YARATICI DRAMA İLE DEĞERLER EĞİTİMİ ORTAK HİKAYE ÇALIŞMAMIZ(BİR ÇOCUĞUN ANILARI

KİTABIMIZI KİMLER YAZDI

1.BÖLÜM SÜMEYYE K. -OSMANİYE-Kadirli Şehit Mehmet Acar İmam Hatip Ortaokulu

2.BÖLÜM CEMAL EREN D.-oSMANİYE Cebelibereket Şehit Ahmet Yılmaz İlkokulu

 3.BÖLÜM YAĞMUR A.-SAMSUNKazım Özdemir İlkokulu

4.BÖLÜM GAMZE A.-KONYA Üzümlü Cengiz Topel Ortaokulu

5.BÖLÜM ENES A.-ADANA Fatin Rüştü Zorlu Ortaokulu 

6.BÖLÜM KEVSER D.-KONYA Karaali Şehit Osman Karağlı İlkokulu

7.BÖLÜM Hafize P.-İZMİR Canlı- Şehit Eray Dağlı İlkokulu Bayındır

8.BÖLÜM EFE OLGAÇ A. İZMİR Namık Kemal İlkokulu

9.BÖLÜMAMİNE RAVZA B. -SİVAS 27 Haziran Ortaokulu

10.BÖLÜM Diana O.-AZERBAYCAN Yaqublu k.t.o.m.

Anne başa taç imiş,

Her derde ilaç imiş,

Bir evlat pir olsada,

Anneye muhtaç imiş.

Yaratıcı Drama İle Değerler Eğitimi öğrencileri olarak;

Ilk ogretmenimiz, ilk sığınağımız, kucağında şefkat ve merhameti bulduğumuz, cennetin ayaklarının altına serildigi, karsılıksız sevginin ve fedakarlıgın kaynagı, gelecegimizin mimarları, haklarını hicbir zaman odeyemeyecegimiz annelerimize ithafen yazılmıştır.

Gözlerimi açtıdığımda sabah olmak üzereydi.Her yer tam aydınlanmamış ve çok gürültülüydü.Acaba neredeydim?

-Anneme seslendim, o sıcacık gülümsemesiyle bana baktı ve sonunda geldik,dedi.Artık gün ışıkları iyice kendini göstermeye başlamıştı ve karnım çok acıkmıştı.Annem valizlerimizi alıp hastanenin

yolunu sordu yaşlı bir adama.Benim için her

seyahat bir maceranın başlangıcıydı.

Hava çok sıcaktı ve bu şehir İstanbul’dan çok farklıydı.Annemin mesleğinden dolayı çok fazla yer gezmiştik.Annem bütün hayatını bana ve işine adamıştı.Önceleri çok üzülürdüm ama imkanları olmayan hastalar için gönüllü olarak doktorluk yapan bu yüce kadını anlamaya başlamıştım.Annem Urfa’yı nasıl bulduğumu sordu?Kapıda bizi karşılayan hemşire çok sıcak kanlıydı.Hemen anneme yardım ederek , valizlerimizi lojmana götürdü.Önce bana sonra anneme baktı.

SÜMEYYE K. -OSMANİYE

Kadirli Şehit Mehmet Acar İmam Hatip Ortaokulu

Bu bakış tanıdığım bildiğim bir bakıştı. Tıpkı annemin bir şey söylemek isteyip sonra vazgeçtiği türdendi. Hemşire sanki bizim gelmemizi dört gözle bekliyor gibiydi. Anlattığına göre o da karşı dairede kalıyordu. Hemencecik yememiz için bize bir şeyler hazırladı.

Herhangi bir şeye ihtiyaç duyduğunuzda çekinmeden kapımı tıklatabilirsiniz.’’ diyerek odadan ayrıldı.Annemle göçmen kuşlar misali oradan oraya göç etmeye alışmam gerekiyordu. Kendimi çok yorgun hissediyordum. Annem valizleri yerleştirirken onun sıcacık kucağında mışıl mışıl uyumak için can atıyordum. Bir ucundan bende başladım. Sonunda valiz yerleştirme işi bitti. 

