Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια ντομάτα που την έλεγαν Ντίνα Ντοματίνα. Που λέτε η Ντίνα, είχε ένα μεγάλο πρόβλημα που τη βασάνιζε εδώ και καιρό. Από τη μια, παρόλο που η ίδια καταγόταν από την οικογένεια των φρούτων, αυτά την κορόιδευαν και δεν την ήθελαν στην παρέα τους. Δεν έφτανε αυτό, κάποια φρούτα την απειλούσαν λέγοντάς της : «Θα σε κάνω κέτσαπ!!»

Από την άλλη και τα λαχανικά αν και την καταδέχονταν όποτε γινόταν σαλατομάζωξη στην πόλη, την απέφευγαν μετά. 

Αυτή η φράση τριβέλιζε στο μυαλό της μέρα νύχτα. Όπου κι αν πήγαινε κοίταζε πίσω της μήπως παραμόνευε κάποιο εχθρικό φρούτο ή λαχανικό που ήθελε να πραγματοποιήσει την απειλή του. «Θα σε κάνω κέτσαπ Ντίνα!!», «Ντοματίνα ντοματίτσα θα σε κάνω κέτσαπ για την πίτσα!!», «Ντινούλα Ντοματούλα είσαι ότι πρέπει για σαλτσούλα».

Όλο αυτά της έλεγαν όπου κι αν πήγαινε. Στην λαχαναγορά, στην φρουταριά, στο παζάρι, στον μανάβη. Πολύ απεγνωσμένη ήταν η Ντίνα η καημένη. Κλείστηκε στον εαυτό της, απέφευγε να μιλά με φρούτα και λαχανικά. Ήταν πολύ πολύ λυπημένη. Δεν ήξερε τι να κάνει, πού να πάει.

Αναρωτιόταν συχνά: «Γίνεται ένα φρούτο να κάνει παρέα με τα λαχανικά;»

Άσε που η κόκκινη πιπέρια, η Ρίτσα η Πιπερίτσα, την ζήλευε παθολογικά. Είχαν βλέπεις το ίδιο χρώμα και δεν την ήθελε στις σαλάτες. Ήθελε αποκλειστικότητα λ΄΄εει, μόνο αυτή να έχει κόκκινο χρώμα ανάμεσα στα πράσινα λαχανικά της σαλατοπαρέας: τον Ρούλη (από το Μαρούλι), την Ρόκα, τον Δάκη τον Κρεμμυδάκι και τον όμορφο Άκη Αγγουράκι. Η Ρίτσα την απειλούσε ψιθυρίζοντας της στο αυτί όποτε βρίσκονταν σε σαλατοπαρέα:

« Ντίνα Ντοματίνα θα σε λιώσω μια μέρα να μου το θυμηθείς!! Φύγε αμέσως από το μπολ αλλιώς θα γίνεις ντοματοπολτός!!»

Η Ντίνα ήταν απογοητευμένη. Δεν μπορούσε να ανήκει σε καμιά οικογένεια. Ούτε στα φρούτα ούτε και στα λαχανικά. Ένιωθε μόνη και αποξενωμένη. Δεν μπορούσε να βρει μια λύση αφού και η ίδια ήταν συγχυσμένη. Δεν ήξερε που ανήκει. Κανονικά ήταν φρούτο ενώ ο περισσότερος κόσμος την νόμιζε για λαχανικό. Μεγάλο μπέρδεμα!! Κι αυτή να μην βρίσκει την άκρη.

Μια μέρα καθώς καθόταν στο παγκάκι του μανάβικου την είδε ο βασιλιάς των φρούτων το Ρόδι. Την άκουσε που έκλαιγε και μιλούσε μόνη της κοιτώντας στον καθρεφτάκι της να σιγοψιθυρίζει:

«Καθρέφτη καθρεφτάκι μου πες μου εσύ; Είμαι φρούτο ή λαχανικό;»

Την πλησίασε. «Γεια σου Ντίνα. Μα γιατί κλαις; Τι συμβαίνει;» την ρώτησε ανήσυχος.

«Είμαι μόνη τόσο μόνη» του απάντησε η Ντίνα η Ντοματίνα με αναφιλητά.

«Δεν έχεις φίλους;»

«Θέλω να έχω φίλους, μα όλοι με κοροϊδεύουν, με αποφεύγουν και με απειλούν πως θα με κάνουν κέτσαπ!!!»

Ο Βασιλιάς Ρόδι έμεινε αποσβολωμένος να την κοιτά. Κάθισε δίπλα της, έσκυψε της πήρε το χέρι και της είπε:

«Θέλω να μου τα πεις όλα. Θέλω να μάθω να δούμε αν μπορώ να βοηθήσω!!»

«Τι να σας πω εξοχότατε. Μέχρι που και απόπειρα δολοφονίας έκανε η ζηλιάρα η Ρίτσα, η Πιπερίτσα πριν λίγες μέρες. Προσπάθησε να με λιώσει καθώς περνούσα το δρόμο με το φορτηγάκι της. Μόλις που κατάφερα να γλυτώσω».