Mια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρινό βασίλειο, ζούσε μια κορώνα που την έλεγαν Ζωή.

Όλη την ημέρα λάτρευε να τρώει Βασιλικές κρέπες με σοκολάτα και να παίζει με τα πετράδια της.

Και όλη τη νύχτα, κοιμόταν και ονειρευόταν κάποιον που θα ήθελε να τη φορέσει...

Όλο το παλάτι ήταν άδειο, και κανείς δεν βρισκόταν εκεί για να την φορέσει...

Μια μέρα, αποφάσισε να φύγει...

Δεν είναι Ζωή αυτη Ζωή, είπε.

Θα πρέπει να βρω κι εγώ κεφάλι ταιριαστό...

Και ξεκίνησε το ταξίδι της...

Στο δάσος, συνάντησε έναν λύκο

Που πας;

Πάω να βρω έναν βασιλιά για να με φορέσει

Βασιλιά;; Και πώς θέλεις να είναι αυτός ο βασιλιάς;;;

Να... Θα ήθελα να είναι πάντα χαρούμενος και να γελάει, να κάνει τον κλόουν, να τρώει λουκουμάδες και κρέπες με σοκολάτα και να κοιμάται πάντα μαζ΄ί μου...

Αστείος;; Είμαι κι εγώ αστείος, κοίτα!!

Και κάνω και τον κλόουν.

Έλα να σε φορέσω!!