Gülhane Parkı'ndaydım. Mutsuz ve yalnızdım. Sanki dünya başıma yıkılmış, en büyük dertler bendeydi. Üstesinden gelemeyecek şeyler yaşamıştım kendimce.

Tam böyle düşünürken yanıma yaşlıca bir amca yaklaştı. Derdimi sordu. Anlattım.

-Bu derdi aşamam. Neden hep benim başıma böyle şeyler geliyor? Bıktım artık. Dede şöyle bir baktı ve ;

-Bunlar büyük sorunlar öyle mi? O zaman dinle.

-11 yaşında babamı kaybettim. Okulu bırakıp tarlada çalışıp çalıştım. Yine de annem ve kardeşim yanımda olduğu için şükrettim. Birkaç sene sonra annemi kaybettim. Yine de kardeşim yanımdaydı. Senelerce baktım kardeşime, büyüttüm, okuttum. Şükür halimiz iyiydi. Mutlu olacak bir şeyler hep buldum. Kardeşim evlendi gitti. Bir sene sonra kaza geçirdim, uzun süre yürüyemedim ama şükrettim. Sonuçta hayattaydım.



Evlendim, çocuklarım oldu. Çocuklarıma her zaman şükrü öğrettim. Sorunlarım oldu ama ailem en büyük mutluluğumdu. İşten atldım, günlük işler yaptım ama eve bir gün olsun üzgün dönmedim. Karım en büyük destekçimdi. Bir dilim ekmeğimiz vardı, yine de mutluyduk. Şükür en büyük servettir kızım. Şükret şu an elinde olan her şey için. Yokluktan geldim fakat şükür şu an halim vaktim yerinde. Her şeyim var.

Düşündüm. Yaşadıklarım amcanın yaşadıklarının onda biri bile değildi. Ama hala mutluydu. O an kendimden utandım. Hayatta istersem mutlu olabilecek çok neden bulurdum fakat ben mutsuz olmak için çabalamıştım resmen. Bir saatlik sohbet hayatımı yeniden anlamamı sağladı. Anladım ki mutluluk bende ve şükürde gizliydi.