VER ELİNİ ENGELLERİ BİRLİKTE AŞALIM PROJESİ

ÖYKÜ YAZARLARı

SERAP EROL

SERAP ERDEM KESKİN

STANİSLAWA STEPİEN

ÖZNUR COŞKUN

SANJA MARKOVİC

AYSUN KIRCA

SUZAN ÖZDEMİR

ANTONİJA DROPULİC

BUKET TÜRk

Bu hikaye Ver Elini Engelleri Birlikte Aşalım eTwinning projesi kapsamında proje ortaklarının birlikte hazırladığı ortak bir üründür.

This story is a joint product prepared by the project partners in the scope of the eTwinning project.

Ece pencerenin önünde yoldan geçenleri seyrediyordu.

Eylül ayı gelmiş içini hüzün kaplamıştı.

Serap EROL

Acaba engelliler için uygun bir girişi var mı?

Yakında okullar açılacaktı ve Ece bu yıl okula başlayacaktı.

Annesi ve babası konuşurken duymuştu okul uzak nasıl gidip gelecek?

Acaba okulun engelli öğrenciler için uygun bir girişi var mı?

Serap EROL

Ya kimse benimle arkadaş olmak istemezse?

Peki ya arkadaşları onu nasıl karşılayacaktı?

Ya sevmezlerse,arkadaş olmak istemezlerse...

Peki öğretmen yardımcı olmazsa ne yapacaktı?

Serap ERDEM KESKİN

Evet, endişeliydi. Ama okula gitmeyi de çok istiyordu.

Okulda evdeki gibi yalnız olmayacaktı, canı sıkılmayacaktı. Bir sürü şey öğrenecekti hem de.

Serap ERDEM KESKİN

Rodzice Ece zapytali dyrektora szkoły, czy ich syn nie będzie miał problemu z wjazdem do szkoły. Poprosili, aby nauczyciel klasy, do której będzie uczęszczał Ece, pomógł mu w adaptacji.

Stanizlawa STEPİEN

Podczas pierwszej lekcji nauczyciel powiedział uczniom, że do ich klasy będzie uczęszczał chłopiec, który porusza się na wózku. Nauczyciel poprosił, aby wszyscy przyjęli go życzliwie i pomogli mu.

Gdy Ece przybył do szkoły jego koledzy i koleżanki powitali go z uśmiechem. 

Stanislawa STEPİEN

OKUL MÜDÜRÜ

Arkadaşları Ece'yi gülümseyerek karşıladılar.Fakat Ece'nin tekerlekli sandalyesi dikkatlerini çekmişti."Bu bir oyuncak mı?"diye sordu birisi ,bir diğeri"vay canınaa akülü araba gibi"dedi.Ece biraz tedirgin bir sesle"evet akülü ama araba değil tekerlekli sandalye."dedi.Peki neden kendi sandalyen ile geldin?Burada hepimize bir sandalye veriliyor zaten"dediler.

Öznur COŞKUN

 Ece gülümsedi ve "ben özel gereksinimli bir çocuğum siz bir yere gitmek için ayaklarınızı kullanırsınız ben ise sandalyemi" dedi içlerinden biri sordu "özel özeeeel neee?"

Buraya kadar arkadaşlarının konuşmalarını merakla Dinleyen Ayşe heyecanla atıldı "özel gereksinimli tıpkı kardeşim gibi ,benim kardeşim de özel gereksinimli onun da gözleri bizim gibi görmüyor"

Öznur COŞKUN

My brother Clark can't see. When he was born, he spent a month in an incubator and went blind. I'm sorry he can't see all the beauties of nature. I tell him about everything, I describe the world and everything around us, but I know that it is not the same as when you can see for yourself. Mom and Dad bought him a guide dog, Jack, and he helps him move. Clark has been very happy since he had a dog.

He reads books written in Braille. I read to him often and he always listens carefully. He especially likes stories and interesting things about animals.

Sanja MARKOVİÇ

Kalrk goes to school. It is a school attended by children who see. His friends and teacher help him and they love him very much, and he loves them too. He is looking forward to every day he will spend with them. He also goes to her friends' birthdays.

He learned a lot at school, but most important of all, he made friends.

I am sad that my brother does not see, but at the same time I am happy that we have all found many ways to make him happy.

Sanja MARKOVİÇ