Μια φορά και έναν καιρό… 

…πολύ χριστουγεννιάτικο καιρό, ένα κορίτσι βγήκε να μαζέψει έναν Άγιο Βασίλη  που έπεσε από το έλκηθρό του ενώ πετούσε ψηλά στον κρύο ουρανό .

Το κορίτσι πλησίασε τον πεσμένο Άγιο Βασίλη και του έδωσε το χέρι της .

– Έλα Άγιε Βασίλη, σήκω! Με λένε Νίνα και ήρθα να σε βοηθήσω!

– Σ’ ευχαριστώ Νίνα, ήξερα το όνομά σου, δεν χρειαζόταν να μου το πεις!

– Από πού με ξέρεις; Θέλεις να έρθεις στο σπίτι μου, να σου φτιάξω ένα ζεστό τσαγάκι;

– Ναι, ευχαριστώ  κορίτσι μου, το έχω ανάγκη, κάνει πολύ κρύο απόψε!

Ο Άγιος Βασίλης και η Νίνα πήραν το έλκηθρο και πήγαν στο σπίτι του μικρού κοριτσιού.

Ο Αϊ-Βασίλης έβγαλε από την τσέπη του, με τρόπο μαγικό, ένα δώρο για τη Νίνα προκειμένου να την ευχαριστήσει για τη φιλοξενία της.

Το κοριτσάκι του είχε ζητήσει ήδη και έναν μονόκερο για δώρο Χριστουγέννων.

Ύστερα, η Νίνα τον ρώτησε αν πεινάει ώστε να του φτιάξει κάτι να φάει.
– Αϊ-Βασίλη, μήπως πείνασες;
– Μμμ… ναι κορίτσι μου! Πολύ… χο! χο! χο! Μήπως θέλεις να μαγειρέψουμε μαζί κάτι; 

Θέλεις να φτιάξουμε μελομακάρονα, κουραμπιέδες και άλλα χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα για να μοιράσω και εγώ στα παιδιά?

- Μπορούμε να αγοράσουμε και καρότα αύριο, για να δίνω στα ελαφάκια μου ώστε να έχουν δύναμη να πετάνε!
– Καλή ιδέα!
Έτσι κι έγινε! Ο Αϊ-Βασίλης και η Νίνα έφτιαξαν γλυκές νοστιμιές, έφαγαν μαζί και στη συνέχεια πήγαν να κοιμηθούν. 

Τον Αϊ-Βασίλη την επόμενη μέρα… μάλλον νύχτα, τον περίμενε πολλή δουλειά!

Το επόμενο πρωί αφού ξύπνησαν, έβαλαν σ’ ένα όμορφο χριστουγεννιάτικο κουτί όλα τα γλυκίσματα, τους κουραμπιέδες, τα μελομακάρονα, αγόρασαν καρότα για τα ελαφάκια, τακτοποίησαν το δωμάτιο της Νίνας, που είχε πολλά πολλά παιχνίδια, γέμισαν το σάκο με όλα τα δώρα και φόρτωσαν το έλκηθρο.