Το παραμύθι αυτό αποτελεί το πόνημα των παιδιών του 2ου υποχρεωτικού τμήματος του 1ου Νηπιαγωγείου

Ν. Σουλίου στα πλαίσια της εκπαιδευτικής δράσης:

Κύπρος- Ελλάδα -Ομογένεια: εκπαιδευτικές γέφυρες.

Ο τίτλος του παραμυθιού, δανεισμένος από το ομώνυμο έργο του Φ. Φαριάντ, κρύβει την ελπίδα για την αποκατάσταση της δικαιοσ΄ύνης και της ειρήνης στο πονεμένο νησί της Αφροδίτης.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κόρη όμορφη, όμορφη πολύ, σαν τη θεά Αφροδίτη. ¨Όλοι τη θαύμαζαν και όλοι την αγαπούσαν. Κύπρος ήταν το όνομά της.

Στην ποδιά της ήταν κεντημένα ο ήλιος και το φεγγάρι, ο ουρανός και η καταγάλανη θάλασσα με τα κοχύλια της, μπαξέδες με κατακόκκινα γαρύφαλλα και καθε λογής λουλούδια.

Είχε τις χάρες όλες. Αγαπούσε τις τέχνες, τα τραγούδια, τα παραμύθια, το κέντημα, τα λουλούδια μα πιο πολύ από όλα αγαπούσε τους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι

που ζούσαν κοντά της ήταν ευτυχισμένοι:

η κυρά Μαρία και ο κυρ Χρήστος, η κυρά Φατιμέ και ο κυρ Οσμάν.

Ο καιρός περνούσε

ήσυχα και ειρηνικά.

H κόρη έσπασε στα δυο και κατακόκκινο αίμα έτρεξε από την πληγή της. Τα καταγάλανα μάτια της πλημμύρισαν με δάκρυα και χάθηκε η χαρά από μέσα της.

Ώσπου μια μέρα, μαύρα σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό. Τότε έκανε την εμφάνισή του ο τρομερός δράκος...Έβγαζε φωτιές από το στόμα του και σκορπούσε γύρω του το φόβο και την καταστροφή. Και τότε η κόρη χτυπημένη από τον δράκο έπεσε στο χώμα ενώ οι φλόγες έκαιγαν το κορμί της...

Το τραγούδι από τα χείλη της σώπασε, το χαμόγελό της έσβησε, ο ήλιος και το φεγγάρι, η θάλασσα με τα κοχύλια, οι μπαξέδες με τα λουλούδια χάθηκαν από την ποδιά της που τώρα έγινε κατάμαυρη όπως η καρδιά της.

Λαβωμένη και πληγωμένη, στο άγιο χώμα των προγόνων της πεσμένη, με τους 32 ανέμους να λυσσομανούν τριγύρω της, κάθεται και καρτερικά προσμένει...Προσμένει τα παιδιά της και ονειρεύεται την ειρήνη...