρούμενη.
 Δεν βαριέται πια.
 Το σχολείο είναι ένας μεγάλος, καινούριος κόσμος.

  Hattie's new beginning

By Alexandra, Athina

Hattie is very excited, but she also feels fear. 
Tomorrow she will go to school for the first time.
She waits, she worries, she agonizes inside.

Her family will move for a while to America, near the school.
Everything is new. New house, new neighborhood, new life. Hattie thinks about new friends and feels excitement again.

At school, she sits in her class with her school bag on her back.She meets a boy for the first time. He smiles and sits next to her.Hattie is happy.

But there is a hated teacher.  She is very strict and lives in the basement of the school, or so the children say. Hattie is afraid of her.

After school, the family eats at the family table. They eat cod and talk about their day. Hattie talks about school and her problems.

At home, there is a garden and a small box.
Inside the box, Hattie finds a surprise: a second pet!

It is very small and very cute. Hattie has a little sister, and they play together. One day, the family goes on a trip.
They visit a playground and later look at the stars with a telescope . Hattie is still scared sometimes. She still worries.  But she smiles.  School is not so bad after all. 

Τίτλος:

Το νέο ξεκίνημα της Χάττι.

Η Χάτι είναι πολύ ενθουσιασμένη, αλλά νιώθει και φόβο.
 Αύριο θα πάει σχολείο για πρώτη φορά.
 Περιμένει, ανησυχεί και αγωνιά μέσα της.

Η οικογένειά της θα μετακομίσει για λίγο στην Αμερική, κοντά στο σχολείο.
 Όλα είναι καινούρια: ένα καινούριο σπίτι, μια καινούρια γειτονιά, μια καινούρια ζωή.
 Η Χάτι σκέφτεται τους καινούριους φίλους και ξαναγεμίζει ενθουσιασμό.

Στο σχολείο, κάθεται στην τάξη της με τη σχολική τσάντα στην πλάτη.

 Γνωρίζει για πρώτη φορά ένα αγόρι.

 Εκείνος χαμογελά και κάθεται δίπλα της.

 Η Χάτι είναι χαρούμενη. 

Αλλά υπάρχει και μια δασκάλα που τη φοβούνται όλοι.
 Είναι πολύ αυστηρή και τα παιδιά λένε πως ζει στο υπόγειο του σχολείου.
 Η Χάτι τη φοβάται λίγο.

Μετά το σχολείο, η οικογένεια κάθεται μαζί στο τραπέζι.
 Τρώνε μπακαλιάρο και μιλούν για τη μέρα τους.
 Η Χάτι μιλά για το σχολείο και για όσα τη δυσκολεύουν.

Στο σπίτι υπάρχει ένας κήπος και ένα μικρό κουτί.
 Μέσα στο κουτί, η Χάτι βρίσκει μια έκπληξη: ένα δεύτερο κατοικίδιο!
 Είναι πολύ μικρό και πολύ χαριτωμένο.

Η Χάτι έχει μια μικρή αδελφή και τους αρέσει να παίζουν μαζί.
 Μια μέρα η οικογένεια πηγαίνει εκδρομή.
 Επισκέπτονται μια παιδική χαρά και αργότερα κοιτάζουν τα αστέρια με ένα τηλεσκόπιο.

Μερικές φορές η Χάτι φοβάται ακόμα.
 Μερικές φορές εξακολουθεί να ανησυχεί.
 Αλλά χαμογελά.

Το σχολείο τελικά δεν είναι και τόσο κακό

  A New Beginning for Hattie

By Elena, Nickie

When school finally starts, Hattie feels happy but also full of anxiety.  She wakes up early and waits for the bus.
On the bus, she feels loneliness and looks out the window.  She thinks about her home and the red house.
The ride feels long, but she knows there is no way back. This is her return to a new life.

At school, everything is new.  The classroom is big and loud.  Hattie feels shy and quiet.  She does not know anyone.  During the break, she meets a girl with a kind smile.  This meeting makes Hattie feel better.  

They talk about cats and food.  Soon, they become friends.  Every day, something small changes.  This change helps Hattie feel stronger.

She eats her food at school and learns new rules.  Her hands must be clean. They are washed before lunch.

At home, her father gets sick.  He stays in bed and does not go to work. 
Hattie feels scared and sad.  But after some time, there is improvement.  Her father feels better. His recovery is slow.

One day, her father returns  home smiling.  Hattie feels joy.  She hugs him tight.  Inside her heart, she feels relief.  

School is still hard sometimes.  But Hattie is not alone anymore.  She has friends now.

Τίτλος:

Μια νέα αρχή για τη Χάττι.

Όταν επιτέλους αρχίζει το σχολείο, η Χάτι νιώθει χαρούμενη αλλά και γεμάτη άγχος.
 Ξυπνάει νωρίς και περιμένει το λεωφορείο.

