Ekin ve Ada, birbirine çok benzeyen ama huyları hiç benzemeyen iki kardeşti. Yaz tatillerini büyük annelerinin yemyeşil evinde geçiriyorlardı. Onların en sevdiği yer, evin hemen arkasındaki eski ve sırlarla dolu ormandı. Günler boyu orada koşar, saklambaç oynar ve sincaplarla sohbet ederlerdi.

Güneşin yapraklar arasından süzüldüğü o gün, ormanın en derin köşesine yürüdüler. İşte tam orada, yerdeki kahverengi toprakta, göz kamaştırıcı mor bir taş parlıyordu. Taş, sanki onlara "Gel ve bana dokun!" diye fısıldıyordu.

Gözlerini açtıklarında, nefesleri kesildi. Çevredeki her şey kocaman olmuştu! Bir zamanlar küçük olan çimler, şimdi gökyüzüne uzanan dev ağaçlardı. Küçük bir böcek, bir araba büyüklüğündeydi. Burası, her şeyin normalin yüzlerce katı büyük olduğu, *"Büyüklerin Tarlası"* idi.

Korkuyla birbirlerine sarıldılar ama hemen ardından akıllarını kullanmaya başladılar. Bu diyarda nasıl hareket edeceklerdi? Şanslarına, yerdeki dev bir çileğin yanında, bir Uğur Böceği Taksi dinleniyordu. Bu böcek, Ada'nın daha önce gördüğü en büyük, en benekli uğur böceğiydi!

Onların bu diyarda hayatta kalmalarını sağlayan en önemli şey neydi? Hızlı düşünme yetenekleri!

Uğur böceği onları, küçük bir havuz büyüklüğündeki su birikintisinin üzerinden geçirdi. Her şey yolunda gidiyordu ki, gökyüzü aniden karardı. Başlarının üzerinde, gökyüzünü kaplayan korkunç bir gölge belirdi: Bu, tarlanın sahibi Dev Çiftçi Karga'ydı! Karga'nın her adımı, bir deprem gibiydi.