Μια μέρα βροχερή κλείστηκαν όλοι στα σπίτια τους, το ίδιο κι εμείς. Μετά από λίγη ώρα κάποιος μας χτύπησε την πόρτα, πράγμα πολύ περίεργο γιατί έβρεχε και δεν περιμέναμε κανέναν! Το κυριότερο ήταν ότι ήμασταν σε καραντίνα. Όταν ανοίξαμε την πόρτα είδαμε έναν περίεργο άντρα. Ο άντρας μας είπε ότι είχε χαθεί. Δύσκολο να το πιστέψουμε γιατί η Κατερίνη είναι μικρή πόλη. Τι να κάνουμε; Είμαστε και σε καραντίνα.

Τελικά τον αφήσαμε να μείνει για μια μέρα. Του δείξαμε τον ξενώνα, την κουζίνα και την τουαλέτα. Του είπαμε ότι μπορεί να κοιμηθεί στον ξενώνα, του τονίσαμε μάλιστα ότι πρέπει να κάνει πολλή ησυχία. Ο παράξενος επισκέπτης είπε ότι δέχεται. Αυτό δεν κράτησε για πολύ. Ακούσαμε έναν περίεργο ήχο, γυάλινα βάζα να πέφτουν και να σπάνε. Μαζί με αυτά ακούσαμε έναν δυνατό ήχο. Έπειτα ένας δυνατός θόρυβος από ένα τεράστιο φορτηγό που έμοιαζε με όνειρο, μόνο που δεν ήταν.