Opowiem Wam historię o pewnej rodzinie. Bohaterami są Marek i Ola, ich rodzice oraz dziadkowie. Historia zaczyna się tak:

17/2014/2015.

Preview audio:

storyj.mp/ahvzbng2z877

Marka i Olę wychowują
dziadkowie, bo rodzice nie
mogli się nimi zajmować,
ponieważ długo pracowali
i nie mieli czasu dla swoich
dzieci. Ola i Marek mieszka-
li na wsi u dziadków, bo ro-
dzice wybrali inne życie, np.
na dyskotekach, i mieszkali
ze swoimi przyjaciółmi.
Wcale nie interesowali się
życiem swoich dzieci, wy-
prowadzili się do Gdańska
na ulicę Króliczą i tylko co

cztery miesiące mama z tatą przywozili na wieś prezenty
dla swoich dzieci. Dzieci pisały listy do swoich rodziców
i bardzo za nimi tęskniły.

13 listopada babcia zemdlała a dziadka nie było w do-
mu, bo odwiedzał znajomych. Ale Ola i Marek zadzwoni-
li na 999 po karetkę, która przyjechała i uratowała babcię.
Ratownicy dali Oli czekoladę a Markowi pluszowego mi-
sia. Kiedy dziadek wrócił do domu, to się zdziwił skąd
dzieci mają czekoladę i tego misia. Powiedział też, że jak
szedł do domu, to widział na ulicy jak odjeżdżała karetka
pogotowia. Ola i Marek odpowiedzieli dziadkowi, że ka-
retka była do babci, bo zemdlała a oni ją uratowali.
Kiedy dziadek był w delegacji, babcia zachorowała i tyl-
ko Marek poszedł do szkoły. Babcia poprosiła Olę, aby po-
jechała do miasta do apteki po lekarstwa. Dała jej kartkę
z nazwą leku i 47 złotych. Kiedy Ola jechała autobusem

zaczepił ją jeden pan i zapytał się, czy ma dla niego 10
złotych na życie. A ona odparła, że nie, bo w domu jest
chora babcia i potrzebuje lekarstw. Ten pan wystraszył
dziewczynkę i musiała wysiąść jeden przystanek wcze-
śniej.
   ‒ Trudno, będę musiała iść pieszo. W aptece była stra-
szna kolejka i Ola musiała długo czekać. Potem oszuka-
ła babcię i schowała do kieszeni 18 złotych.
   W drodze powrotnej na autobus spotkała swoją mamę
z jakąś panią. A mama powiedziała:
   ‒ To jest moja nowa przyjaciółka. Może pójdziesz z na-
mi na zakupy a potem my cię odprowadzimy na autobus.
   Gdy Ola kupowała nową sukienkę, mama się zdziwiła,
skąd dziewczynka ma tyle pieniędzy. Ola odpowiedziała,

że zabrała resztę z zakupów. Wtedy mama powiedziała,
żeby Ola oddała pieniądze Babci a sama zapłaci za sukie-
nkę.
   Gdy Ola wróciła do domu babcia zapytała się:
   ‒ Gdzie tak długo byłaś, tyle czasu cię nie było – 6 go-
dzin, a miałaś pojechać tylko do apteki po lekarstwa dla
mnie?
   – Babciu, przepraszam. To dlatego, że spotkałam mamę
po drodze z jakąś nową panią i poszłyśmy na zakupy.
   – Mogłaś zadzwonić i mi o tym powiedzieć.
   Zrobiło się późno, więc Ola powiedziała, żeby babcia
poszła po Marka do szkoły a ona zrobi obiad. Gdy babcia
z wnuczkiem wrócili, zjedli obiad a potem Ola z babcią
pomagały Markowi odrobić pracę domową. Potem babcia

poprosiła, żeby nakarmili papugę, a gdy to zrobią, mogą
się pobawić.
   Kilka dni później Ola i Marek bawili się na dworze je-
siennymi liśćmi, które przynieśli do domu i zrobili z nich
piękne bukiety. Babcia z dziadkiem zapytali się, czy chcą
jechać do mamy i taty i ich przyjaciół do Gdańska. Powie-
działa, że to jest bardzo daleko i będę musieli jechać po-
ciągiem 7 godzin. Babcia zrobiła na drogę kanapki i picie,
i wszyscy byli gotowi do drogi.
   – Będziemy tam na godzinę 22 i pewnie nie zaśniemy do
2 w nocy.
   – Okey, tak, hura! – Ola z Markiem krzyknęli radosnym
głosem.
   Dzieci pierwszy raz jechały pociągiem tak długo i w dro-
dze zasnęły na 1,5 godziny.

