"Βράχος στο Αιγάλεω"

Βάλιας Σεμερτζίδης

Σαντούρι μου παμπάλαιο,  πάρε σκοπό να παίξεις, 

ν’ ακούσει το Αιγάλεω, να φοβηθεί κι ο Ξέρξης.

Φέρε τον κόσμο ανάποδα ως το Χρυσόν Αιώνα

και πες στο γέρο Πλάτωνα να βγει στον Ελαιώνα.

Ιερά Οδός σημαίνει μνήμη βραχυκυκλωμένη. Μπουρλοτιέρικο που αράζει

μες στου χρόνου το μπουγάζι.............

"Ιερά Οδός"

Στίχοι: Φώντας Λάδης

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος

Ένα μικρό κορίτσι, η Αλίκη, στη δημοτική κατασκήνωση, γύρω στο 1950. Χρόνια φτωχικά, πατέρας Κωνσταντινουπολίτης, μητέρα Αρμένισα γεννημένη στη Σμύρνη κι εκείνη παιδί της Κατοχής. Δύσκολα χρόνια αλλά το χαμόγελο δεν έλειπε.

Το κορίτσι μεγάλωσε κι έγινε μια όμορφη κοπέλα. Μάτια γαλάζια, πρόσωπο πανέμορφο, ωραία κορμοστασιά, άνθρωπος ζεστός και καλόκαρδος, με φιλότιμο. Το πένθος για τον τόσο πρόωρα χαμένο αδελφό μουδιάζει το χαμόγελο.

Βόλτα στην πλατεία Εσταυρωμένου, γύρω στο 1957. Η Αλίκη και η Δέσποινα. Η Πιπίτσα, των παιδικών μου χρόνων. Φιλία μιας ολόκληρης ζωής. Οι αγαπημένες φίλες ήταν πάντα η μια στήριγμα της άλλης.

Τα κορίτσια της οδού Μαρμαρά έξω από το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου γύρω στο 1957.

Οδός Μυριοφύτου και Κωνσταντινουπόλεως τέλη της δεκαετίας του '50 με αρχές δεκαετίας του '60. Με τη φίλη της την Δέσποινα και τη Βάσω, την εξαδέλφη της φίλης της. Ατενίζουν τον κόσμο από ψηλά και τη ζωή τους με αισιοδοξία.

Στη κυρα-Μαρίκα, τη μοδίστρα της οδού Περγάμου, οι δυο φίλες μαζί με άλλα κορίτσια μαθαίνουν την τέχνη της ραπτικής. Κερδίζουν ένα μικρό μεροκάματο και συμβάλλουν στα οικογενειακά βάρη.

Ο Γρηγόρης, ο πρόωρα χαμένος αδελφός της Αλίκης, σε κάποιο ταβερνάκι του Αιγάλεω, διασκεδάζει με τους φίλους του. Ο πνιγμός του στη θάλασσα της Ραφήνας βύθισε στο πένθος την οικογένεια. Μόνο όταν μεγάλωσα και έμαθα για το γεγονός κατάλαβα γιατί, ακόμη κι όταν χαμογελούσε η γιαγιά Νάζη, η μελαγχολία ξεχείλιζε από τα μάτια της.

31 Οκτωβρίου 1960. Η μεγάλη μέρα για την Αλίκη. Παντρεύεται τον Χριστόφορο, τον Τάκη όπως τον φώναζαν όλοι, έναν άνθρωπο που την αγάπησε βαθιά. Μαζί πορεύτηκαν ισότιμα και συντροφικά μέχρι τις 30 Οκτωβρίου 1982, που χάθηκε τόσο ξαφνικά και πρόωρα.

Η πιο γλυκιά γιαγιά του κόσμου, η Νάζη. Ήρθε στην Κοκκινιά το 1922 με την Μικρασιατική καταστροφή, παντρεύτηκε τον Σωκράτη από την Πόλη και έζησε στο Αιγάλεω. Η αδελφή της η Ζαρμινέ παντρεύτηκε Αρμένη. Ζούσε στην Κοκκινιά μαζί με την μητέρα τους, την Ισκουί. Εκεί τις άκουγα να μιλούν Αρμένικα όταν δεν ήθελαν να καταλάβω τι λένε. Τις Κυριακές τα μεσημέρια το σπίτι της μοσχομύριζε Αρμένικα φαγητά και άνευ όρων αγάπη.

Κομμώσεις "Μισέλ". Σε ολόκληρη την παιδική μου ηλικία όταν μίλαγαν στη γειτονιά για κομμωτήριο ήξερα ότι εννοούσαν τον Μισέλ. Όπως όταν μίλαγαν για φούρνο όλοι εννοούσαν τον Βαζάκα. Ή για ψιλικατζίδικο την κυρα-Μαρίνα. Ακόμη και τώρα η λέξη "κομμώσεις" στο μυαλό μου παραπέμπει πρώτα στο "Μισέλ" και μετά οπουδήποτε αλλού.

Η μητέρα του Χριστόφορου, η Πολυξένη, Πόντια από την Τραπεζούντα, ήρθε στα Γιάννενα με την ανταλλαγή των πληθυσμών.

Σύντομα η οικογένεια απέκτησε δύο παιδιά, την Πολυξένη, που από την πρώτη στιγμή τη φώναζαν Τζένη, και τον Γρηγόρη, που πήρε το όνομά του από το θείο που δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν.

Και τα δύο παιδιά βαφτίστηκαν στην εκκλησία του Εσταυρωμένου, το 1962 η Τζένη και το 1964 ο Γρηγόρης.