– Halo! Czy to Wete, no ta ryna, znaczy ten no, ryjna?

– Pan się zdecyduje, we te albo w tamte, bo tu jest Wete-ryna-ryjna.

– Ja przepraszam, chciałem na Wete-ryjną się dodzwonić.

– Na Wete-ryna-ryjną może?

– A, tak też być może.

– A z kim żeś się pan chciał skontaktować?

– Panie, ja nie skontrolować, tylko porozmawiać chciałem.

– Ale z kim, jakie imię i nazwisko?

– Coś przerywa, no, już mówię, mówię wszystko: ja de facto porozmawiać sobie chciałem.

– Ale panie, tu takiego nie ma: ani Fakto, ani Defakto.

– Jak to nie ma, znaczy dziś Wete-ryjna nieczynna?

– Panie, Wete-ryjna nie, Wete-ryna-ryjna tak.

– Co pan tak gadasz, raz tak, a raz siak?

– Panie, widzę, że pan słyszysz, że dzwo-nią, tylko nie wiesz w którym kościele?

– Ale ja nie dzwoniłem do kościoła!

– To w końcu kogo mam zawołać?

– Nikogo, tak sobie chciałem pogadać, bo siedzę sam w domu.

– Panie, ale czas mi pan zabierasz, a czas to pieniądz.

– Co mi pan tu gadasz, ja żadnych pienię-dzy panu nie zabrałem. Jak panu potrzeb-ne pieniądze, to mogę panu puszek po coli przynieść, bo dużo dziś zebrałem.

– Panie, tu nie punkt skupu, tu jest szkoła. Wete-ryna-ryjna.

– A, to szkoła awaryjna? Ja dziś żadnej awarii nie miałem, zadanie domowe odpisałem.

– Panie, chyba masz pan jakąś awarię w głowie, bo mądrej głowie dość dwie słowie. A pan nic nie kontaktujesz.

– Ale ja tylko porozmawiać chciałem.

– Panie, my tu gadu, gadu, a już blisko do obiadu. Pan się streszcza.

– No, streszczenia nie zrobiłem, ale jutro rano odpiszę.

– Pisz pan, panie na Berdyczów. A teraz to z kim mam pana skontaktować?

– Ale ja tu żadnej awarii nie mam, już panu mówiłem. Wszystkie kontakty

u mnie działają.

– A, to jak kontakty działają, to pan odpali komputer i wpisze espees dwieście czterdzieści.

– Panie, mówiłem już panu, że żadnej forsy panu nie zabrałem, ani dwieście, ani czterdzieści.

– Panie, to tylko numer taki jest na Wete-ryna-ryjnej trzy, koło tego namiotu białego.

– Ani dwieście, ani czterdzieści, ani trzy. Panie, nie ze mną te numery. A namiot już mam, nad Wisłą.

– Panie, wiesz pan, ile już wody w Wiśle upłynęło od początku tej rozmowy?

– A co mi pan tu wodę lejesz, kiedy ja chciałem sobie porozmawiać.

– Ale dlaczego dzwoni pan na Wete-ryna-ryjną, żeby sobie porozmawiać?

– Na Wete-ryjną? Panie, do mnie codziennie dzwonią z tej Awaryjnej,

z biblioteki, że tak tylko pogadać sobie chcieli. No to w końcu oddzwaniam.

– Panie, trzeba było mówić od razu, żeby skontaktować pana z biblioteką. Łączę, pan czeka.

– Halo! No i przerwało. Znowu jakieś awarie tam mają. I jak tu się dogadać?

Veterinary

Street

Warszawa, listopad 2017 r.

Koniec.