Artık dünyanın en güvenli limanında uykuya dalmaya başlayabilirdim. Annem, canım annem. Bir gün olsun bana babasızlığın soğuk yüzünü hissettirmedi. Uyandığımda annem çoktan hazırlanmaya başlamıştı. Nereye gidiyorsun dememe bile gerek kalmadan annem; yetimhanedeki çocukların

yanına gidiyorum.İstersen sende

gelebilirsin dedi. Hem oradaki

çocuklarla oyun oynarsın dedi.

Hemen kabul ettim. Bu odada tıkılıp kalmaktansa şehri gezmek ve oyun oynama fikri güzel geldi. Aşağıya lojman girişindeki lobiye indiğimizde, gelirken hiç dikkat etmediğimi fark ettiğim bir şey vardı. Kerevetlerin üst bölümünde duvarda asılı bir halı vardı. Çok ilginç geldi. Sanki halının arkasında çok güzel manzaralara açılan bir pencere varda bu herkesten saklanıyormuş gibiydi.  

20-25 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında annemin yanındaki koltukta oturuyor, camdan şehir manzarasını izliyordum. Taşlara oyulmuş evler gördüm. Acaba nasıldı içleri. İnsanlar yaşıyorlar mıydı burada. Annem eskiden insanların burada yaşadığını şimdilerde kullanılmadığını söyledi. Yetimhaneye yakın bir yerde otobüsten indik.

CEMAL EREN D.-OSMANİYE

Cebelibereket Şehit Ahmet Yılmaz İlkokulu 

Kısa bir süre patika bir yoldan ilerledik.Patika yolun iki tarafı rengarenk çiçeklerle süslenmişti.Mevsim ilk bahardı.Açan çiçeklerin kokusu etrafa mis gibi yayılmıştı.Lavantalar,leylaklar,menekşe ve laleler rengarenk açmışlardı.Annemle beraber bahçe kapısına kadar geldik.Yetimhanenin büyük bir bahçesi vardı.Bahçede çocukların oynaması için oyun alanları ve parklar oluşturulmuştu.Bahçenin içinde de rengarenk çiçekler bulunuyordu

Gölgesinde oturulacak büyük ağaçlar bulunuyordu.Ağaçların altına banklar ve masalar konulmuştu.Parkta çocuklar neşe içinde oynuyorlardı.Etrafa biraz daha dikkat ettiğimde uzakta bir ağacın dibinde yalnız oturan bir çocuk gözüme çarptı.Neden bir başına oturuyordu ve diğer arkadaşlarına katılmıyordu?Bu arada yetimhaneden içeri girmek üzereydik.Kurumda çalışan görevliler bizi kapıda karşıladılar.İçeriye buyur ettiler.Oturma salonuna benzeyen bir salona girdik.

Görevlilerle annem burada bir müddet sohbet etti,onlardan bilgiler aldı.Sonra bize yetimhaneyi gezdirdiler.Yetimhane üç katlıydı.İlk katta yemekhane,etüt odası,oturma salonu ve misafirhane bulunuyordu.Diğer iki katta ise çocukların kaldığı yatak odaları bulunuyordu.Odalar gayet sade ve temiz bir şekilde döşenmişti.Daha sonra bizi annemin çalışacağı odaya götürdüler.Annem buraya haftanın iki günü gelecekti.Buradaki çocukların sağlık durumunu kontrol edecekti.

Annemin çalışacağı oda küçük bir odaydı.Odada masa,sandalye,sedye ve muayene için gerekli eşyalar bulunuyordu.Annem odayı inceledi.Bir müddet annemle beraber odasında kaldım.Sonra izin alarak bahçeye çıktım.Bahçede oynayan çocuklar doğru yürüdüm.Oynamak için izin istedim.Onlarla tanışmaya ve kaynaşmaya çalıştım.Bu benim için hiç zor olmadı.Alışmıştım sürekli yer değiştirmeye.Yeni insanlar tanıyıp yeni arkadaşlar edinmeye.