Στο λεωφορείο νιώθει μοναξιά και κοιτάζει έξω από το παράθυρο.
 Σκέφτεται το σπίτι της και το κόκκινο σπίτι.
 Η διαδρομή φαίνεται μεγάλη, αλλά ξέρει πως δεν υπάρχει δρόμος για να γυρίσει πίσω. Αυτή είναι η επιστροφή της σε μια νέα ζωή.

Στο σχολείο όλα είναι καινούρια.
 Η τάξη είναι μεγάλη και θορυβώδης.
 Η Χάτι νιώθει ντροπαλή και ήσυχη.
 Δεν γνωρίζει κανέναν.

Στο διάλειμμα συναντά ένα κορίτσι με ένα ευγενικό χαμόγελο.
 Αυτή η συνάντηση κάνει τη Χάτι να νιώσει καλύτερα.
 Μιλούν για γάτες και για φαγητό.
 Σύντομα γίνονται φίλες.

Κάθε μέρα κάτι μικρό αλλάζει.
 Αυτή η αλλαγή βοηθά τη Χάτι να νιώθει πιο δυνατή.
 Τρώει το φαγητό της στο σχολείο και μαθαίνει νέους κανόνες.
 Τα χέρια της πρέπει να είναι καθαρά. Τα πλένει πριν από το μεσημεριανό.

Στο σπίτι, ο πατέρας της αρρωσταίνει.
 Μένει στο κρεβάτι και δεν πηγαίνει στη δουλειά.
 Η Χάτι νιώθει φόβο και λύπη.
 Όμως μετά από λίγο καιρό υπάρχει βελτίωση.
 Ο πατέρας της αισθάνεται καλύτερα. Η ανάρρωσή του είναι αργή. 

Μια μέρα ο πατέρας της επιστρέφει στο σπίτι χαμογελώντας.
 Η Χάτι νιώθει χαρά.  Τον αγκαλιάζει σφιχτά.
 Μέσα στην καρδιά της νιώθει ανακούφιση.

Το σχολείο είναι ακόμη δύσκολο μερικές φορές.
 Αλλά η Χάτι δεν είναι πια μόνη.
 Τώρα έχει φίλους.

 Different but Not Alone 

By Vasiliki, Katerina

Hattie finally starts school in Hardemo.  The school is small, just like the village. It is quiet and surrounded by the countryside.  

At first, Hattie feels happy. It is a new beginning.
But soon, things are not easy.  Some children laugh at her.  They say she is strange and different from the other children.
This is bullying, and it makes Hattie feel sad.  Hattie feels lonely and isolated.  Her parents are kind, but they are very busy and emotionally distant.   

Her mother works many nights.  Her father is often thinking about his writing.

At school, Hattie is a good student.  

She likes reading and learning new things.  Books make her feel safe.  When the feelings are too strong, her emotions overwhelmed her.  So Hattie creates an imaginary friend.    His name is Leo.  Leo listens.  Leo never laughs at her.

After school, Hattie walks home through the fields.  She sees farm animals: cows, sheep, ducks, and chickens.  They calm her down.

One day, she meets a neighbor girl named Emma.  Emma lives on the next farm.  She likes reading too.

She has the same habits as Hattie.  They become friends.
A real friend.  Emma likes animals, books, and quiet days.
She understands Hattie’s loneliness.  Slowly, Hattie feels stronger.  The countryside does not feel so empty anymore.  The school does not feel so scary.

This is still the story of Hattie.
A small girl in a small village.
Different.
Sensitive.
And learning how to belong. 

Τίτλος:

Διαφορετική αλλά όχι μόνη.

Η Hattie ξεκινά επιτέλους το σχολείο στο Hardemo.
 Το σχολείο είναι μικρό, όπως και το χωριό. Είναι ήσυχο και περιβάλλεται από την εξοχή.

Στην αρχή, η Hattie νιώθει χαρούμενη. Είναι μια νέα αρχή.
 Όμως σύντομα τα πράγματα δεν είναι εύκολα.

Μερικά παιδιά γελούν μαζί της.
 Λένε ότι είναι παράξενη και διαφορετική από τα άλλα παιδιά.
 Αυτό είναι εκφοβισμός (bullying) και κάνει τη Hattie να νιώθει λυπημένη.

Η Hattie νιώθει μοναξιά και απομόνωση.
 Οι γονείς της είναι καλοί, αλλά είναι πολύ

απασχολημένοι και συναισθηματικά απόμακροι.
 Η μητέρα της δουλεύει πολλές νύχτες.
 Ο πατέρας της συχνά είναι απορροφημένος στις σκέψεις του για το γράψιμό του. 

Στο σχολείο, η Hattie είναι καλή μαθήτρια.
 Της αρέσει να διαβάζει και να μαθαίνει νέα πράγματα.
 Τα βιβλία την κάνουν να νιώθει ασφαλής.

Όταν τα συναισθήματα γίνονται πολύ έντονα, την κατακλύζουν. Έτσι, η Hattie δημιουργεί έναν φανταστικό φίλο. Το όνομά του είναι Leo.  Ο Leo ακούει.  Ο Leo δεν γελά ποτέ μαζί της. Μετά το σχολείο, η Hattie περπατά προς το σπίτι μέσα από τα χωράφια. 

