awno, dawno temu pewien młynarz postanowił obdzielić swoich synów tym co miał. Najstarszemu z nich zostawił w spa-

dku młyn, średniemu – worek pieniędzy,

a najmłodszemu – tylko kota. Najstarszy więc przejął młyn, średni zabrał pieniądze

i wyruszył w świat szukać szczęścia.

Najmłodszy syn Janek – ten, który dos-

tał kota – zupełnie nie wiedział co ma te-

raz zrobić. Spadek w postaci kota – to nie za wiele, przyznacie sami. Janek usiadł na kamieniu i spuścił głowę.

Wtedy stanął przed nim kot. Trzeba do-

dać, że nie był to zwykły kocur, który tyl-

ko łowi myszy i wyleguje się na piecu. Był to niezwykły kot, który mówił ludzkim gło-

sem, gdy miał na to ochotę.

– Miau, nie martw się panie – przemó-

wił kot. – Ze mną nie zginiesz, miau.

Kot poprosił młynarczyka, by ten kupił mu kapelusz, buty i torbę, a uczyni go najbogatszym markizem. Janek bardzo zdziwiony ale i zaciekawiony, poszedł do miasteczka by spełnić prośbę kota. Wró-

cił z kapeluszem i butami, o które prosił

kot, dorzucił też ubranie za ostatni grosz.

– Proszę, tu jest wszystko.

Kot był bardzo dumny ze swojego stro-

ju. Wyglądał zabójczo. Kapelusz i buty dodały mu elegancji i świadczyły o zamo-

żności. Co prawda mówi się, że nie strój zdobi kota, ale… przyznacie sami – kot przemienił się w nie lada przystojniaka.

W takim stroju mógł zdobywać świat

dla swego pana, by odmienić jego los

i spełnić daną obietnicę.

– I co teraz?

Niedaleko od młyna stał wysoki zamek, gdzie mieszkał król z królową i ich pięk-

ną córką. Właśnie dziś mieli udać się na przejażdżkę królewską karetą. Nagle ko-

tu zaświtał w głowie pewien pomysł.

– Miau, słyszałem, że król lubi króliki.

Sprytny i mądry kocur złapał tłustego królika, a swemu panu polecił skryć się

w krzakach, by przypadkiem nie zoba-

czył go król wraz z żoną, córką i służbą.

– Jaka piękna okolica – rzekła królowa – tu się zatrzymamy.

– Prrrrr, stać! ­– krzyknął woźnica.

W tej chwili zjawił się kot, ukłonił się nisko i powiedział:

– Oto prezent od mojego pana, markiza Karabasa.

– Dziękuję – rzekł król, zdziwiony wido-

kiem kota w butach i jego wytwornymi manierami.

Królewna zaś rozglądała się, bo bardzo chciała poznać markiza. Jej serce zaczęło mocno bić.

– Kto to jest ten markiz? – spytała – Czy

jest młody i piękny?

– O tak, i bardzo bogaty – odpowiedział kot.

– Chcę go poznać! – zachwyciła się kró-

lewna.

– Ech, może innym razem – powiedziała jednak królowa.

Gdy kareta odjechała wraz z orszakiem, Janek wyszedł zza krzaka, podszedł do ko-

ta i mówi:

– Co ty wyprawiasz? Chcesz, żebyśmy skończyli w zamkowym więzieniu jako oszuści?

– Wiem co robię – odpowiedział kot.

A po chwili mówi podniecony:

– Panie, panie oni jadą przez rzeczkę. Szybko, szybko. Nie mamy czasu.

Kot poganiał swego pana, bo miał już

następny, dokładnie przemyślany plan,

jak mu pomóc, by Janek stał się szczęśliwy i bogaty. Szeptał mu cicho na ucho, co zamierza.

– Otóż, z szybkością strzały musimy biec na przełaj, łąkami ze dwie mile, by orszak został w tyle. A w czasie odpowiednim znów się zjawimy, dokładnie przed nim. Biegnijmy tam nad rzeczkę, nie zwlekaj

ani troszeczkę.