   O godzinie 22 wszyscy są już w domu rodziców i ich
przyjaciół, siedzą przy stole i opowiadają co robią, jakie
życie prowadzą na wsi. Ola powiedziała, że ostatnio zde-
chły im 2 świnki, narodziło się 8 szczeniaków a 30 kur-
czaków dziadkowie sprzedali. Zginął im także piękny ko-
tek. A tata powiedział:
   – Może to ten kotek, mamy dwa i jeden jest puszysty i
brązowy. I tata zawołał kotka – Czaruś, i kotek przyszedł.
   – Nie, to nie ten, a tata zawołał drugiego, puszystego i
w łatki, nazywał się „Śmikuś”.
   – Tak, to on. Co on u was robi?
   – Po prostu spacerował na naszym osiedlu i myśmy go
przygarnęli. A mama powiedziała:
   – Pozwólcie nam go wziąć, wy macie dużo zwierząt na
wsi a my mamy tylko dwa kotki. Prosimy.

Babcia i dziadek z wnuczkami zgodzili się i cała rodzi-
na w radosnych nastrojach rozmawiała do późnej nocy.
Bo dopiero o pierwszej w nocy była późna kolacja i jak
wszyscy się najedli, to poszli spać.
Następnego dnia babcia z Mamą zmywały talerze po
wszystkich, a dziadek z tatą i dziećmi oglądali dom i og-
ród, przyjaciele poszli do pracy. Po południu wszyscy
poszli na trawę grać w piłkę. Dziadek zdobył 18 punk-
tów, babcia 23, mama 38, tata 53 a wnukowie 109. Gdy
przyjaciele wrócili z pracy wszyscy poszli na koniki i po-
robili zdjęcia na pamiątkę, aby były na przyszłość. Na
obiad wszyscy wzięli 8 dokładek. Potem babcia z dziad-
kiem i rodzicami rozmawiali a Ola i Marek grali na kom-
puterze.

Wieczorem, gdy zrobiło
się ciemno dzieci z tatą i
dziadkiem chodzili po do-
mach i mówili: „Cukierek
albo psikus”, bo był to
wieczór Halloween. Na-
zbierali 8 toreb cukier-
ków, a do domu wrócili
dopiero o 22 i byli głodni.
W domu wszyscy spali, a
tata powiedział, że nawet
kolacji im nie zostawili.
Wnuczki znalazły kartecz-
kę, na której było napisa-

ne: „Bardzo was przepraszamy, w lodówce macie warzy-
wa i sos”. Zjedli kolację i postanowili, że następnego
dnia pójdą na super zakupy.
    Wszyscy poszli spać, tylko wnuczkowie jedli słodycze
i bawili się i rozrzucali papierki po całym domu. W pew-
nym momencie Ola zapytała:
   – Marek, kto to posprząta?
   – A po co? Brzuch mnie boli od słodyczy, odpowiedział
Marek.
   – To rano będziemy mieli karę.
   – Ok, to posprzątajmy teraz i chodźmy spać, bo jesteśmy
już bardzo zmęczeni.
   Rano gdy rodzice się przebudzili, poszli do sklepu na fa-
jne zakupy i gdy wrócili, babcia z dziadkiem budzili wnu-
czków a ci odpowiadali:

   – Babciu, daj nam spać.
   – Było w nocy spać a nie buszować. Wstawajcie, bo za
godzinę będzie śniadanie.
   Podczas pobytu w Gdańsku Ola z Markiem zaprzyjaźni-
li się z nową koleżanką Florencją i razem bawili się w ró-
żne zabawy, bawili się z psem Florencji i opowiadali o ży-
ciu na wsi.
   Wieczorami cała rodzina lubiła oglądać galerię zdjęć
dziadków i rodziców. Było to bardzo ciekawe, bo zoba-
czyli jak wyglądali rodzice, gdy mieli roczek, mamę i tatę
w przedszkolu i w latach szkolnych. Zobaczyli jak wyglą-
dali dziadkowie w młodych latach, jak się ubierali i gdzie
mieszkali.
   Przy pożegnaniu mama z tatą dali dzieciom prezenty –
dla Marka koszulkę z Ronaldo a dla Oli bluzkę z Violettą.