Βλέπει ζώα του αγροκτήματος: αγελάδες, πρόβατα, πάπιες και κότες. Αυτά την ηρεμούν.  

Μια μέρα, γνωρίζει ένα κορίτσι από τη γειτονιά που λέγεται Emma.
 Η Emma ζει στο διπλανό αγρόκτημα.
 Της αρέσει κι εκείνης το διάβασμα.
 Έχει τις ίδιες συνήθειες με τη Hattie.

Γίνονται φίλες.
 Μια πραγματική φίλη.

Στην Emma αρέσουν τα ζώα, τα βιβλία και οι ήσυχες μέρες.
 Καταλαβαίνει τη μοναξιά της Hattie.

Σιγά-σιγά, η Hattie νιώθει πιο δυνατή.
 Η εξοχή δεν φαίνεται πια τόσο άδεια.
 Το σχολείο δεν φαίνεται πια τόσο τρομακτικό.

Αυτή είναι ακόμα η ιστορία της Hattie.

 Ένα μικρό κορίτσι σε ένα μικρό χωριό.

 Διαφορετικό.

 Ευαίσθητο.

 Και μαθαίνει πώς να νιώθει ότι ανήκει κάπου.

  Hattie's first day at school

By Loukas, Irene

The night before school, Hattie cannot sleep.  She feels excitement, but also anxiety and a little fear.  
School is something new.  New things can be scary.

In the morning, Hattie puts on her new clothes.
They feel strange, but nice. She looks in the mirror and smiles. This feels like a new life.

On the school bus, Hattie holds her bag very tight.
Inside are her books.  She thinks about new lessons and wonders if she will understand them.  Her heart beats fast.  

At school, the teacher is kind.  The classroom is full of colors and drawings.   The children talk and laugh.  

 Hattie feels a bit of loneliness at first, because she knows no one. 

Then a girl sits next to her.
“Hello,” she says. Soon they talk, play games, and laugh together.
Hattie makes new friends, and she feels joy.  They work together in class.  There is cooperation when they read and draw.
The teacher talks about trips they will take later in the year.  School starts to feel safe.

After school, Hattie meets new neighbors near her house.  

They smile and wave.  Her parents give her support and listen to her stories.  That day, Hattie understands something important.
School is a new experience.
It has fear and anxiety, but also joy and friendship.
And she feels impatience for the next day to come.

Hattie smiles.  

This is only the beginning.

Τίτλος:

Η πρώτη μέρα της Χάττι στο σχολείο.

Το βράδυ πριν από το σχολείο, η Χάτι δεν μπορεί να κοιμηθεί.
 Νιώθει ενθουσιασμό, αλλά και άγχος και λίγο φόβο.
 Το σχολείο είναι κάτι καινούριο.
 Τα καινούρια πράγματα μπορεί να είναι τρομακτικά.

Το πρωί, η Χάτι φοράει τα καινούρια της ρούχα.
 Της φαίνονται λίγο παράξενα, αλλά όμορφα.
 Κοιτάζεται στον καθρέφτη και χαμογελά.
 Νιώθει σαν να αρχίζει μια νέα ζωή.

Στο σχολικό λεωφορείο, η Χάτι κρατάει την τσάντα της πολύ σφιχτά.

 Μέσα είναι τα βιβλία της.

 Σκέφτεται τα νέα μαθήματα και αναρωτιέται αν θα τα

καταλάβει.

 Η καρδιά της χτυπά γρήγορα.  

Στο σχολείο, η δασκάλα είναι καλή.
 Η τάξη είναι γεμάτη χρώματα και ζωγραφιές.
 Τα παιδιά μιλούν και γελούν.
 Στην αρχή, η Χάτι νιώθει λίγο μοναξιά, γιατί δεν γνωρίζει κανέναν.

Τότε ένα κορίτσι κάθεται δίπλα της.
 «Γεια σου», λέει.
 Σύντομα μιλούν, παίζουν παιχνίδια και γελούν μαζί.
 Η Χάτι κάνει νέους φίλους και νιώθει χαρά.Δουλεύουν μαζί στην τάξη.
 Υπάρχει συνεργασία όταν διαβάζουν και ζωγραφίζουν.
 

Η δασκάλα μιλά για εκδρομές που θα κάνουν αργότερα μέσα στη χρονιά.
 Το σχολείο αρχίζει να φαίνεται ασφαλές.

Μετά το σχολείο, η Χάτι γνωρίζει νέους γείτονες κοντά στο σπίτι της.
 Της χαμογελούν και της χαιρετούν.
 Οι γονείς της τη στηρίζουν και ακούν τις ιστορίες της.

Εκείνη την ημέρα, η Χάτι καταλαβαίνει κάτι σημαντικό.
 Το σχολείο είναι μια νέα εμπειρία.
 Έχει φόβο και άγχος, αλλά και χαρά και φιλία.
 Και νιώθει ανυπομονησία για την επόμενη μέρα.