Janek przekonawszy się już o zręczno-

ści, sprycie i odwadze kota, nie zadawał więcej pytań. Natychmiast ruszyli do rzeczki, kot prowadził.

Gdy dotarli na miejsce, kot plan w gło-

wie ma gotowy. W pośpiechu, aby zdą-

żyć przed królewskim orszakiem wydaje swojemu panu rozkazy. Każe mu zrzucić

kubrak, wskoczyć do wody i udawać, że tonie.

– Dobra, dobra – odparł Janek. – Zrobi się! I chlup do wody.

Tymczasem słychać turkot zbliżające-

go się królewskiego orszaku. Na to kot wrzeszczy:

– Ratunku, ratunku! Pomocy, mój pan markiz Karabas tonie. Ratunku, pomocy!

Król, usłyszawszy krzyki, natychmiast polecił swej straży ratować kociego pana. Był już najwyższy czas, bo nieszczęśnik rzeczywiście zaczął tonąć.

A kot w tym czasie tłumaczył królowi,

że jakiś złodziej skradł jego panu ubra-

nie, gdy ten poszedł się kąpać. Królowa

i królewna, której Janek bardzo się spo-

dobał, troskliwie zajęły się młodym marki-

zem. Król polecił służbie przynieść nowe ubranie. Gdy Janek pojawił się w nowych szatach, królewna oniemiała z zachwytu.

Kot nie próżnował. Ukłonił się zamaszy-

ście i zaprosił królewską parę z córką do pałacu swego pana – markiza Karabasa. Kiedy król z królową, królewną i synem młynarza sadowili się w karocy, kot po-

biegł przodem wskazując drogę do pa-

łacu, gdzie mieszkał czarodziej-odludek.

– Dzień dobry, wielki czarodzieju – po-

witał kot magika siedzącego w pustej komnacie i ukłonił się nisko. – Słyszałem, że kiedy tylko zechcesz, potrafisz zmienić się w każde zwierzę, nawet tak wielkie jak lew czy słoń.

– Też mi coś – odparł znudzony swymi

skarbami czarodziej. I szybko zmienił się

w groźnego lwa, bo lubił głośno ryczeć.

Przerażony kot ukrył się za słupem. Wy-

szedł stamtąd dopiero wtedy, gdy czaro-

wnik powrócił do ludzkiej postaci.

– Ojej! Przestraszyłem się nie na żarty – jęknął kot. – Słyszałem także, że potra-

fisz panie zmienić się również w bardzo małe zwierzątko, na przykład w mysz

– ale ja w to nie bardzo wierzę – dodał.

– Nie wierzysz? – No to patrz! – zawo-

łał rozgniewany czarownik i zmienił się

w małą myszkę.

Na to kot niewiele myśląc skoczył

i w mig pożarł czarodzieja zmienionego

w mysz!

Służący czarownika bardzo się z tego ucieszyli, bo okrutny mag dokuczał im jak nikt inny. Na prośbę kota szybko

nakryli do stołu i wyszli przed pałac ze swoim wybawicielem by powitać dostoj-

nych gości, jadących właśnie znad rzeczki.

– Witam wasze wysokości w pałacu markiza Karabasa! – zawołał kot i skłonił się nisko wraz ze służbą.

Po miłej pogawędce przy herbatce goś-

cie pojechali dalej, lecz wkrótce wrócili wraz z całym dworem na bal, na który

za namową kota zaprosił ich markiz Kara-

bas. Podczas tego balu markiz poprosił królewnę o rękę...

I żyli długo i szczęśliwie. Bo chociaż Jan

Karabas po ślubie przyznał się królewnie, że jest synem młynarza, ona wszystko mu wybaczyła i go nie opuściła.

Tak oto przyjaźń pewnego kota cenniej-

szą okazała się od złota!

Veterinary

Street

Warszawa,

listopad 2016 r.

Koniec.