Bir zamanlar dağların arasında kalan sevimli bir kasaba vardı. Bu kasabada yaşayan insanlar, yıllar önce yaşanan bir anlaşmazlık yüzünden birbirleriyle konuşmayı bırakmıştı. Aynı yerde yürür, gezerlerdi ama konuşmayı bırakın göz göze bile gelmezlerdi. Kasabayı sessizlik sarmıştı.

Kasabada yaşayan Zeynep, bu sessizliği çözemiyordu. Herkesin kalbinin aynı attığını biliyor ama kimsenin bunu dile getirmek istemediğini düşünüyordu. Bir gün okulda    öğretmeni barışın ne olduğundan bahsederken Zeynep'in aklına  bir fikir geldi. Öğretmeni: “Barış önce bir insanın kalbinde  atar demişti” 

Ertesi gün bu kasabanın ortasındaki meydana mavi bir bez serdi ve üzerine herkesin dileğini yazabileceği küçük kağıtlar koydu. İnsanlar önce çekinerek yaklaştı, sonra birer birer duygularını yazmaya başladılar. Kızgınlıkları, pişmanlıkları ve özlemler kağıtlara döküldükçe yüzlerde yıllardır unutulmuş gülümsemeler belirdi.

Gün batarken meydan dolmuş, sessizlik yerini fısıltılara ve konuşmalara bırakmıştı. İnsanlar birbirlerine selam verip başını salladılar; geçmişi değiştiremezlerdi ama geleceği birlikte kurabilirlerdi. O gün kasabada barış yeniden doğdu ve herkes bunun küçük bir çocuğun cesur yüreğiyle başladığını hiç unutmadı.