Παιχνίδι στο πάρκο

Αντωνίου Αγγελική

Παναγιώτου Θεμιστοκλής

Πιερίδης Σταύρος

Χριστοδούλου Μικαέλλα

Μια ηλιόλουστη μέρα ένα οκτάχρονο αγόρι με πορτοκαλί σγουρά μαλλιά και μαύρα μάτια αποφάσισε να πάει στο πάρκο για να παίξει. Αυτό το αγοράκι το έλεγαν Μάριο και είχε κάποια κινητικά προβλήματα με αποτέλεσμα να κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Πήγαινε στην τρίτη τάξη του δημοτικού και του άρεσε πάρα πολύ να παίζει μπάλα!

Πήγε, λοιπόν, χαρούμενος στο πάρκο, αλλά δεν μπορούσε να παίξει όπως τα άλλα παιδιά. Έβλεπε όλα εκείνα τα παιχνίδια και ήθελε να παίξει αλλά δεν μπορούσε! Στο πάρκο είχε τσουλήθρες, κούνιες, αλογάκια, τραμπάλα και τροχό που γυρίζει. Ήταν ένα πανέμορφο πάρκο με ψηλά δέντρα όπου είχαν τις φωλιές τους πολλά πουλιά που κελαηδούσαν υπέροχα. 

Ο μικρός Μάριος ήταν πολύ στεναχωρημένος και προβληματισμένος που δεν μπορούσε να παίξει μαζί τους στα παιχνίδια. Ένιωθε τόση μοναξιά! Το μόνο παιχνίδι που θα μπορούσε να παίξει στο πάρκο ήταν η μπάλα. Όχι ποδόσφαιρο, γιατί ήταν αδύνατο να κλωτσήσει την μπάλα με τα πόδια μιας και δεν μπορούσε καν να κινήσει τα πόδια του. Μπορούσε όμως να ρίχνει και να πιάνει την μπάλα με τα χέρια! Αυτό το παιχνίδι το έπαιζε και με τον μπαμπά του όταν επέστρεφε από τη δουλειά.

Εκείνη τη μέρα στο πάρκο είχε ακόμη τρία αγόρια.

Ο Μάριος ήθελε πάρα πολύ να γίνει φίλος με αυτά τα παιδιά και να παίξει μαζί τους μπάλα. Τα παιδιά ήταν ο Άγγελος, ο Αλέξης και ο Νικόλας. Αυτά μπορούσαν να παίξουν σε όλα τα παιχνίδια του πάρκου.

Ξαφνικά στο πάρκο ήρθε ένα σκυλάκι. Ήταν ένα πολύ γλυκό, καφετί σκυλί και στο στόμα του κουβαλούσε το δικό του παιχνίδι, μια μαλακή πορτοκαλί μπαλίτσα. Μόλις τον είδε ο Μάριος έλαμψε το πρόσωπό του! «Να ένας φίλος με τον οποίο θα μπορούσα να παίξω μπάλα», σκέφτηκε. Τον πλησίασε αμέσως και του φώναξε να του ρίξει την μπάλα. Έτσι, άρχισαν να παίζουν μαζί!

Σε λίγο ακούστηκε μια ωραία μουσική. Ήταν η μουσική του παγωτατζή! Τα παιδιά που είχαν κουραστεί τόσο πολύ από το παιχνίδι θα ήθελαν πάρα πολύ να είχαν ένα δροσερό παγωτό. Αλλά, δυστυχώς, δεν είχαν χρήματα! Το μόνο παιδί που είχε μαζί του χρήματα ήταν ο Μάριος. Τότε σκέφτηκε να κεράσει παγωτό και τα άλλα παιδιά και με αυτό τον τρόπο να τους γνωρίσει καλύτερα και να γίνουν όλοι φίλοι.

Έτσι κι έγινε! Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με την ιδέα του Μάριου να τους κεράσει παγωτό και κάθισαν όλοι μαζί να το φάνε. Γνωρίστηκαν όλοι μεταξύ τους κι έγιναν φίλοι. Για να ευχαριστήσουν τον Μάριο, έπαιξαν μαζί του μπάλα. Και από εκείνη τη μέρα τον έβαλαν στην παρέα τους, τον βοηθούσαν σε ότι χρειαζόταν και έγιναν αχώριστοι!

Οι ποντικούληδες

Αργυρού Αντρέας

Μιχαήλ Μαρίνα

Σάλεχ Μοχάμαντ

Πιττάσιη Άγγελος

Januskeviciute Auguste 

      Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν τέσσερα ποντίκια που τους έλεγαν Μαξ, Σπάικ, Φλούφλη και Γκριζμάν. Ο Μαξ ήταν πέντε χρονών και πήγαινε προδημοτική, ο Σπάικ ήταν εννιά χρονών και πήγαινε τετάρτη τάξη, ο Γκριζμάν ήταν δεκαέξι χρονών και σπούδαζε και ο μικρότερος ο Φλούφλης ήταν τριών χρονών και πήγαινε στο νηπιαγωγείο.

Ζούσαν σε μια φάρμα με πολλά ζώα: κοτούλες, κόκορες, γουρούνια, άλογα, αγελάδες και πολλά άλλα. Ήταν χαρούμενα που ζούσαν στη φάρμα. Περνούσαν πολύ ωραία αλλά ήθελαν να κάνουν κι άλλους, καινούριους φίλους. Θα ήθελαν να γίνουν φίλοι με τη μαύρη γάτα, που ζούσε κι αυτή στη φάρμα, αλλά δεν ήταν φίλη τους.

