Μια φορά κι ένα καιρό η μικρή γη έπαιζε στο δωμάτιο της αμέριμνη. Κάποια στιγμή άκουσε ένα χτύπημα στο τζάμι. Πλησίασε δισταχτικά να δει ποιος ήταν. Δεν πίστευε στα μάτια της. Ήταν ο Κορωνοϊός.

Ήταν ένα απωθητικό πλάσμα. Τα μάτια του ήταν μικρά σαν σχισμές, τα φρύδια του έσμιγαν και τα δόντια του ήταν άγρια και έτρεχαν σάλια. Το σώμα του όλο ήταν καλυμμένο με ένα στρώμα μούχλας και γλίτσας και το σχήμα του ήταν ακανόνιστο.

Έδειχνε να είναι πράσινος της γλίτσας και έμοιαζε βρωμερός.

Τρίχες κάλυπταν όλο το κορμί του, όμως βρώμικες, λασπερές και γλιτσιασμένες.

Στο κεφάλι του φορούσε μια φανταχτερή, τεράστια κορώνα, που γυαλοκοπούσε. Μα τί στο καλό πλάσμα ήταν αυτό;

Η μικρή γη πλησίασε αθώα και ανέμελη. Δεν ήξερε τί ήταν, ήταν περίεργη όμως... έμοιαζε απειλητικό αυτό το πλάσμα.

Η γη είχε ακούσει για ένα πλάσμα άσχημο και κακό, που πήγαινε κοντά στους ανθρώπους και τους κολλούσε μία φοβερή αρρώστια, που αρρώσταινε πολύ σοβαρά τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Και τότε κατάλαβε Ήταν αυτό το φοβερό πλάσμα.