Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα καταπράσινο δάσος με ψηλά δέντρα, μυρωδάτα λουλούδια και μονοπάτια που ήξεραν όλα τα μυστικά, ζούσε ένας δράκος. Τον έλεγαν Λούμη. Ο Λούμης ήταν μεγάλος και δυνατός, με ουρά που άφηνε σημάδια στο χώμα. Όμως η καρδιά του ήταν γλυκιά, απαλή και προσεκτική.

Κάθε πρωί ξυπνούσε νωρίς. Έλεγε "καλημέρα" στον ήλιο, "καλημέρα" στα πουλιά, και πρόσεχε να μην πατήσει ούτε μυρμήγκι. `βοηθούσε τις χελώνες να περάσουν το μονοπάτι. Έκανε σκιά στα λαγουδάκια τις ζεστές μέρες. Και άκουγε πάντα όποιον είχε κάτι να πει. Ο Λούμης δεν ήθελε να κάνει κακό. Ποτέ. Σε κανέναν. Και γι αυτό όλα τα ζώα του δάσους τον αγαπούσαν.

Μια μέρα όμως, ενώ έσκυψε να μυρίσει ένα λουλούδι... Ααααα....ψού! Μια μικρή φλόγα βγήκε από τα ρουθούνια του. Ο Λούμης πάγωσε. Έβαλε τα χέρια στο στόμα. Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα. Η καρδιά του χτύπησε δυνατά. "Τι ήταν αυτό;" ψιθύρισε. Δεν του είχε ξανασυμβεί ποτέ. Κοίταξε γύρω του το δάσος. Τα δέντρα. Τα ζώα. Το σπίτι του. "Κι αν ξαναβγεί; Κι αν κάψω το δάσος; Κι αν κάνω κακό χωρίς να το θέλω;"

Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που ένιωθε τη φωτιά να ανεβαίνει, ο Λούμης έκανε πάντα το ίδιο: Έπαιρνε βαθιά ανάσα. Έκλεινε τα μάτια. Και την κατάπινε. "Όλα καλά", έλεγε στον εαυτό του. "Όλα καλά". Μα μέσα του...φοβόταν πολύ.

Πίσω από τους θάμνους, κάποιος τον παρακολουθούσε. Ήταν ένα φλαμίνγκο. Ροζ, ψηλό, με όμορφα, λαμπερά φτερά. Το έλεγαν Ρόζα. Η Ρόζα είδε τη φωτιά. Και δεν τρόμαξε. Τα μάτια της γυαλίσαν. "Τι δύναμη...", σκέφτηκε. "Αν την είχα εγώ, θα άλλαζα τα πάντα". 

Η Ρόζα ήθελε μια μεγάλη λίμνη. Μια λίμνη για όλα τα φλαμίνγκο του κόσμου. Και σκέφτηκε να κάψει το δάσος με τη φωτιά του δράκου 

Πλησίασε το Λούμη με χαμόγελο γλυκό και βήματα απαλά. Τα φτερά της έλαμπαν στον ήλιο και η φωνή της ακουγόταν σαν τραγούδι. "Μη φοβάσαι", του είπε. "Η φωτιά σου είναι όμορφη. Όπως κι εσύ" Ο Λούμης κοκκίνισε. Κανείς δεν του είχε πει ποτέ ότι κάτι πάνω του ήταν όμορφο. Για μια στιγμή σκέφτηκε πως ίσως να μπορούσε να της τη δώσει. Και τότε ένιωσε τη φωτιά να ανεβαίνει. 

Λίγο πιο πίσω,

στεκόταν ο Τίμος το ρακούν.

Στην αρχή κι εκείνος μαγεύτηκε.

«Τι όμορφο φλαμίνγκο…»

σκέφτηκε.

Μα μετά είδε κάτι.

Όχι στα φτερά της.

Όχι στο χαμόγελό της.

Στα μάτια της.

Δεν κοίταζαν τον Λούμη.

Κοίταζαν τη φωτιά.

Και τότε ο Τίμος κατάλαβε.

«ΣΤΟΠ!» φώναξε

και στάθηκε μπροστά στον δράκο.