Τη μαύρη γάτα την έλεγαν Κική και ήταν πολύ κακή. Έκανε τη ζωή των ποντικών δύσκολη! Τους κυνηγούσε συνέχεια και δεν τους άφηνε να βγουν έξω από το σπίτι τους για να παίζουν με τα άλλα ζώα. Ήθελε να τα φάει! 

Ένα πολύ καλό σκυλάκι, ο Μαξ, που κατάλαβε τι γινόταν προσφέρθηκε να τους βοηθήσει. Πήγε κοντά τους και τους είπε:

Φίλοι μου ποντικάκια, κατάλαβα τι συμβαίνει με την κακιά γάτα και αποφάσισα να σας βοηθήσω.

-Σε ευχαριστούμε κύριε Μαξ! Θα σου χρωστάμε χάρη γι αυτό που θα κάνεις για μας. Η Κική μας κυνηγάει συνεχώς και θέλει να μας κατασπαράξει με τα μυτερά της νύχια... Δεν τολμούμε να βγούμε από το σπίτι μας!

-Έχω μια καταπληκτική ιδέα! Θα γεμίσουμε ένα κουβά με νερό και θα το ρίξουμε επάνω της. Ξέρετε οι γάτες μισούν το νερό.

-Περίφημη ιδέα! Έτσι θα της δώσουμε ένα πολύ καλό μάθημα!

Έτσι, κι έγινε! Όταν η γάτα βράχηκε με το νερό ένιωσε πολύ άσχημα και κατάλαβε το λάθος της. Λες και το νερό ήταν μαγικό, όταν το τρίχωμά της βράχηκε με αυτό την μεταμόρφωσε σε μια καλή, γλυκιά και ήρεμη γάτα! Μετάνιωσε αμέσως για αυτό που έκανε στους ποντικούς και τους ζήτησε ένα μεγάλο συγγνώμη.

Οι ποντικοί συγχώρεσαν την γάτα και μετά όλοι έγιναν πολύ καλοί φίλοι. Όλα τα ζώα ποντίκια, γάτοι, σκύλοι ζούσαν αγαπημένα στη φάρμα και έπαιζαν πάντα μαζί!

Ο χαμογελαστός Ροζούλης

Ευγενίου Υάκινθος

Κωνσταντίνου Ελίνα

Κωστέκογλου Αλέξανδρος

Όπρεα Έρικα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ψάρι που το λέγανε Ροζούλη. Ήταν δώδεκα χρονών και πήγαινε στην Α΄ τάξη του Γυμνασίου του βυθού. Ο Ροζούλης ήταν ένα μεγάλο όμορφο ψάρι με μεγάλα γουρλωτά μάτια και ένα πλατύ χαμόγελο. Ζει στο βυθό κάποιου μεγάλου ωκεανού κι όλοι εκεί τον ξέρουν σαν ο «Χαμογελαστός Ροζούλης». Στο βυθό υπάρχουν ψηλά φύκια και πολύ μεγάλα βότσαλα. Εκεί ζουν διάφορα είδη ψαριών σε αγέλες, όπως αχινοί, τσιπούρες και αθερίνες.

Ένα απόγευμα, καθώς ο Ροζούλης επέστρεφε στο σπίτι του από το σχολείο, συνάντησε μια αγέλη πολύ όμορφων ψαριών με έντονο κίτρινο χρώμα, τους πλησίασε χαμογελαστός - όπως πάντα - και τους είπε:

Ωωω! Γεια σας! Θα θέλατε να γίνετε φίλοι μου;

Μα είσαι τόσο διαφορετικός! Δεν είσαι όπως εμάς. Έχεις διαφορετικό χρώμα, διαφορετικό σχήμα, διαφορετικό μέγεθος και τόσες άλλες διαφορές... Πώς μπορούμε εμείς τα ομορφότερα ψάρια του βυθού να κάνουμε παρέα μαζί σου;

Ο Ροζούλης όταν τα άκουσε όλα αυτά έχασε το πλατύ του χαμόγελο και απομακρύνθηκε στεναχωρημένος. Ένιωσε θυμό, λύπη, απογοήτευση και μοναξιά που δεν τον αποδέκτηκαν τα άλλα ψάρια.

Την ίδια ώρα όμως, στο ίδιο σημείο του ωκεανού άρχισαν να πέφτουν από την επιφάνεια του νερού κάτι τεράστια, πυκνά δίχτυα. Τα δίχτυα αυτά ανήκαν σε δυο επαγγελματίες ψαράδες που μόλις είχαν πλησιάσει στην περιοχή και είχαν δει αυτή την μεγάλη αγέλη με το υπέροχο κιτρινωπό χρώμα.

Οι ψαράδες κατάφεραν να παγιδεύσουν τα ψάρια στα δίχτυά τους. 

Κανένα δεν κατάφερε να τους ξεφύγει. Εκείνα τρομάξανε πάρα πολύ! Ένιωθαν εγκλωβισμένα μέσα στα δίχτυα και άρχισαν να φωνάζουν:

ΒΟΗΘΕΙΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ!!!