Lithuanian team

Hattie at the Edge of Everywhere: by Ineta

That night Hattie lies in bed listening to the house breathe. The wind presses against the walls, and somewhere a duck complains in its sleep. She counts spiders on the ceiling, though she can only see one, and imagines the rest. Tomorrow will be like all the other days, she thinks. At home with Hattie. At home with boredom. She traveled a lot in the summer. Not very far, but far enough to matter. She went to the barn, to the woods, to Alf’s digger when he wasn’t looking.

 She traveled to the duckhouse, to the puppy shed, and all the way to the edge of nowhere, where the grass grows taller and the air feelsdifferent. Every journey started at the red house and ended there too, with muddy shoes and pockets full of treasures that might be useful later.

Her mother finally stops cleaning and sits down with a tired smile. Her father comes home smelling of ink and hurry. They eat together, and Hattie tells them important things—about Stick’s dangerous teeth, about cat biscuits, about how school must surely be better than TV.

When she closes her eyes, she sees the school bus already. It is coming for her. And soon, she will travel even farther.

*

Tą naktį Hattie guli lovoje ir klausosi, kaip namas kvėpuoja. Vėjas spaudžia sienas, o kažkur antis miege skundžiasi. Ji skaičiuoja vorus ant lubų, nors mato tik vieną, ir įsivaizduoja likusius. Rytoj bus kaip visos kitos dienos, pagalvoja ji. Namuose su Hattie. Namuose su nuoboduliu.

Vasarą ji daug keliavo. Ne labai toli, bet pakankamai toli, kad tai turėtų reikšmės. Ji ėjo į tvartą, į mišką, prie Alfo ekskavatoriaus, kai jis nežiūrėjo. Ji keliavo į ančių namelį, 

į šuniukų pašiūrę ir iki pat niekur krašto, kur žolė auga aukštesnė ir oras atrodo kitoks. Kiekviena kelionė prasidėdavo raudoname name ir ten pat baigdavosi, su purvinais batais ir kišenėmis, pilnomis lobių, kurie galbūt pravers vėliau.

Jos mama pagaliau nustoja tvarkytis ir atsisėda su pavargusia šypsena. Tėvas grįžta namo kvepėdamas rašalu ir skubėjimu. Jie valgo kartu, o Hattie jiems pasakoja svarbius dalykus — apie Stick pavojingus dantis, apie kačių sausainius, apie tai, kad mokykla tikrai turėtų būti geresnė už televizorių.

Kai ji užsimerkia, ji jau mato mokyklinį autobusą. Jis atvažiuoja jos. Ir netrukus ji keliaus dar toliau.

That night, when the sun sinks behind the trees and the sheep finally grow quiet, Hattie lies in bed listening to the sounds of Ängatorp. The house creaks as if it is whispering secrets. She thinks about the school bus, the smell of new pencils, and how her backpack will bounce when she runs the last bit to school.

Tomorrow feels close now, not far away like the middle of nowhere. Hattie imagines meeting children who don’t know about Stick’s sharp teeth or Tacka’s tricks. Maybe someone will like cat food too. Maybe someone will want to sit next to her.

Her mother peeks in, kisses her forehead, and turns off the light. From upstairs comes the tapping of her father’s

keyboard, fast and important. Hattie smiles into her pillow. Life in the red house may be quiet, but it is full.

She remembers summers before, camping near lakes or visiting cousins in towns that felt huge. Hattie always would go on trips with her family or friends. But this time, school feels like the biggest journey of all.

Outside, the wind sings again. Hattie closes her eyes, no longer bored at all, and drifts to sleep, ready for the morning that will change everything.

*

Tą naktį, kai saulė nusileidžia už medžių, o avys pagaliau nutyla, Hattie guli lovoje ir klausosi Ängatorp garsų. Namas girgžda taip, lyg šnibždėtų paslaptis. Ji galvoja 

apie mokyklinį autobusą, naujų pieštukų kvapą ir kaip jos kuprinė šokinės, kai ji bėgs paskutinį atkarpą iki mokyklos.

Rytojus dabar atrodo arti, nebe toli kaip niekur viduryje. Hattie įsivaizduoja, kad sutiks vaikus, kurie nežino apie Stick aštrius dantis ar Tacka išdaigas. Galbūt kažkam patiks kačių ėdalas. Galbūt kažkas norės sėdėti šalia jos.

Jos mama užsuka į kambarį, pabučiuoja jai kaktą ir išjungia šviesą. Iš viršaus girdėti tėvo klaviatūros barbenimas — greitas ir svarbus. Hattie šypsosi į pagalvę. Gyvenimas raudoname name gali būti tylus, bet jis pilnas.

Ji prisimena ankstesnes vasaras — stovyklavimą prie

ežerų ar vizitus pas pusbrolius miestuose, kurie atrodė milžiniški. Hattie visada keliaudavo su šeima ar draugais. Tačiau šį kartą mokykla atrodo kaip didžiausia kelionė iš visų.

