ył słoneczny, wiosenny dzień. Kilko-

ro uczniów siedziało przy stole w szkol-

nym ogródku i rysowało ilustracje do „Kopciuszka”, gdy na drzewie nad nimi usiadła sroka ze złotym dziobem. Sroka opowiedziała im ludzkim głosem bajkę

o Kopciuszku. Gdy odleciała, wszyscy rzucili się spisywać, co usłyszeli. I tak powstała ta opowieść.

Dawno temu nad morzem, w poch-

murny i deszczowy dzień żona rybaka znalazła na plaży nieprzytomną, prze-

moczoną  dziewczynkę z długimi włosa-

mi. Kobieta zaniosła ją do chaty i poło-

żyła do łóżka. Gdy dziewczynka przysz-

ła do siebie, rybakowa chciała dowie-

dzieć się, jak ma na imię i skąd wzięła

się na plaży. Jednak dziewczynka nic

nie pamiętała. Nie potrafiła nawet powie-

dzieć, jak się nazywa. Miała na sobie tyl-

ko nocną koszulę, a na szyi łańcuszek z medalionem, który w środku miał port-

ret pięknej kobiety. Patrząc na portret

w medalionie powiedziała tylko: mama.

Rybak i rybakowa dbali o dziewczynkę jak o własne dziecko, którego nie mieli. Byli to biedni ludzie, którzy żyli ze sprze-

daży  ryb kupcom z targowiska w pobli-skim miasteczku. Nie stać ich było na karmienie jeszcze jednej osoby w do-

mu. Postanowili, że oddadzą dziewczyn-

kę bogatszej rodzinie.

Pewnego razu zabrali ją na sobotni targ i wypytywali najlepiej ubrane mieszczki, czy nie potrzebują służącej? Tak dziewczy-

nka trafiła do domu pewnej wdowy, któ-

ra miała dwie dorastające córki, trochę od niej starsze. Wdowa miała dom na

rynku i rentę po mężu, który dawno te-

mu zginął na wojnie jako oficer wojsk królewskich. Dziewczynce przydzielono kąt w kuchni, gdzie spała na podłodze. Codziennie musiała nosić węgiel, rozpa-

lać pod kuchnią i gotować obiad dla ca-

łej rodziny razem z panią domu. Jej przy-

brane siostry nie chciały jej pomagać

i przezywały ją Kopciuszkiem, ponieważ często była umazana węglem i popio-

łem.

Pewnego dnia córki wdowy stroiły się od rana w piękne suknie. Wybierały się

z matką na wielki bal do królewskiego pałacu. Młody królewicz zaprosił na bal wszystkie panny, bo szukał żony. Kop-

ciuszkowi kazano zostać w domu.

– Przecież nie masz nawet sukni i jes-

teś cała umazana popiołem. Jak chcesz zostać żoną królewicza? – dokuczały jej siostry.

Gdy została sama, zasmucona dziew-

czyna usiadła w kącie kuchni i otworzy-

ła swój medalion. Mama z obrazka wy-

dawała się mówić:

– I tak jesteś najpiękniejsza w całym

królestwie.

W tej chwili spod kuchni na kamienną podłogę wyskoczyła iskierka, która za-

mieniła się w skrzata. Ukłonił się Kopciu-

szkowi i spytał, co ją tak zasmuciło? Gdy usłyszał, że nie ma sukni na bal, wyciąg-

nął czarodziejską różdżkę. Dotknął nią Kopciuszka i dziewczynka w jednej chwili

stała ubrana w przepiękną suknię i goto-

wa iść na bal. Gdy wyszli na podwórze skrzat dotknął różdżką leżącej tam skrzy-

nki i zamienił ją w karetę zaprzężoną w sześć koni.

– Konie same zawiozą cię na bal – rzekł skrzat. – Jednak czar działa tylko do pół-

nocy. Gdy zegar uderzy dwunasty raz nie będziesz miała ani tej sukni, ani powozu

z końmi.

Gdy królewicz ujrzał Kopciuszka, nie chciał już tańczyć z żadną inną panną. Wszyscy pytali siebie nawzajem, co to

za piękna panna tańczy z królewiczem? Wdowa i córki nie poznały w niej Kop-

ciuszka, którym gardziły. Królewicz spytał ją o imię, lecz ona powiedziała tylko:

– I tak więcej się nie zobaczymy.

Gdy zegar w końcu zaczął wybijać pół-

noc, dziewczyna wymknęła się z balu i pospiesznie odjechała karetą. Królewicz nie zdążył jej zatrzymać. Na schodach znalazł jedynie zgubiony przez nią pan-

tofelek.

Następnego dnia królewicz wysłał swe-

go szambelana z pantofelkiem, by przy-

mierzał go wszystkim pannom w mieś-

cie. Również w domu na rynku, w któ-

rym mieszkała wdowa z dwiema córka-

mi, szambelan poprosił panny o przy-

mierzenie pantofelka. Jednak panto-

felek był dla nich za mały. Wtedy szam-

belan ujrzał Kopciuszka i poprosił o wło-

żenie pantofelka.

– Przecież jej nie było na balu, protes-

towały siostry. Jakież było zdziwienie, gdy okazało się, że pantofelek pasował na nogę Kopciuszka jak ulał.

Szambelan zabrał Kopciuszka do pa-

łacu, gdzie damy dworu ubrały ją w ła-

dną suknię i poprowadziły do królewi-

cza. Królewicz rozpoznał w niej dziew-

czynę z balu, która mu się najbardziej podobała. Jako królewicz nie mógł oże-

nić się z biedną służącą. Poprosił ją, by została w pałacu jako dama dworu. Od-

tąd zwana już nie Kopciuszkiem, lecz Pantofelkiem, miała w pałacu własny pokój i codziennie spotykała się z króle-

wiczem. Dziewczyna pamiętała o ryba-

ku i jego żonie, wdzięczna za ocalenie. Poprosiła królewicza, by rybaka przyjęto na służbę do pałacu. Codziennie chodził

on na targ i wybierał najlepsze ryby dla dworu.

Pewnego wieczoru w pałacu odbywa-

ło się przyjęcie dla ambasadorów, na którym usługiwały damy dworu. Po ucz-

cie ambasador zamorskiego kraju pop-

rosił Pantofelka o pokazanie mu meda-

lionu, który miała na szyi. Jakież było je-

go zdumienie, gdy na portrecie w środ-

ku rozpoznał swoją królową, która wiele lat temu wypłynęła z córką statkiem na morze. Statek zatonął podczas sztormu

i nikt się nie uratował. Ambasador chciał wiedzieć, skąd młoda dama dworu ma ten medalion? Wezwano rybaka z żoną, którzy opowiedzieli, jak znaleźli nieprzy-

tomną dziewczynkę na plaży. Na szyi miała właśnie ten medalion. Ambasador

powiedział, że wzywają go obowiązki

i szybko się pożegnał.

Jak się domyślacie, niedługo potem do pałacu zawitał król zamorskiego kraju i rozpoznał w Pantofelku swoją zaginioną córkę. Wszyscy świętowali odnalezienie królewny. Królewicz wkrótce poślubił królewnę i żyli długo i szczęśliwie. A co

z wdową i córkami? Nadal mogły bywać

na królewskich balach, gdzie chwaliły się, jak dobrze opiekowały się biedną służą-

cą, która okazała się królewną.

Warszawa, maj 2019 r.

Koniec.