Dla wszystkich osób

bliskich mojemu sercu

Napisała Kasia B.

Zdjęcia i elementy grafiki:

storyjumper.com

10/2015/2016

Preview audio:

storyj.mp/agzexfbzktdj

Cześć nazywam się Daisy, opowiem wam moją historię. To wydarzyło się jesienią, w samym środku lasu. Zoba-

czyłam dziecko Jesieni, nie wiem czy to było jej dziecko po prostu, czułam że musiała mieć związek z Jesienią. A mo-

że dlatego, że miała sukienkę z czerwo-

nych, żółtych i pomarańczowych liści? Była piękna lecz płakała i wtedy zoba-

czyłam, że z jej łez powstają kałuże. W miejscu, w którym siedziała trawa pożół-

kła. Nie mogłam znieść jej smutku, więc podeszłam i zapytałam:

− Witaj, co się stało? Dlaczego płaczesz?

I wtedy na mnie spojrzała, oczy miała jak zachód słońca w lesie. Po chwili od-

powiedziała:

− Zgubiłam rodziców i nie pamiętam

drogi do domu. Pomóż mi Daisy, proszę.

Zdziwiłam się skąd zna moje imię, ale się zgodziłam. Lecz zanim ruszyłyśmy, spytałam kim jest.

− Jeszcze się nie domyśliłaś? Jestem dzieckiem Jesieni, jak myślałaś − powie-działa.

Dodała, żebyśmy wracały bo tęskni za

rodzicami. Ruszyłyśmy więc przez las.

Droga była pokryta igłami i wielobarw-

nymi liśćmi. Do naszej wędrówki dołą-

czyły różne zwierzęta. Dziewczynka ja-

kby zapomniała, że z nią jestem. Bo za-

częła w najlepsze rozmowę z małym rudym liskiem. Ku mojemu zdziwieniu rozumiałam każde słowo. Lisek powie-

dział:

− Aniu, ostatnio widziałem twoją ma-

mę nad rzeką, może ciągle tam jest, le-

piej sprawdź.

Po tych słowach czmychnął do swojej norki.

− Więc masz na imię Ania? − spytałam.

Popatrzyła na mnie tymi swoimi zielo-

nymi oczami i rzekła:

− Tak, mam na imię Ania, jestem córką Jesieni i północnego wiatru, słyszysz jak

nas woła?

Więc ruszyłyśmy dalej. Po paru minu-

tach marszu byłyśmy na miejscu. Ale Je-

sieni już tu nie było. Ania zachowała się nadzwyczaj spokojnie, uklękła przy rzece, zanurzyła w niej ręce i zaśpiewała:

− Rybki, rybki wysłuchajcie prośbę mą, gdzie moja mama, gdzie jest mój dom?

Nie minęło pięć minut i zobaczyłam łu-

ski, które lśniły jak klejnoty. Po chwili na powierzchnię wypłynęły dwa małe pstrą-

gi. Pokłoniły się Ani i powiedziały:

− Witaj Aniu, co cię tu sprowadza? Nig-

dy sama tak daleko nie wędrowałaś.

Więc dziewczynka opowiedziała swoją historię rybkom. Pokiwały łebkami i rzekły:

− Widziałyśmy jak szła w kierunku lasu.

W podzięce rzuciłyśmy rybkom kilka okru-

szków chleba. Zjadły je szybko i dały nur-

ka w głębiny. A ja z Anią poszłyśmy w tym samym kierunku co Jesień. Ale Jesieni nie było i tutaj. Zmęczona Ania usiadła pod starym dębem, zamknęła oczy i zasnęła. Po kilku minutach obudziła się mówiąc:

− Śniło mi się, że mama pomagała na-

szej znajomej sarence, chodźmy.

Więc poszłyśmy do tej sarenki. Jesieni

u sarenki znowu nie było, więc pomyśla-

łam sobie:

− Znowu to samo, trudno, będziemy szukać dalej.

W tym samym czasie Ania skończyła rozmawiać z sarenką. Ania rzekła:

− Daisy, sarenka powiedziała mi, że mama poszła na polanę, żeby namalo-

wać obraz.

W ramach podziękowań zebrałyśmy du-

żo słomy dla dobrej sarenki. Wiedziałyśmy już, gdzie jest Jesień, ale gdzie polanka? Tego ani ja, ani Ania nie wiedziałyśmy.

− Jeże na pewno to wiedzą − rzekła Ania.

Jeże mieszkały niedaleko sarenki. Żeby czas szybciej minął, śpiewałyśmy jesienną

piosenkę „Wspomnienie”. I nim skończy-

łyśmy drugą zwrotkę, byłyśmy u jeżów.

Jeże szukały dojrzałych jabłuszek. Zerwa-

łyśmy razem z Anią trzy najbardziej doj-

rzałe jabłka. Jeże zabrały jabłka i powie-

działy:

− Dziękujemy za ten drobny prezent, możecie nas spytać o co chcecie a odpo-

wiemy, o ile będziemy znały odpowiedź.

Spytałam więc:

− Jeżyki, czy wiecie, na którą polankę

poszła pani Jesień?

Jeże popatrzyły na siebie i powiedziały:

− Za tą dróżką jest polanka, której tak długo szukałyście.

Podziękowałyśmy i poszłyśmy tam gdzie radziły jeże. I rzeczywiście, Jesień tam by-

ła. Ania była bardzo podobna do matki. Obie miały bose stopy, suknie z liści, ro-

zpuszczone długie włosy, w które były

wplecione jarzębiny. Różniły się kolorami oczu i włosów. Oczy Jesieni były koloru brązowego jak jesienna kora, a włosy koloru kasztanowego. Jesień powiedziała:

− Daisy, dziękuję ci, że przyprowadziłaś moją córeczkę, jaką byś chciała w zamian nagrodę?

Speszyłam się gdy usłyszałam te słowa. Podziękowałam i rzekłam:

− Nic nie chcę, dla mnie nagrodą było nasze spotkanie.

Jesień po moich słowach wzięła pędzel do ręki i namalowała na mnie przepięk-

ną suknię ze złotych liści, a we włosach opaskę, w którą były zaplecione jarzębi-

ny. Nagle obie pomachały mi rękoma i poczułam jak wzbijam się w powietrze.

Po chwili obudziłam się w swoim łóżku.

− Jak to? − pytam. − Gdzie jest pani Je-

sień, gdzie Ania? Czy to był tylko sen?

Nagle pojawił się dowód: suknia, ta sa-

ma którą dała mi Jesień.

− Niemożliwe – myślę. − Taka przygoda zdarza się tylko osobom niezwykłym. Więc czy jestem niezwykła?