Lauke vėl užgieda vėjas. Hattie užsimerkia, jau nebe nuobodu, ir nugrimzta į miegą, pasiruošusi rytui, kuris pakeis viską.

That night, when Hattie finally goes to bed, the wind sings louder than usual. It sneaks through the crack under her door and smells strangely sweet. Not like beef and dill stew. More like sugar.

Hattie sits up. On the floor, right by her slippers, there is a small shiny door that was definitely not there before. It’s pink and sticky and covered in sparkles. Before she can get bored, Hattie opens it.

Whoosh!

She tumbles into another world.

There is candy everywhere. A lot, lot of candy. Candy trees with lollipop leaves. Candy roads made of toffee that stick to her shoes. Marshmallow clouds bounce

when she jumps on them. Everything is magical and interesting, and even the air tastes like strawberry.

“Hooray,” laughs Hattie, and starts running.

She slides down a chocolate hill, swims in fizzy lemonade, and builds a house out of jelly cubes. Friendly gumdrop creatures dance with her and teach her games that have no rules at all. She eats candy until her teeth feel funny and then eats some more because no one says stop.

Hattie does a lot of fun there. She forgets about being bored completely.

At last, when the candy moon rises, the pink door appears again, waiting. Hattie waves goodbye, pockets

one tiny sweet, and hops back home, already wondering if the door might open again tomorrow.

*

Tą naktį, kai Hattie pagaliau atsigula miegoti, vėjas dainuoja garsiau nei įprastai. Jis įsmunka pro plyšį po jos durimis ir keistai saldžiai kvepia. Ne kaip jautienos ir krapų troškinys. Labiau kaip cukrus.

Hattie atsisėda. Ant grindų, tiesiai prie jos šlepečių, yra maža blizganti durytė, kurios tikrai nebuvo anksčiau. Ji rožinė, lipni ir nusėta blizgučiais. Kol ji nespėja nuobodžiauti, Hattie ją atidaro.

Švyst!

Ji įkrenta į kitą pasaulį.

Visko čia pilna saldainių. Labai, labai daug saldainių. Saldainių medžiai su ledinukų lapais. Saldainių keliai iš irisų, kurie limpa prie batų. Zefyrų debesys atšoka, kai ji ant jų užšoka. Viskas magiška ir įdomu, o net oras skonis kaip braškių.

„Valio,“ nusijuokia Hattie ir ima bėgti.

Ji čiuožia nuo šokoladinio kalno, maudosi putojančiame limonade ir stato namą iš želė kubelių. Draugiški guminių saldainių padarėliai šoka su ja ir moko žaidimų be jokių taisyklių. Ji valgo saldainius tol, kol dantys ima jaustis keistai, ir dar valgo daugiau, nes niekas nesako „stop“.

Hattie ten daro daugybę smagių dalykų. Ji visiškai

pamiršta nuobodulį.

Galiausiai, kai pakyla saldainių mėnulis, vėl atsiranda rožinės durys, laukiančios jos. Hattie pamojuoja atsisveikindama, įsideda į kišenę mažytį saldumyną ir šoka atgal namo, jau svarstydama, ar durys atsivers ir rytoj.

The night before school starts, something unexpected happens. Hattie’s father comes downstairs waving his notebook like a flag. “Change of plans,” he says. “We’re going on a trip.”

They squeeze into the blue car before the sun is properly awake. Mum brings coffee in a flask, and Hattie brings Tacka’s lead, just in case adventures require dogs. The road curls through forests and past lakes that glitter like spilt buttons. Hattie presses her nose to the window and counts cows until she loses count and starts imagining they’re explorers instead.

They take a ferry across grey, wobbling water. The boat horn

booms so loudly that Hattie laughs and feels brave at the same time. On the other side there’s a town with crooked streets, a bakery that smells like cinnamon, and a hill with an old tower. They climb it together. Halfway up, Hattie slips, scrapes her knee, and decides that adventures always include blood, or at least plasters.

At the top, the wind pulls at her hair and the world looks enormous. Her father writes notes, Mum takes pictures, and Hattie pretends she’s six and a half and very wise. When they drive home at dusk, she’s tired in a good way. School will be an adventure too, she thinks. Maybe the biggest one yet.

Naktį prieš prasidedant mokyklai nutinka kažkas netikėto. Hattie tėtis nubėga žemyn mojuodamas savo užrašų knygele lyg vėliava. „Planų pasikeitimas,“ sako jis. „Mes vykstame į kelionę.“

Jie susispaudžia mėlyname automobilyje dar prieš saulei visiškai pabundant. Mama pasiima kavos termose, o Hattie pasiima Tacka pavadėlį — tik dėl visa ko, jei nuotykiams prireiktų šuns. Kelias vingiuoja per miškus ir pro ežerus, kurie blizga lyg išbarstytos sagos. Hattie prispaudžia nosį prie lango ir skaičiuoja karves, kol pameta skaičių ir pradeda įsivaizduoti, kad jie yra tyrinėtojai.

