Bir varmış, bir yokmuş.Tanrının kulu çokmuş.Vaktin birinde bir keloğlan varmış,Keloğlanın bir de ihtiyar anası varmış.Yoksulluk içinde yaşar giderlermiş.Keloğlanın babasından kalma bir de tüfeği varmış.Tüfeğini alır ormana gider avlanırmış.Avladıklarının yarısını satar,yarısını yerlermiş.Böylece yaşar giderlermiş.

Yine günlerden bir gün tüfeğini almış ve avlanmak için ormana gitmiş.Bir atışta tam 40 kuş birden vurmuş.Kuşları omzuna almış ve eve dönerken yoluna haramiler çıkmış.Haramiler zorla kuşları keloğlanın elinden almışlar.Keloğlan bu duruma çok üzülmüş ve haramileri gizlice takip etmiş.Biraz yürüdükten sonra haramilerin başı kuşları yardımcısına vermiş ve ''Bunları eve götür pişirsinler''demiş.Harami yürüyerek kocaman bir eve gelmiş ve kuşları vermiş.

-Beyimiz bunları akşama pişirmenizi söyledi, demiş.

Keloğlan bütün bunları bir köşeden izlemiş ve akşam olunca evin kapısını çalmış.

-Bey kuşları istiyor,demiş.Karşısına çıkan kadın bir tepside pişmiş 40 kuşu getirmiş.Keloğlan tepsiyi almış ve üzerinde yazılı bir not olan kağıdı kapıdaki kadına vermiş.Kağıtta şunlar yazılıymış:

Kırk kuşumu almasaydın

Bir tokat atmasaydın

Daha neler edicem sana

Keşke Keloğlana çatmasaydın.

Sonra tepsiyi eve götürmüş anasıyla bir güzel yemişler.

Akşam olunca haramilerden biri eve tepsiyi almaya gitmiş,

-Az önce gelip tepsiyi sizinkiler  aldı demiş,kapıdaki kadın.Harmilerin başı kapıdaki notu görünce kuşları keloğlanın aldığını anlayıp hemen başkanlarına koşmuş ve olanı biteni anlatmış.Harami başı çok kızmış:

-Hele keloğlan sen misin yaman ben miyim,diye küplere binmiş.Sonra her yerde Keloğlanı aratmış ama bir türlü Keloğlanı bulamamışlar.