Ευαγγελία Ταούλα

Αφιερωμένο στα παιδιά που αποτελούν πηγή έμπνευση

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή, γεννήθηκε ένας αετός από χαρτί. Ο χαρταετός μας, ήταν λίγο διαφορετικός από τους υπόλοιπους χαρταετούς. Δεν ήταν πολύχρωμος, με πολλά χρώματα δηλαδή σαν τους άλλους, αλλά μονόχρωμος, είχε μόνο ένα χρώμα. Το ΑΣΠΡΟ. Αυτό τον στενοχωρούσε πολύ. Τις μέρες εκείνες, όλοι οι χαρταετοί, ετοιμαζόταν για το μεγάλο τρελό χορό των χαρταετών στον γαλανό ουρανό. Συναγωνίζονταν μεταξύ τους σε χρώματα, σχέδια, κορδέλες. Ο χαρταετός μας λοιπόν, αφού ήταν μόνο άσπρος ένιωθε λυπημένος και μόνος. Δεν ήθελε να παίξει, δεν ήθελε να πετάξει μαζί με τους άλλους. Ντρεπότανε που δεν είχε πολλά χρώματα. Έφυγε μακριά από τους άλλους και πετούσε μόνος του για να μην τον βλέπουν.  

Πήγε κρύφτηκε πίσω από ένα σύννεφο. Εκείνο τον είδε και τον ρώτησε:

• Πού π΄άς; γιατί κρύβεσαι πίσω μου;
• Ουφ! Άφησέ με κι εσύ... Θέλω να κρυφτώ να μη φαίνομαι...
• Και γιατί παρακαλώ; γιατί να κρυφτείς, ρώτησε το σύννεφο.
• Δε μου αρέσει το χρώμα μου. Είμαι ΜΟΝΟΧΡΩΜΟΣ. Ενώ όλοι οι χαρταετοί είναι ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΙ. Αχ και να μπορούσα να έχω πολλά χρώματα!!!
• Αααα, δεν είναι πρόβλημα. Αν πας να βρεις τη χώρα του μαγικού ουράνιου τόξου, που έχει όλα τα χρώματα του κόσμου, θα σε βοηθήσει.
• Είναι μακριά η χώρα του ουράνιου τόξου;
• Θα πρέπει να κατέβεις λίγο χαμηλ΄ά, να ρωτήσεις τα λουλούδια, απάντησε το σύννεφο.
• Ευχαριστώ πολύ... απάντησε ο χσρταετός μας και πέταξε χαμηλά.

Καθώς πετούσε προς τη γη, είδε τα λουλούδια που τον κοιτούσαν.

- Αααα μην πέσεις πάνω μας, θα καταστραφούμε όλοι!

-  Όχι. Μόνο να σας ρωτήσω θέλω.

Πλησίασε ένα λουλούδι που του φάνηκε πολύ ευγενικό και το ρώτησε.

- Εσύ όμορφο λουλουδάκι, μήπως γνωρίζεις πού είναι η χώρα του ουράνιου τόξου; Το σύννεφο μου είπε να σας ρωτήσω γιατί θέλω να βρω τα χρώματα

-  Ε ναι, πρέπει να πετάξεις λίγο πιο ψηλά και να ρωτήσεις τον ήλιο. Αυτός γνωρίζει καλύτερα από όλους που είναι η χώρα του ουράνιου τόξου.

Ευχαριστώωωωωω, απάντησε ο χαρταετός και με ένα απαλό φύσημα του ανέμου, πέταξε όσο πιο ψηλά μπορούσε.

Είδε τον ήλιο να λάμπει και να του χαμογελάει, κλείνοντάς του το μάτι.

- Εμένα ψάχνεις; Το ρώτησε

- Ναι, πού το ξέρεις;

- Μου το είπαν τα πουλιά που πετούσαν και σ’ άκουσαν να μιλάς με τα λουλούδια. Τι ψάχνεις;

-   Μμμ ψάχνω να βρω τη μαγική χώρα του ουράνιου τόξου, εκεί όπου υπάρχουν όλα τα χρώματα του κόσμου, θέλω να γίνω ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ, βαρέθηκα να είμαι ΜΟΝΟΧΡΩΜΟΣ.

Μα αυτό είναι πολύ εύκολο, απάντησε ο ήλιος. Θα πετάξεις ίσα προς τα βουνά, θα δεις πρώτα μια λίμνη και στο τρίτο βουνό αριστερά είναι η μαγική χώρα του ουράνιου τόξου.

- Ευχαριστώ, είπε ο χαρταετός μας και ξεκίνησε για το νέο του πέταγμα.

Όταν πλησίασε είδε το ουράνιο τόξο να στέκεται μεγαλόπρεπο. Μπροστά του είχε ένα μαγικό τσουκάλι κι όλα τα χρώματα σαν πολύχρωμες κορδέλες χόρευαν μέσα στο τσουκάλι.