Mikołajek obudził się, kiedy jego rodzice byli jeszcze na zakupach. Zszedł na dół i zjadł śniadanie.  

Kiedy tak pogryzał przyszykowane przez mamę croissanty, przypomniał sobie o swoim postanowieniu ucieczki z domu. 

Rogalik nęcił go swoim mięciutkim wnętrzem… 

Ale usłyszał w uszach karcący głos mamy za niedawne wylanie całej buteleczki atramentu na nowy dywan.

Na to wspomnienie Mikołajek przygryzł sobie język  i pobiegł na górę jak błyskawica. 

Miał żal do siebie, że zapomniał o ucieczce i zaczął się pakować. Na kolejną wyprawę poza dom zabrał ze sobą: teczkę, ubrania, większy zapas jedzenia oraz kilka zabawek.  

Zbiegł na dół, ubrał kurtkę i wyszedł z domu. Kiedy chciał przemknąć niezauważony, dostrzegł go jego nauczyciel Rosół. Wszyscy tak go nazywają, oprócz Rosoła oczywiście.

- Gdzie idziesz, w dzień wolny od szkoły? - zapytał podejrzliwie Rosół – i od razu kazał Mikołajkowi spojrzeć sobie prosto w oczy. 

Było to dość trudne zważywszy na fakt ucieczki z domu i próby pozostania niezauważonym. 

- Kurczę, że akurat on ? - pomyślał Mikołajek. 

- O, oo, niech pan zobaczy! Wieloryb za panem! – krzyknął. 

Rosół obrócił się w poszukiwaniu owego morskiego zwierza, a Mikołajek uciekał, aż się za nim kurzyło. 

Szedł dalej, ale wciąż rozglądał się nerwowo za siebie, czy nikt go nie śledzi. 

Szedł z nosem przy ziemi aż natknął się na Ludeczkę. 

- Cześć! Wiesz uciekam z domu. Mama na mnie nakrzyczała, bo zalałem nowy dywan atramentem. Atrament przecież też był nowy... Może uciekniesz ze mną?- zapytał. 

- Zwariowałeś? Myślałam, że masz więcej rozumu w tej pustej główce. Nie idę!!! - oświadczyła Ludeczka. 

- Bez łaski Panno Królewno! – odparł Mikołajek  i  odszedł obrażony. 

Chłopiec był zrozpaczony i zmęczony. Poszedł na plac, a że było późno i był głodny, przespał się w budzie. 

Kiedy się obudził  dnia w czasie jedzenia zapasów, postanowił zdobyć dodatkowe pieniądze, których zapomniał zabrać z domu...  Zaczął kombinować. 

- Kurczę blade!!! Co mam robić?- rozmyślał Mikołajek. 

Postanowił poszukać pieniędzy w sklepie pana Bonevorda. W dużym napięciu wszedł do środka. 

Na szczęście dla niego, za ladą nie było nikogo. Niepewnym krokiem podszedł do kasy i spoconą ręką szybko ją otworzył. 

Wyciągnął z niej pieniądze i wybiegł ze sklepu.  Nie wierzył,  że mu się to tak łatwo udało.