   Od taty Marek dostał nową zabawkę samochód a od przy-
jaciół Ola otrzymała lalkę Barbie, którą można czesać.
Ola i Marek bardzo się z tych prezentów ucieszyli. Poszli
pożegnać się z koleżanką Florencją i jej psiakiem. Potem
wszyscy robili kanapki na drogę, a babcia zrobiła wnukom
galerię zdjęć z wyjazdu do Gdańska.
   Po powrocie do domu dzieci następnego dnia poszły do
szkoły. Po lekcjach Ola zadzwoniła do dziadka i zapytała
się, czy może sama w bratem wracać do domu. Dziadek od-
powiedział, że tak. Gdy ubierali się w szatni Marek powie-
dział:
    – Wiesz siostra? Dzisiaj ukradłem mojemu najlepszemu
przyjacielowi samochód zabawkę. Ola odpowiedziała:
    – Po co ją ukradłeś?
    – A, bo ten samochód co dostałem od taty już mi się

znudził i postanowiłem ukraść nowy, ładniejszy i fajniej-
szy.
– Wiesz Marek, że bardzo źle zrobiłeś! Za chwilkę do
szatni zeszła Pani i zapytała:
   – Olu, Marku czy nie widzieliście samochodzika kolegi
Rafała? Siedzi smutny i płacze, bo to był prezent od dziad-
ka.
   – Nic nie wiemy – odpowiedziały dzieci a nauczycielka
poszła dalej szukać samochodzika z innymi dziećmi. Ola
powiedziała do Marka:
– Trzeba było się przyznać, że to ty masz samochód Rafa-
ła. Zobacz jak Twój przyjaciel płacze i się martwi. Oj, bra-
cie, zobaczysz, za kilka dni będziesz miał wyrzuty sumienia
i wtedy oddasz zabawkę.
   Po powrocie do domu babcia zajrzała do plecaka Marka

i zobaczyła samochód
i się zapytała:
   – Marku, a skąd Ty
masz taki ładny samo-
chód? A Marek odpo-
wiedział:
   – Wiesz Babciu, dzi-
siaj w szkole był kon-
kurs i go wygrałem.
   – To dobrze, gratulu-
ję. A teraz idźcie odra-
biać lekcje, a ja wstawię
pranie. Następnego dnia
w drodze do szkoły Ma-
rek mówi do siostry:

   – Wiesz Olu, miałem wczoraj wyrzuty sumienia z powo-
du tego samochodziku. Chyba najlepiej będzie jak się przy-
znam i go oddam Rafałowi. Gdy pani sprawdzała listę obe-
cności, Marek podszedł do przyjaciela i powiedział:
   – Bardzo mi głupio i bardzo, bardzo Cię przepraszam, ale
muszę Ci powiedzieć, że to ja ukradłem Twój samochód.
Czy mi wybaczysz? Przepraszam bardzo.
   – Że co? To Ty mi ukradłeś zabawkę? Wiesz, że już nie
jesteśmy przyjaciółmi! Jestem bardzo zły na Ciebie i jak
spotkam Twoją babcię, to wszystko jej powiem!
   – Proszę, nie mów nic, bo będę miał karę. Naprawdę Cię
przepraszam, jest mi głupio, że coś takiego zrobiłem.
– Dobrze, pomyślę o tym i powiem później.
   Po szkolnym obiedzie Rafał powiedział Markowi, że nic
nie powie jego babci, ale on sam musi to zrobić.

   – Zgoda, powiem jej. A teraz chodź, pobawimy się w ty-
grysy i miecze.
   – Ok, to znowu jesteśmy przyjaciółmi.
   Po powrocie do domu Marek mówi do dziadków:
   – Babciu, dziadku muszę wam coś powiedzieć. Wiecie,
niedawno ukradłem mojemu przyjacielowi zabawkę, ale
mu ją oddałem. Dziadkowie odpowiedzieli:
   – To było złe. Nie wolno kraść niczego. Za karę będziesz
musiał ponieść konsekwencje. Masz zakaz oglądania telewi-
zji i zakaz gry na komputerze przez 2 tygodnie. I jeszcze po-
życzysz swojemu koledze ulubioną zabawkę na jeden dzień.
   – To nie fair! Jeśli tak, to się na was obrażam. To nie fair,
odpowiedział Marek płaczącym głosem. Po dwóch godzi-
nach Marek wrócił do dziadków i powiedział:
   – Przemyślałem to. Macie rację i źle postąpiłem, zasługu-

