Padał śnieg. Zamyślona patrzyłam przez okno, w pokoju mojej prababci. Babcia bujała się na wiklinowym fotelu,

i robiła na szydełku obrus. Znudzona ciszą powiedziałam:

‒ Babciu, babciu, opowiedz mi coś

ze swojego dzieciństwa.

Wtedy prababcia odłożyła robótkę.

Usiadłyśmy obie koło pieca i zaczęła

się opowieść. Opowieść z życia mojej prababci.

‒ Kochana wnusiu ‒ zaczęła.

‒ Kiedyś zimą bawiliśmy się zupełnie inaczej niż wy dzisiaj.

‒ Na przykład jak? ‒ spytałam.

‒ Och, och, och. Pytasz jak? A jeśli powiem ci, że zdejmowaliśmy szkolne

buty i skarpety i jeździliśmy na boso przed domem, to czy mi uwierzysz?

‒ Naprawdę? A dlaczego nie mogliście ślizgać się w butach lub na łyżwach? ‒ zapytałam.

‒ Ponieważ naszych rodziców nie było stać na łyżwy. A o buty musieliśmy dbać, bo mieliśmy razem tylko trzy pary. Buty zakładało się do

Paulę. Mama wcześnie nas osierociła, więc tata ożenił się powtórnie. Macocha miała trzech synów: Adama, Jacka

i Michała. Zatem w domu było nas sporo.

Siedem par dziecięcych stóp słychać było każdego ranka. Lecz macocha udawała miłą tylko w obecności taty. Gdy wyjeżdżał pokazywała swoją prawdziwą naturę. Najgorzej było

w „mikołajki”. Wtedy wystawialiśmy

z chłopakami nasze garnuszki za drzwi

i czekaliśmy na prezenty.

‒ A dlaczego garnuszki? ‒ spytałam.

‒ Prawdę mówiąc sama nie wiem, taka była tradycja. Ale wróćmy do historii.

Odkąd pojawiła się macocha, zawsze tylko my dostawałyśmy surowe ziemniaki.

A chłopcy ‒ słodycze i zabawki. W końcu

‒ Nie trzeba wnusiu. W końcu dostałam. Twój tata mi go włożył pod poduszkę, gdy jeszcze spałam, i poszedł do pracy. Kiedy wrócił, zastał mnie zapłakaną.

I spytał:

‒ B... babciu, dlaczego płaczesz?

‒ Bo nigdy nie dostałam prezentu na mikołajki. Dziękuję ci.

– I opowiedziałam mu tę samą

historię, co tobie.

‒ No ‒ powiedziałam, patrząc w okno ‒ mój tata jest wyjątkowy.

Następnego dnia spytałam prababcię, jaki to w ogóle był prezent?

‒ To nie powiedziałam? ‒ zdziwiła się.

‒ No nie ‒ odparłam.

‒ Więc to były... spinacze do

wieszania prania, dwie pomarańcze i trochę słodyczy.

‒ What? Spinacze, pomarańcze? ‒ byłam po prostu zszokowana.

‒ Wnusiu, kiedy twój tata był dzieckiem, nie było paczek pod choinkę. Twój tata dostawał tylko takie prezenty

z małą zabawką w przezroczystym foliowym worku. Chłopcy też czasem

dostawali rózgę zrobioną z cienkich brzozowych gałązek. A pomarańcze były tylko na mikołajki. Znalezione w paczce pod poduszką zapowiadały nadchodzące święta, kiedy cała rodzina zjeżdżała się

do mnie na wigilijną kolację. ‒ Tak naprawdę ‒ dodała ‒ mój dorosły wnuk podarował mi swoje dobre wspomnienia z dzieciństwa.

Koniec.