Burayı da hiç yadırgamadım.Çocukları uzun süredir tanıyor gibiydim.Fakat daha önce ağacın altında yalnız oturduğunu gördüğüm çocuk bize hiç katılmıyordu.Ona doğru yöneldim ve yanına gittim.

YAĞMUR A.-SAMSUN

Kazım Özdemir İlkokulu

Onunla konuşmak istedim ama bana bakmıyordu bile. Yine de şansımı denemek istedim. O an sadece merhaba diyebilirim. Önce hafif bir gülümsedi ve tam konuşacakken biri bana seslendi. Arkamı döndüğümde annemin bize doğru geldiğini gördüm. Bana bir sürprizi olduğunu söyledi. Biz annemle konuşurken çocuk yanımızdan uzaklaştı. Merakla annemin odasına giderken bir yandan da o çocuğu düşünüyordum. Odaya girdiğimizde annem çantasını aldı ve yetimhaneden çıktık. 

Hava da kararmaya başlamıştı. Annemin çalışacağı hastanenin yakınlarında bir yerde durduk. Bir an heyecanlandım, annemin yapacağı sürprizin burada olduğunu düşündüm. Ama sürprizin burada olmadığını anlamam pek de uzun sürmedi. Karşımızdaki eve girdik. Eve girer girmez zil çaldı. Annem hemen kapıya baktı. Gelen kişi bizi karşılayan hemşireydi. Annemin hastaneye gitmesi gerektiğini söyledi. Annem hemen hastaneye gitti. Benim yalnız kalmamam için hemşire yanımda kaldı.

O gün çok yorulmuştum. Annem hastaneden dönene kadar uyumuştum. Annem eve gelince de hemşire abla geri dönmüş. Ertesi gün sabah annem beni erkenden kaldırdı. Bana bir sürprizi olduğunu hatırlattı. Hemen yola koyulduk. Yolda giderken çok meraklı ve heyecanlıydım. Ama gideceğimiz yere vardığımızda merakım ve heyecanım şaşkınlığa döndü. Açıkçası sürprizin böyle olabileceğini hiç düşünmemiştim. Harran evlerine gelmiştik.

Burayı biliyordum çünkü artık internetten her şeyi kolayca öğrenebiliyoruz. Bu evlerin şekli çok farklıydı. Küçük odaları, kubbe şeklinde çatısı, topraktan duvarları vardı. Annemle birlikte bu tarihi yerleri gezdik. Birkaç yere uğrayıp bir lokantada yemek yedik.Annemle çok güzel vakit geçirdik. Eve geldiğimde ise çok mutlu ve bir o kadar da yorgundum.

 Ertesi gün sabah kalktım. Annemle birlikte kahvaltı yaptık.

Sonra annem biriyle konuştu. Ardından bana döndü ve benim yaşlarımda bir çocuğun bizim eve geleceğini söyledi. O çocuğun annesi de doktormuş galiba. Annem hastaneye gitmek için hazırlanırken zil çaldı. Hemen kapıya koştum. Annemin az önce bahsettiği çocuk gelmişti. Annem hastaneye gitti. Biz de birbirimizle tanıştık. Önce biraz oyun oynadık, sonra da saatlerce konuştuk. Artık yeni bir arkadaşım daha olmuştu. Akşam annem ve yeni tanıştığım arkadaşımın annesi ile eve geldi.

Birlikte güzel bir akşam yemeği yedik. Ertesi gün de ben onların evine gittim. Arkadaşım ile birlikte yapboz yaptık, bolca vakit geçirdik. Gece annemle beraber eve geldiğimde, annem sabah kalkınca yetimhaneye gideceğimizi söyledi. Çok sevinmiştim. Çünkü orada tanıştığım arkadaşlarımla beraber vakit geçirecektim. Ama aklımda yine o farklı duran çocuk vardı. Neden öyle davrandığını çok merak ediyordum.

