Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγανε Ζωή και ζούσε σε ένα χωριό με τους γονείς της. Είχε μια πολύ όμορφη αυλή και κάθε πρωί έβγαινε και έπαιζε.

 Ξαφνικά εκεί που έπαιζε είδε ένα κουνελάκι. Το πήρε αγκαλιά και έτρεξε στο σπίτι. Βρήκε τη μαμά της στο σαλόνι και της είπε: " μαμά μαμά βρήκα ένα κουνελάκι στην αυλή, μπορώ να το κρατήσω;

     «Εντάξει. Αρκεί να το φροντίζεις και να μη κάνει ζημιές» είπε η μαμά της. Τότε η Ζωή πήρε το κουνελάκι και το πήγε στο δωμάτιό της. Το χτένισε, του έβαλε ένα φιογκάκι ανάμεσα από τα δύο αυτάκια του και μια όμορφη ροζ φουστίτσα. Μετά το πήγε στη μπανιέρα για να το καθαρίσει και να του βάλει πιστολάκι.

Μόλις τελείωσε, το κουνελάκι είχε γίνει μια γούνινη φουντωτή μπαλίτσα με ηλεκτρισμένες τρίχες. Τόσο δυνατά φύσαγε το πιστολάκι η Ζωή! «Ωχ! Μπορεί να έβαλα κατά λάθος τον διακόπτη να φυσάει τέρμα δυνατά. Αλλά δεν πειράζει. Θα σε χτενίσω ξανά και θα γίνεις μια χαρά».

  Έτσι η Ζωή το έβαλε κάτω και το χτένισε όσο μπορούσε πιο πολύ. Το κουνελάκι έγινε ξανά πανέμορφο! Τότε η Ζωή που νόμιζε ότι θα γίνει το κατοικίδιο της, το έβαλε να καθίσει μαζί της στον καναπέ να δούνε τηλεόραση. Η Ζωή έβλεπε το αγαπημένο της παιδικό και ξεχάστηκε. Το κουνελάκι έφυγε και πήγε στην κουζίνα, μπήκε μέσα στα ράφια και έχυσε κάτω τις φακές και τα ρύζια! 

Μετά πήγε στη ντουλάπα και έφαγε τις κάλτσες του μπαμπά και της μαμάς! Μετά πήγε μια βόλτα και στο μπάνιο και άρχισε να τρώει τα καλλυντικά της μαμάς ! Όταν η Ζωή κατάλαβε ότι το κουνελάκι δεν ήταν δίπλα της σηκώθηκε και άρχισε να το ψάχνει. Τότε είδε την καταστροφή στην κουζίνα, αλλά το κουνελάκι δεν το έβρισκε πουθενά.

   Η  Ζωή έψαχνε και έψαχνε και τελικά το βρήκε μέσα στην ντουλάπα να τρώει τα ρούχα. Μετά η Ζωή το μάλωσε που έφαγε όλα τα ρούχα, τα καλλυντικά και τις κάλτσες του μπαμπά και της μαμάς. Όταν η Ζωή το μάλωσε πήγαν και οι δυο στο υπνοδωμάτιο  στεναχωρημένοι.

Μόλις η μαμά και ο μπαμπάς είδαν τις ζημιές που έκανε το κουνελάκι, έξαλλοι έτρεξαν στο δωμάτιο της Ζωής και της είπαν ότι το πρωί θα έπρεπε να το αφήσει και πάλι ελεύθερο στην αυλή. Η Ζωή στεναχωρήθηκε, απογοητεύτηκε και άρχισε να κλαίει που θα έχανε τον μικρό της φίλο.... Τότε όμως της ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! << Δεν γίνεται να σε χάσω, μόλις σε γνώρισα! Θα σε κάνω ένα κουνελάκι για σαλόνι!

Αρχίζουμε την εκπαίδευση!!!>>, φώναξε με αποφασιστικότητα. Αμέσως έτρεξε στην ντουλάπα της, φόρεσε το στρατιωτικό καπέλο της και άρπαξε την σφυρίχτρα της. Μόλις κοιμήθηκαν οι γονείς της, έτρεξε στο ψυγείο και πήρε τις αγαπημένες λιχουδιές του φίλου της, τα καρότα. << Έχουμε μόνο μία νύχτα, δεν πρέπει να χάσουμε χρόνο, αγαπημένο μου κουνελάκι. 

Ξεκινάμε αμέσως τώρα! 1ο μάθημα! Εντολές σήκω και κάτσε...>>, είπε η Ζωή στο κουνελάκι. Κάθε φορά που το κουνελάκι άκουγε και έκανε ότι του έλεγε η Ζωή, του έδινε λίγο καρότο. Τόσο πολύ αγαπούσε τις λιχουδιές το κουνελάκι, που πολύ γρήγορα κατάφερε να εκτελέσει σωστά τις πρώτες του εντολές! Η Ζωή ένιωσε μεγάλη ικανοποίηση και ελπίδα ότι μπορεί και να τα καταφέρουν ως το πρωί.

    Γρήγορα, γρήγορα συνέχισε την δεύτερη εντολή. Πήρε ένα  λούτρινο αρκουδάκι  που  ήταν  μαλακό σαν  τις  κάλτσες  της  μαμάς  και  του  μπαμπά  και  του το  έδωσε να  παίζει. Έτσι, σκέφτηκε ότι δεν θα πειράξει ξανά τα πράγματα του σπιτιού. Του έδωσε μια κάλτσα της και του είπε «θα παίξεις κουνελάκι μου με το αρκουδάκι σου, χωρίς να πειράξεις την κάλτσα μου και εγώ θα σου δώσω λιχουδιά». 

Μόλις άκουσε το κουνελάκι για τη λιχουδιά, την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και αμέσως άρχισε να παίζει με το λούτρινο αρκουδάκι. «Μπράβο το γλυκό μου κουνελάκι» είπε η Ζωή και του έδωσε μια τεράστια λιχουδιά. Εκείνη την στιγμή όμως, η Ζωή σκέφτηκε κάτι πολύ σημαντικό

« Ωχχχ, κουνελάκι μου ξέχασα να σου δώσω ένα όμορφο όνομα».

Η Ζωή το σκέφτηκε καλά και ονόμασε το κουνελάκι Φλάφι. Όλο το βράδυ η Ζωή προσπαθούσε να εκπαιδεύσει τον Φλάφι. Ο Φλάφι όμως είχε το νου του στα καρότα. Τόσα πολλά καρότα έφαγε που η κοιλίτσα του φούσκωσε και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Μάταια η Ζωή του φώναζε και του ξαναφώναζε ο Φλάφι είχε γίνει μια φουντωτή μπάλα που ήθελε να κοιμηθεί.

Τότε η Ζωή στεναχωρήθηκε πολύ και άρχισε να κλαίει. Έτσι με δάκρυα στα μάτια την πήρε ο ύπνος και αυτή στην άκρη του κρεβατιού.