Jie keltu persikelia per pilką, banguojantį vandenį. Laivo

signalas griaudi taip garsiai, kad Hattie nusijuokia ir tuo pačiu pasijunta drąsi. Kitoje pusėje yra miestelis su kreivomis gatvelėmis, kepykla, kvepianti cinamonu, ir kalva su senu bokštu. Jie visi kartu į ją užkopia. Pusiaukelėje Hattie paslysta, nusibrozdina kelį ir nusprendžia, kad nuotykiai visada apima kraują arba bent jau pleistrus.

Viršuje vėjas kedena jos plaukus, o pasaulis atrodo milžiniškas. Tėtis rašo pastabas, mama fotografuoja, o Hattie apsimeta, kad jai šešeri su puse ir ji labai išmintinga. Kai sutemus jie važiuoja namo, ji jaučiasi maloniai pavargusi. Mokykla irgi bus nuotykis, pagalvoja ji. Gal net pats didžiausias.

The first day of school finally comes. Hattie packs everything: her backpack, her lunch, her pencils, even her lucky stone. The school bus bumps along the road, and Hattie runs the last bit just like she dreamed. But when she sits down in the classroom, her stomach drops. She’s forgotten her indoor shoes at home.

The teacher smiles kindly and calls Hattie’s father. He jumps into the blue car and drives fast along the country road. Suddenly, he squints. Up in the sky there’s a long, dark shadow, swishing through the air. It almost looks like a witch flying on a mop. He shakes his head. Journalists see strange things sometimes.

Meanwhile, Hattie discovers something terrible: school is boring. Sitting still, raising hands, being quiet—no thank you. By lunchtime she has a brilliant idea. She groans, clutches her stomach, and looks very pale. Soon the school nurse is calling her parents.

Back home, Hattie feels much better. She eats cat biscuits, visits Tacka, and wanders outside. Then she looks up.

High above the red house, a shadow glides across the sky—just like the one her dad saw.

Pirmoji mokyklos diena pagaliau ateina. Hattie susipakuoja viską: kuprinę, pietus, pieštukus, net savo laimingą akmenuką. Mokyklinis autobusas darda keliu, o Hattie nubėga paskutinį gabalėlį lygiai taip, kaip svajojo. Bet kai ji atsisėda klasėje, jai net pilvas nusvyra. Ji namuose pamiršo savo avalynę mokyklai.

Mokytoja maloniai nusišypso ir paskambina Hattie tėčiui. Jis įšoka į mėlyną automobilį ir greitai važiuoja kaimo keliu. Staiga jis primerkia akis. Aukštai danguje matyti ilgas, tamsus šešėlis, skriejantis ore. Jis beveik atrodo kaip ragana, skrendanti ant šluotos. Jis papurto galvą. Žurnalistai kartais pamato keistų dalykų.

Tuo tarpu Hattie atranda kažką baisaus: mokykla yra

nuobodi. Ramiai sėdėti, kelti ranką, būti tyliai — ne, ačiū. Iki pietų ji sugalvoja puikią idėją. Ji sudejuoja, susiima už pilvo ir atrodo labai išblyškusi. Netrukus mokyklos slaugytoja jau skambina jos tėvams.

Grįžusi namo, Hattie jaučiasi daug geriau. Ji valgo kačių sausainius, aplanko Tacka ir vaikštinėja lauke. Tada ji pakelia akis.

Aukštai virš raudono namo dangumi slysta šešėlis — visai toks pats, kokį matė jos tėtis.

When the long-awaited morning arrives, Hattie jumps onto the school bus before it has fully stopped. Her backpack thumps against her back, and her stomach tingles with excitement. The school in Hardemo is small, with only a few classrooms, but to Hattie it feels full of possibilities. She sits beside a girl named Maja, who smiles shyly and shares her coloured pencils. By the end of the day, they are already friends.

Their teacher gives them a homework project: they must make something at home and describe how it is made. Hattie knows exactly what she wants to do. That afternoon, she helps her mother cook vegetable

pancakes. Flour dusts the kitchen table, oil sizzles in the pan, and one pancake burns slightly. Hattie writes everything down carefully, even the mistakes, because she thinks mistakes are part of learning.

In the evening, while walking Tacka near the road, Hattie notices lights in the yellow house that has been empty for years. A family has moved in. Two children wave and come over to talk. They are starting at Hardemo school too.

As Hattie walks back to Ängatorp, she realizes something important. School has not only given her lessons—it has given her friends, neighbours, and a place where she belongs.

Kai pagaliau ateina ilgai laukta rytas, Hattie įšoka į mokyklinį autobusą dar jam visiškai nesustojus. Jos kuprinė daužosi į nugarą, o pilve kutena jaudulys. Mokykla Hardemo yra maža, tik su keliomis klasėmis, bet Hattie ji atrodo pilna galimybių. Ji atsisėda šalia mergaitės vardu Maja, kuri droviai nusišypso ir pasidalija savo spalvotais pieštukais. Dienos pabaigoje jos jau yra draugės.