Sabah kalkınca annemle kahvaltı yaptık ve yola çıktık. Arabadayken onlarca şey düşünüyordum. Oradaki çocukla tanışmak istiyordum....

GAMZE A.-KONYA

Üzümlü Cengiz Topel Ortaokulu

Oradaki çocukla tanışmak ve neden insanlardan uzak durduğunu öğrenmek istiyordum. Kafamda bütün bu soruların cevabını düşünürken yetimhanenin kapısına gelmiştik bile. Annem doğruca odasına yöneldi ve benim de buradaki çocuklarla oynayabileceğimi söyledi. Bu haber beni çok mutlu etti. Çünkü bir an önce o çocukla konuşmak istiyordum. 

Bunun üzerine bahçeye koştum. Herkes bahçede oynarken o yine aynı ağacın altında başını dizlerinin arasına koymuş oturuyordu. Hemen yanına gittim ve büyük bir sevinçle “merhaba” dedim. O ise yavaşça kafasını kaldırarak yüzünde tedirgin bir ifadeyle: “me me me r ha ba” dedi. Ben, “buranın yeni doktorunun çocuğuyum. Adım Ahmet. Peki senin adın ne?” diye sordum. O yine kekeleyerek adının Hasan olduğunu söyledi.

Ben daha fazla dayanamayarak neden burada tek başına oturduğunu ve diğerlerine katılmadığını sordum. Hasan ise yine yüzünde üzgün bir ifadeyle: “Görmüyor musun? Ben kekemeyim. Çok yavaş konuşuyorum. Bu yüzden kimse benimle oyun oynamak istemiyor. Oynasalar bile benimle sürekli dalga geçiyorlar.” Ben bunu duyunca gerçekten çok üzüldüm. Eğer isterse onunla oyun oynayabileceğimi ve arkadaş olabileceğimi söyledim. 

İsmi Hasan olan o çocuğun yüzündeki şaşkınlık, hüzün karışımı ifadeyi şimdi gibi hatırlıyorum ve yine aynı üzüntüyü hissediyorum. O, benim kendisiyle diğerleri gibi dalga geçtiğimi ve aslında arkadaş falan olmak istemediğimi düşündü ve koşarak yanımdan uzaklaştı. Ben ise ne yapacağımı bilmez bir şekilde öylece orada kalakaldım...

ENES A.-ADANA Fatin Rüştü Zorlu Ortaokulu 

Ve Annem beni çağırdı. Hemen annemin yanına gittim, annem hastaneye gideceğimizi söyledi biraz üzülmüş şekilde tamam dedim. Kendimi Hasan'a karşı tanıtmam gerektiğini ve onunla arkadaş olabileceğimizi söylemek istedim. Arabamızın yanına gittik ,arabaya bindik ve annemin çalıştığı hastanenin bahçesine geldik ve arabayı bahçeye park edip hastanenin kapısından içeriye girdik. Annem bana acil bir işi çıktığını söyledi, beni orada çalışan bir hemşirenin yanına götürdü hemşirenin yanında durmamı istedi. 

Bende ona tamam anne dedim. Orada biraz oturdum hemşire ile biraz sohbet ettik. Hemşire ablanın telefonu çaldı ve telefonla konuştu bana bahçeye gitmesi gerektiğini söyledi. Kapıdan çıkarken burada kalmamı istedi. Ben de tamam dedim , aklıma Hasan geldi ; ne yapıyordu acaba? diye düşündüm. Hasan ile nasıl arkadaş olabilirim diye düşünürken aklıma bir fikir geldi "ona hediye almalıydım". Odanın penceresinden aşağı ya doğru baktığımda bir oyuncakçı gördüm. Hemen odadan çıktım ve bahçeye indim.