ję na karę.
   W sobotę Ola z Markiem powiedzieli do dziadków, że
jadą do miasta pobawić się na placu zabaw.
    – Ale to jest bardzo daleko, będziecie musieli jechać
autobusem.
   – Poradzimy sobie, przecież nic się nam nie stanie – od-
powiedziały dzieci i wyruszyły w drogę. Dzieci bawiły
się na placu zabaw przez 5 godzin, a ponieważ nie odbie-
rały telefonu, dziadkowie zadzwonili na policję, która
ich znalazła i przywiozła do domu. Marek z Olą powie-
dzieli tylko:
   – Babciu, jesteśmy bardzo głodni.
   – Gdzie wy byliście? Co wy tak długo robiliście w tym
mieście?
   – Na placyku spotkaliśmy naszą koleżankę i poszliśmy

do niej do domu.
– Mogliście przecież za-
dzwonić. Martwiliśmy się
o was i dlatego zadzwonili-
śmy na policję. Niepotrzeb-
nie dzwoniliśmy na policję.
Dzień w przedszkolu.
Dzisiaj są urodziny kole-
żanki Elwiry. Wszyscy jej
śpiewają „Sto lat”. Elwira
rozdała po klasie cukierki,
20 cukierków dała każde-
mu koledze. Koledzy dali
jej prezenty, Ola dała no-
we spinki i gumki do wło-

sów a Piotrek misia. Emilka niebieską skakankę a Franek
dał jej nowe puzzle z Hello Kitty. Tak dziś wyglądał dzień
w przedszkolu.
   ‒ Babciu, czy dasz nam 5 zł? Wrzucimy sobie do skarbo-
nki, pytają dzieci.
   ‒ Tak, proszę. To dobrze, że oszczędzacie, pochwaliła
ich babcia. Ktoś zapukał do drzwi i babcia poszła otwo-
rzyć. To była sąsiadka babci, miały razem jechać na zaku-
py.
   ‒ My pojedziemy pochodzić po mieście a do was przy-
jdzie dziadek. Chcemy kupić sobie sukienki z kryształami,
takie dla naszego wieku, co teraz są w modzie.
   Gdy dziadek został z wnukami, te zapytały się go, czy mo-
że im dać 8 zł do skarbonki.
   ‒ Ile już nazbieraliście? – zaciekawił się dziadek.

   ‒ Mamy już w skarbonce 28 zł. Dziadek się zdziwił:
   ‒ To dużo. Po co wam tyle pieniędzy?
   ‒ Na różne rzeczy Dziadku. Czy możemy iść kupić no-
we zabawki?
   ‒ Ale wy macie w swoim pokoju tyle zabawek.
   ‒ Te się nam znudziły, oprócz prezentów od rodziców.
   ‒ A co z zabawkami, co macie w pokoju?
   ‒ Pójdziemy teraz do pokoju a jak wrócimy, to Ci po-
wiemy. Po dwóch godzinach przyszli z nowymi zabawka-
mi i słodyczami. Później powiedzieli, że idą położyć nowe
zabawki do pokoju. Po 16 minutach wrócili i powiedzieli:
   ‒ Dziadku już poukładaliśmy zabawki. Te stare chcemy
zanieść do sąsiadki, co ma 1 dziecko – 12 miesięcy i ma
na imię Kornelia. Gdy dzieci wróciły, powiedziały do
dziadka:

   ‒ Pani Karolina bardzo się ucieszyła. Powiedziała, że ba-
rdzo jej pomogliśmy. Teraz będziemy jeść słodycze i oglą-
dać telewizję. Po 20 minutach do domu weszła babcia.
   ‒ Babciu, co masz w tej torbie?
   ‒ Nową sukienkę.
   ‒ Ale ładna, jak się błyszczy, zachwycały się dzieci.
   Kilka dni później do babci przyszedł list. Po jego prze-
czytaniu powiedziała do dzieci:
   ‒ Wasza mama i tato bardzo się zmienili. Już nie cho-
dzą na dyskoteki, przyjaciele wyprowadzili się z domu,
każdy ze swoją rodziną będzie mieszkał ze swoją żoną al-
bo mężem. A mama z tatą przeprowadzą się do miasta
obok, bo tam mają pracę. Będą mogli zabrać was do siebie
i zamieszkacie wszyscy razem. Następnego dnia do dziad-
ków przyjechali rodzice, wszyscy się do siebie przytulili.

   ‒ Dziękuję, będziemy już razem, ucieszyły się dzieci.
   ‒ Sąd rodzinny pozwolił już nam się wami opiekować.
   Wszyscy świętowali z okazji tej radosnej nowiny.
   ‒ Babciu, wiesz, takiego tortu to jeszcze w życiu nie ja-
dłem.
   I wszyscy żyli szczęśliwie i radośnie.


                                        Koniec!