Mokytoja duoda namų darbų projektą: jie turi namuose kažką pagaminti ir aprašyti, kaip tai padaroma. Hattie tiksliai žino, ką nori daryti. Tą popietę ji padeda mamai gaminti daržovių blynelius. Miltai padengia virtuvės stalą, aliejus čirška keptuvėje, o vienas blynelis šiek tiek

pridega. Hattie viską kruopščiai užrašo, net klaidas, nes ji mano, kad klaidos yra mokymosi dalis.

Vakare, vedžiodama Tacka prie kelio, Hattie pastebi šviesas geltoname name, kuris daugelį metų buvo tuščias. Ten atsikraustė šeima. Du vaikai pamojuoja ir prieina pasikalbėti. Jie taip pat pradės lankyti Hardemo mokyklą.

Kai Hattie eina atgal į Ängatorp, ji supranta kažką svarbaus. Mokykla jai davė ne tik pamokas — ji davė draugų, kaimynų ir vietą, kur ji priklauso.

After that, the day somehow kept getting better. She and her parents’ friends’ daughter jumped and flipped at the trampoline park until their legs felt like jelly. They raced across the foam pits, tried clumsy somersaults, and laughed so hard they had to sit down just to breathe. When they finally left, their hair was messy and their faces were red, but they couldn’t stop smiling.

Later, they changed into nicer clothes and went to a fancy restaurant by the water. Soft music played in the background, and tiny candles flickered on the tables. She tried food she had never eaten before and felt very grown-up ordering her own drink. The adults talked

while the two girls shared desserts and whispered jokes, feeling like best friends already.

As the sun began to set, they drove to the beach. The sky turned orange and pink, and the ocean sparkled. They ran straight into the water, swimming through the waves and cheering each other on. Soon, they grabbed surfboards and tried riding the waves, wiping out again and again but laughing every time. By the end of the night, tired and happy, she knew this was a day she would always remember.

Po to diena kažkaip vis gerėjo. Ji ir jos tėvų draugų dukra šokinėjo ir vartėsi batutų parke, kol jų kojos tapo lyg želė. Jos lenktyniavo per porolono duobes, bandė nerangius salto ir taip stipriai juokėsi, kad turėjo atsisėsti vien tam, kad atgautų kvapą. Kai pagaliau išėjo, jų plaukai buvo susitaršę, veidai paraudę, bet jos negalėjo nustoti šypsotis.Vėliau jos persirengė gražesniais drabužiais ir nuėjo į prabangų restoraną prie vandens. Fone grojo tyli muzika, o ant stalų mirgėjo mažos žvakės. Ji paragavo maisto, kurio niekada anksčiau nebuvo valgiusi, ir jautėsi labai suaugusi pati užsisakydama savo gėrimą. Suaugusieji kalbėjosi, o mergaitės dalijosi desertais ir šnabždėjo juokelius, jau jausdamosi lyg 

When the holidays finally ended, Hattie put on her new backpack and rode the school bus to Hardemo with a tight feeling in her stomach. At school she was quiet at first. She sat still, listened, and watched the other children laugh and talk. No one really noticed her, and that made something twist inside her. Hattie didn’t want to be the girl from outside nowhere anymore. She wanted to be seen.

So she tried something else. She laughed loudly, interrupted lessons, and said mean things to her classmates. If someone dropped a pencil, Hattie pointed and giggled. Soon everyone knew who she was. Teachers

said her name a lot, and children whispered about her. Hattie was famous—but when recess came, she stood alone. No one wanted to play with her.

One afternoon, sitting on the swings by herself, Hattie felt worse than she ever had at home with the spiders and Stick the cat. The next day, she did something hard. She said sorry. Again and again. Some children didn’t answer, but others nodded.

Slowly, things changed. Hattie shared crayons, told funny stories, and listened. Soon she was surrounded by friends. And this time, when everyone knew her name, it felt warm instead of lonely.

Hattie was famous—but when recess came, she stood alone. No one wanted to play with her.

One afternoon, sitting on the swings by herself, Hattie felt worse than she ever had at home with the spiders and Stick the cat. The next day, she did something hard. She said sorry. Again and again. Some children didn’t answer, but others nodded.

Slowly, things changed. Hattie shared crayons, told funny stories, and listened. Soon she was surrounded by friends. And this time, when everyone knew her name, it felt warm instead of lonely.

Kai atostogos pagaliau baigėsi, Hattie užsidėjo savo naują kuprinę ir važiavo mokykliniu autobusu į Hardemo jausdama keistą spaudimą pilve. Mokykloje iš pradžių ji buvo tyli. Ji ramiai sėdėjo, klausėsi ir stebėjo, kaip kiti vaikai juokiasi ir kalbasi. Niekas jos labai nepastebėjo, ir tai kažką susuko jos viduje. Hattie nebenorėjo būti mergaite iš niekur pakraščio. Ji norėjo būti pastebėta.

