6 Mαρτίου, Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού.

                                        Το παρόν βιβλίο γράφτηκε
           από τα παιδιά του 1ου Ολοημέρου Νηπιαγωγείου Παλαιοκάστρου
             και τις νηπιαγωγούς Ιωάννα Κοτρωνίδου και Σαρμή Πασχαλιά.
            Μια υπέροχη τάξη, από 23 παιδιά που μας φτάνουν στα σύννεφα!!!!

Κι αν ζείτε μία ιστορία σαν αυτή, μην περιμένετε τα πουλιά να σας σώσουν!
Μιλήστε στους γονείς σας, στο δασκαλό σας ή τηλεφωνήστε στο
                                     ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ 1056
γιατί όλοι αξίζουμε μία ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ κι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

This book was created and published on StoryJumper™

Publish your own children's book:

www.storyjumper.com

Μια φορά κι ένα καιρό,
σε ένα δάσος μακρινό,
ζούσε ένας λαγός
με την οικογένειά του.
Αγησίλαο Γοργοπόδη
τον έλεγαν, μα μόνο
γρήγορος δεν ήταν.

Στη γειτονιά δεν είχε φίλους

κι όλοι τον περιγελούσαν γιατί ήταν αργός

και ντροπαλός.

Τα πράγματα

δυσκόλεψαν

όταν ο

Αγησίλαος

άρχισε να

πηγαίνει σχολείο.

Ο Ρούλης ο Τρομαρούλης,

ο αρχηγός της τάξης, έδινε

το σύνθημα, κι άρχιζε η καζούρα. "Άκου Γοργοπόδης. Εσένα παιδάκι μου

έπρεπε να σε λέγανε Αργοπόδη"του έλεγαν και έσκαγαν στα γέλια.

Άλλοτε πάλι, οι συμμαθητές του
ανέβαιναν πάνω στα δέντρα και
του πετούσαν κουκουνάρια ή
του έδεναν κουδούνια στην ουρά.
Και γελούσαν... Όλο γελούσαν
μαζί του.

Κι ο λαγουδάκος μας! Αχ!
Ο Αγησίλαος προσπαθούσε
να ξεφύγει! Κρυβόταν στις
γωνίες για να μην τον βλέπουν
κι όλο έκλαιγε......

Όσες φορές
παραπονέθηκε στη
δασκάλα, του έλεγε
πως είναι ευαίσθητος
και υπερβολικός.

Γύριζε στο σπίτι με κατεβασμένα τα αυτιά
και δάκρυα στα μάτια. Ο μπαμπάς του
τον μάλωνε.
"Ω! Σταμάτα πια να μυξοκλαις. Τα κλάματα δε σου ταιριάζουν.
Γίνε αληθινός λαγός."

Και η μαμά του, η κυρία Γλυκερία του έλεγε:
"Σώπα, σώπα καλό μου. Έλα να σε γλυκάνω.
Φάε κερασόπιτα, μελόπιτα και κουλουράκια, που έφτιαξα με
τα χεράκια μου να γλυκαθείς." Κι όλο τον τάιζε, τον τάιζε, μα
ο πόνος του
Αγησίλαου δε
μαλάκωνε με
τα γλυκά της
μαμάς.

Τα βράδια, έπεφτε
να κοιμηθεί, αλλά
ο ύπνος δεν τον
έπαιρνε. Σκεφτόταν,
όλο σκεφτόταν.
"Πώς θα πάω άυριο στο σχολείο;
Τι θα μου κάνουν πάλι;
Μα γιατί μου
συμπεριφέρονται έτσι;
Δεν καταλαβαίνουν
πόσο με πληγώνουν;"
Σε ποιον να πει τον
πόνο του; Σε ποιον
να μιλήσει; Πόση μοναξιά
ένιωθε!

Τα πρωινά σηκωνόταν με πόνους στην
κοιλιά κι η μαμά του τον μάλωνε.
"Σήκω τεμπελάκι. Πώς θα μορφωθείς
αν δεν πας στο σχολείο;"

Ένα πρωί, ο Ρούλης ο Τρομαρούλης, είχε μία
"φαεινή" ιδέα, για να σπάσουν πλάκα όλοι με
τον Αγησίλαο. Στο διάλειμμα τον πλησίασαν οι συμμαθητές του και του έδωσαν
ένα κουτί. "Έλα, άνοιξε το. Σου πήραμε ένα δώρο. Να ξεχάσουμε τα παλιά και να
γίνεις φίλος μας." του είπαν. Με πόση χαρά και λαχτάρα άνοιξε ο καημενούλης το κουτί,
δε λέγεται.

Και τότε.... Ω! Θεέ μου!
Οι μέλισσες που φυλάκισαν
οι λαγοί μέσα στο κουτί
έπεσαν πάνω του κι
άρχισαν να τον
τσιμπούν.       Δεν ήξερε                                  πως να ξεφύγει.
Καταματωμένος,                            άρχισε να τρέχει
με όση δύναμη είχε.                      Μακρυά από όσους
τον πλήγωσαν και του ράγισαν την καρδιά. Μακρυά
από όλους αυτούς που γελούσαν σε βάρος του
και τον κορόιδευαν.

You've previewed 12 of 19 pages.

To read more:

Benefits: