Μια φορά κι έναν καιρό 

σε ένα τόπο μακρινό 

παίζεται ένα σκηνικό,

όχι και τόσο σπάνιο θαρρώ. 

Μια δασκάλα χωρίς πυγμή 

μα με ατέλειωτη στοργή, 

είχε να αντιμετωπίσει μια τάξη  

στα όρια της κρίσης .

Από τη μια οι "ΝΤΑΗΔΕΣ" και

από την άλλη οι "ΚΛΑΨΙΑΡΗΔΕΣ".

Χρησιμοποιήθηκαν πολλές τεχνικές 

και μέθοδοι παιδαγωγικές.

Τρέξαν  σε επιστήμονες,

επιστρατεύτηκαν ειδικοί και ψυχολόγοι

μα μέρα δεν περνούσε δίχως

να μη μαυρίσει μια ψυχή 

ή το μάτι αφήνοντας  για πάντα ανοιχτή πληγή .

Τότε σαν αστραπή 

μια ιδέα  φοβερή 

σκέφτηκε η δασκάλα στη στιγμή.

Σχολικό κήπο να αποκτήσουν

μπας και λίγη ευαισθησία  αναδείξουν 

και ευθύνη αποκομίσουν .   

Χαρούμενοι όλοι κι ευτυχείς με τα σύνεργα

 στο χέρι ευθύς .

Πρώτοι στη σειρά,

παραμερίζοντας  τα πιο συνεσταλμένα παιδιά,

πάνε οι νταήδες οι δυνατοί. 

Την τσάπα , τον κασμά  και το φτυάρι 

με ορμή τη γη να πελεκήσουν 

και με τη δύναμή τους να την  ορίσουν.