Todėl ji pabandė kitaip. Ji garsiai juokėsi, trukdė pamokoms ir sakė nemalonius dalykus savo bendraklasiams. Jei kas nors numesdavo pieštuką, Hattie parodydavo pirštu ir kikendavo. Netrukus visi žinojo, kas ji tokia. Mokytojai dažnai sakydavo jos vardą, o vaikai apie ją šnabždėdavosi. Hattie buvo garsi — bet kai

ateidavo pertrauka, ji stovėdavo viena. Niekas nenorėjo su ja žaisti.

Vieną popietę, viena sėdėdama ant sūpynių, Hattie jautėsi blogiau nei kada nors būdama namuose su vorais ir kate Stick. Kitą dieną ji padarė kažką sunkaus. Ji atsiprašė. Vėl ir vėl. Kai kurie vaikai neatsakė, bet kiti linktelėjo.

Pamažu viskas pasikeitė. Hattie dalijosi kreidelėmis, pasakojo juokingas istorijas ir klausėsi. Netrukus ją jau supo draugai. Ir šį kartą, kai visi žinojo jos vardą, tai atrodė šilta, o ne vieniša.

Hattie woke up feeling a little wobbly, like she was walking on a cloud. Yesterday she had tasted some cat food out of curiosity, and now her tummy felt strange. She told Mom she felt dizzy and asked to go to the doctor, but Mom smiled and said, “It’s okay, sweetheart. Maybe you just ate something that didn’t agree with you.” Hattie took her tummy tablets and headed to school for her very first day.

At school, everything felt big and exciting. After a while, the dizziness faded away, and Hattie felt much better. She met new friends who laughed with her and shared their snacks. They played together and drew pictures,

and Hattie forgot all about her tummy. She thought the day was turning into a perfect one.

But after lunch, her tummy began to feel funny again. This time she told her teacher, and soon she was back home, resting on the sofa. Hattie asked Mom again to visit the doctor, and this time Mom agreed.

The doctor was kind and cheerful. He said, “Your tummy just needs a little rest.” He gave Hattie a sticker and a big smile. Soon, Hattie felt happy and safe, knowing tomorrow would be an even better day.

Hattie pabudo jausdamasi šiek tiek svirduliuojanti, lyg vaikščiotų ant debesies. Vakar ji iš smalsumo paragavo kačių ėdalo, ir dabar jos pilvukas jautėsi keistai. Ji pasakė mamai, kad svaigsta galva, ir paprašė nuvesti pas gydytoją, bet mama nusišypsojo ir tarė: „Viskas gerai, mieloji. Galbūt tiesiog suvalgei ką nors, kas tau netiko.“ Hattie išgėrė vaistus pilvui ir iškeliavo į mokyklą savo pirmąją dieną.

Mokykloje viskas atrodė didelė ir įdomu. Po kurio laiko svaigulys praėjo, ir Hattie pasijuto daug geriau. Ji susipažino su naujais draugais, kurie juokėsi su ja ir dalijosi užkandžiais. Jie žaidė kartu ir piešė, o Hattie pamiršo viską apie savo pilvą. Ji manė, kad diena tampa

beveik tobula.

Bet po pietų jos pilvukas vėl pradėjo keistai jaustis. Šį kartą ji pasakė mokytojai, ir netrukus ji jau buvo namuose, ilsėjosi ant sofos. Hattie dar kartą paprašė mamos nuvesti pas gydytoją, ir šį kartą mama sutiko.

Gydytojas buvo malonus ir linksmas. Jis pasakė: „Tavo pilvukui tiesiog reikia šiek tiek poilsio.“ Jis davė Hattie lipduką ir plačią šypseną. Netrukus Hattie pasijuto laiminga ir saugi, žinodama, kad rytoj bus dar geresnė diena.

Hattie knows all those animals and sounds by heart. They have always been there. But today they feel different, as if they are watching her. She goes into her room and opens her drawer. Inside are the things she likes best. A smooth stone. A ribbon. A small toy horse with one ear missing. She touches them, just to be sure they are still there. School feels very far away from Ängatorp, even though it’s only one bus ride. Her mother comes to the doorway and leans against the frame. She looks tired, but she smiles. “Are you nervous?” her mother asks. Hattie thinks for a moment. 

“No,” she says. Then she adds, “Maybe just a little.” That feels more honest. Her father comes down the stairs, already holding his jacket.He kisses Hattie on the top of her head. “First day,” he says, like it’s something important. And it is. Outside, the air is cool and smells like grass. Hattie stands very still and listens. Somewhere far away, there is a sound she hasn’t heard before. Or maybe she has, but never for her.  The bus. Her heart starts beating faster. She doesn’t know who she will sit next to. She doesn’t know what the classroom looks like. She doesn’t know if school will be wonderful or terrible. But she takes her backpack and steps forward anyway. Because she has been waiting forever.